LOGINI should’ve known Ethan wouldn’t stop.
Three days after the press conference, he showed up at the company lobby. Unannounced. Uninvited. And very intentional. “I just want five minutes,” he told the receptionist loudly enough for half the floor to hear. I found out because Logan’s assistant called me first. “Mrs. Hayes… Mr. Carter is downstairs.” Of course he is. I closed my laptop slowly. Logan looked up from across the office. “He’s here, isn’t he?” I nodded. Silence filled the room. Not explosive. Measured. “I’ll handle it,” Logan said calmly. “No.” His eyes sharpened slightly. “He came to see me.” “And you want to see him?” The question wasn’t jealous. It was direct. Honest. I held his gaze. “Yes.” A long pause. The air shifted. “Fine,” he said finally. That surprised me. “But not alone.” My jaw tightened. “Logan—” “Not because I don’t trust you,” he cut in smoothly. “Because I don’t trust him.” I hesitated. Then nodded once. “Okay.” The lobby felt colder than usual. Ethan was leaning against one of the marble pillars when he saw me. Relief crossed his face. Then he noticed Logan walking beside me. That relief vanished. “You brought security?” Ethan asked dryly. “I brought my husband,” I replied evenly. His jaw tightened slightly. “Can we talk?” “We are talking,” Logan said calmly. Ethan ignored him. “Alone.” Silence. I looked at Logan. He looked back at me. There it was again. The choice. He stepped back. “I’ll be upstairs,” he said quietly. Not a command. Not a threat. Then he walked away. Ethan watched him leave. “Wow,” he muttered. “Didn’t expect that.” “Expect what?” “For him to let you.” Let me. The word irritated me more than it should. “He doesn’t let me do anything,” I said firmly. “I choose.” Ethan studied my face carefully. “Do you?” The question hit harder than the accusation. “What do you want, Ethan?” I asked. He exhaled slowly. “I want to know if you’re okay.” “I am.” “You look… different.” “I’m married.” “That’s not what I meant.” Silence. He stepped closer. “Lila, this whole thing feels rushed. Strategic. Calculated.” “It is,” I admitted. “And you’re fine with that?” I hesitated. That hesitation didn’t go unnoticed. “He’s powerful,” Ethan continued. “Men like that don’t marry without a reason.” “And what reason do you think he has?” “To control.” I almost laughed. “You don’t know him.” “I don’t need to.” His voice softened. “I know you.” That was dangerous. Because he did know me. The old me. The predictable me. The safe me. “You liked simple,” he continued. “You hated complicated.” “That was before.” “Before what?” Before Logan. Before intensity. Before commitment that felt like standing at the edge of something terrifying and exciting at the same time. “You’re avoiding the question,” Ethan said. “I’m not.” “Then answer it.” Silence stretched. Finally, he said it. “Do you love him?” The world felt like it paused. Love. That word again. And I didn’t know the answer. “I don’t know,” I admitted. Ethan’s shoulders relaxed slightly. “That means there’s still space.” “For what?” “For you to walk away.” The suggestion hung between us. Walk away. Simple. Clean. Safe. “Would you catch me?” I asked quietly. He blinked. “What?” “If I walk away… are you asking me to walk toward you?” Silence. For the first time, Ethan hesitated. “I—” He stopped. That was all I needed. “You don’t want me,” I said softly. “That’s not true.” “You want to win.” His jaw tightened. “That’s not fair.” “No,” I replied calmly. “It’s honest.” He looked frustrated now. “I just don’t want you trapped.” “I’m not trapped.” “You signed a contract marriage.” “Yes.” “And that doesn’t scare you?” “It did.” Past tense. Ethan noticed. “Did?” he repeated. I inhaled slowly. “It’s different now.” His expression shifted. “You’re choosing him.” It wasn’t a question. I didn’t answer. Because the silence was answer enough. Upstairs, Logan was standing by the window again when I walked back into the office. He didn’t turn around immediately. “He leave?” he asked. “Yes.” Another pause. “Did he ask you to walk away?” I froze. “How did you—” “He’s predictable.” I stepped closer. “He asked if I love you.” That made him turn. Slowly. “And?” My heart was loud in my ears. “I told him I don’t know.” Something flickered across his face. Not anger. Not disappointment. Just… calculation. “That’s fair,” he said calmly. “You’re not upset?” “No.” “You don’t care?” His eyes sharpened. “I care.” “Then why aren’t you reacting?” He walked toward me. Steady. Controlled. Because he always is. “Because I won’t beg.” The words weren’t cold. They were firm. “If you stay,” he continued, stopping in front of me, “I want it to be because you want me.” “And if I don’t?” His jaw tightened slightly. “Then I let you go.” That hit harder than jealousy ever could. “You would?” I whispered. His gaze didn’t waver. “Yes.” Silence. Heavy. Real. “You said you eliminate unstable things,” I reminded him. “I do.” “And this?” I gestured between us. “This isn’t unstable.” “What is it then?” He looked at me like I was the only variable in a room full of certainty. “This is a risk.” My breath caught. “I don’t take risks lightly,” he added. “Then why take me?” His voice lowered. “Because you’re the only thing I can’t control.” That confession cracked something inside me. “You hate that.” “Yes.” “But you’re still here.” “Yes.” The honesty was overwhelming. I stepped closer. Close enough that I could see the tension in his jaw. “You were right earlier,” I said quietly. “About what?” “You’re not obsessed.” His eyebrow lifted slightly. “No?” “You’re scared.” That made him go still. “Of what?” “Of losing something you haven’t even fully had yet.” Silence. Dangerous silence. But this time, not angry. Raw. His hand lifted slowly. Rested lightly at my waist. Not claiming. Not forcing. Just there. “Choose, Lila,” he said softly. “Choose what?” “Don’t stand in the middle.” My heart pounded. “You want an answer right now?” “No.” The answer surprised me. “I want honesty,” he continued. “Even if it’s not what I want to hear.” That was the most vulnerable thing he had ever said. And suddenly, this wasn’t about contracts. Or jealousy. Or business. It was about two people standing in something real. “I’m not walking away,” I said finally. His fingers tightened slightly. Not possessive. Relieved. “But I’m not promising forever yet,” I added. His eyes held mine. “That’s enough.” For now. That night, we didn’t argue. We didn’t fight. We didn’t make declarations. But when we stood on the balcony again, the space between us was smaller. Not because he demanded it. Because I stepped closer. And for the first time since this contract began— It didn’t feel like an agreement. It felt like a beginning.Hindi naging madali ang sumunod na mga oras.Tahimik ang buong mansion. Nawala ang ingay ng mga sigawan at nagmistulang napakalaki ng bahay dahil sa katahimikan. Isa-isang ginagamot ang mga sugatan, habang ang iba ay tahimik na nagliligpit ng mga nasira. Kahit tapos na ang kaguluhan, ramdam pa rin ang bigat ng nangyari.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana sa ikalawang palapag. Umaga na, pero makapal pa rin ang ulap sa langit. Hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig sa labas hanggang sa marinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto.Hindi ko na kailangang lumingon.Alam kong si Vaughn iyon.Hindi siya nagsalita agad. Ganoon naman siya palagi. Mas sanay siyang manahimik kaysa ipaliwanag ang nararamdaman niya."Pwede ba kitang makausap?"Mahina ang boses niya.Tumango lang ako.Lumapit siya, pero hindi kagaya noon. Hindi niya sinubukang hawakan ang kamay ko. Hindi niya rin sinubukang pigilan akong umalis. Huminto lang siya ilang hakbang ang layo."I've been thinking al
Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Adrian.Nanatiling bukas ang bakal na vault sa harapan namin, pero hindi iyon ang tinitingnan ko. Ang tingin ko ay nasa mukha ni Vaughn.Hindi siya gumagalaw.Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob niya.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, hindi siya mukhang lalaking laging may kontrol sa sitwasyon. Hindi siya mukhang taong kayang ayusin ang lahat sa isang utos lang.Mukha lang siyang anak.Isang anak na muling niloko ng sarili niyang ama.Dahan-dahan niyang isinara ang mga mata bago huminga nang malalim."He planned everything."Halos pabulong lang ang sinabi niya.Walang sumagot.Hindi na kailangan.Kitang-kita naman sa nangyari.Mula sa paglitaw ng ama nila, hanggang sa pagkawala nito sa gitna ng pagsabog, para bang bawat hakbang namin ay matagal na niyang alam.Napalingon ako kay Adrian.Tahimik lang siya, nakatingin sa bakanteng vault.Kanina lang ay handa siyang makipagpatayan kay Vaughn. Ngayon, pareho silang
Parang huminto ang mundo matapos marinig ang report.Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat. Ang katotohanang nabutas na ang pinakaligtas na ruta ng compound, o ang katotohanang nawawala sina Elias at ang dalawang babaeng ilang taon nang pinoprotektahan ni Vaughn.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, nakita kong nagdilim ang mga mata niya.Hindi dahil sa galit.Kundi dahil sa takot na baka huli na ang lahat."How long?"Malamig ang boses niya habang hawak ang radio na ibinigay ng isa sa mga tauhan."Three minutes, sir.""Sino ang huling nakakita sa kanila?""Team Delta.""And where is Team Delta?"Tahimik ang lalaki sa kabilang linya.Pagkatapos ay dumating ang sagot."...They're not responding."Napasara si Vaughn ng mga mata.Isang segundo lang.Pero sapat para maintindihan kong may masama nang nangyari."Tumayo kayong lahat."Mabilis siyang nagbigay ng utos."Lock every exit.""Seal every corridor.""No one leaves this compound."Agad na nagsitakbuhan ang mga tauhan n
Parang bumaba ang temperatura sa buong hall nang ibalik ng matandang lalaki ang tingin niya sa akin.Hindi ko alam ang pangalan niya.Hindi ko rin alam kung paano niya nagawang mabuhay nang matagal habang pinaniniwala ang lahat na patay na siya.Pero isang bagay ang alam ko.Mapanganib siya.Mas mapanganib pa kaysa kay Adrian.Mas mapanganib pa kaysa sa lalaking kumidnap sa akin.Dahil habang ang dalawang anak niya ay nasaktan, nagalit, at nasira sa paglipas ng mga taon, siya naman ay nanatiling kalmado.Parang wala lang.Parang eksperimento lang ang lahat.Parang ang pagkawasak ng buhay ng mga anak niya ay isa lamang nakakatuwang resulta."Let's talk about the girl."Agad humakbang si Vaughn sa harap ko.Mas lalong hinarang ng katawan niya ang paningin ng ama niya."Don't."Malamig ang boses niya.Pero naroon ang isang bagay na ngayon ko lang napapansin.Takot.Hindi para sa sarili niya.Para sa akin.Ngumiti ang matanda.Napakabagal.Parang naaaliw siya sa reaksyon ng anak niya."In
Ang mabagal na palakpak ay muling umalingawngaw sa kadiliman.Isa.Dalawa.Tatlo.Bawat tunog ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko.Wala akong makita.Namatay na naman ang mga ilaw. Ang tanging meron ay ang mahinang pulang glow ng emergency signs sa dulo ng hall.May kung anong tumutulo sa sahig.Dugo.Kay Aiden.Wala na siyang galaw.At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing ito, wala nang tumitingin sa akin.Lahat ng mata ay nakatuon sa dilim.Sa boses.Sa taong hindi pa nagpapakita ng mukha."Finally... we're all together again."Tahimik.Walang gumalaw.Walang huminga nang malakas.At pagkatapos—"Impossible."Hindi ko halos narinig ang boses ni Adrian.Napakababa.Parang may nakita siyang multo.Napalingon ako sa kanya.Hindi ko siya makilala.Wala ang ngiti.Wala ang kumpiyansa.Mukha siyang namutla.Mukha siyang... natatakot.Isa pang mabagal na palakpak.Pagkatapos ay isang mahinang tawa.Matanda ang boses.Pero malakas.Matatag.At puno ng kung anong hindi
Parang huminto ang oras.Walang gumalaw.Walang nagsalita.Ang pulang emergency lights lang ang patuloy na kumikislap sa paligid, nagbibigay ng kakaibang anino sa bawat mukha sa hall.At sa unang pagkakataon simula nang dumating siya, hindi si Vaughn ang mukhang nawalan ng kontrol.Kundi si Adrian.Nawala ang ngiti sa mga labi niya.Nawala rin ang malamig na kumpiyansa sa mga mata niya.Napalitan iyon ng isang ekspresyong hindi ko agad nabasa.Pagkatapos ay naging malinaw.Galit.Hindi simpleng galit.Yung klaseng galit na matagal nang nakatago.Yung tipong pwedeng sumira ng tao."Be careful."Napakababa ng boses niya.Mapanganib."You're saying things you don't understand."Ngumiti nang mapait si Aiden."Understand?"Bahagya siyang napailing."I spent years finding out the truth."Mas humigpit ang hawak niya sa baril."Years."Tahimik.Lahat nakatingin sa kanilang dalawa.Parang nakalimutan ng lahat na nasa gitna kami ng isang pag-atake.Parang may mas mahalagang digmaan na nangyayar
Nanatiling tahimik ang kwarto pagkatapos ng sinabi ni Vaughn.Parang huminto ang oras.Parang pati hangin ay naging mabigat."We've been found."Tatlong simpleng salita.Pero sapat para baguhin ang lahat.Dati, ang compound na ito ay pakiramdam kong kulungan. Isang lugar na gusto kong takasan sa ba
Hindi ako agad nagsalita pagkatapos marinig ang pakiusap ng babae.Parang bumigat bigla ang buong paligid. Yung sterile na hangin sa room, yung malamig na ilaw sa kisame, pati yung tunog ng mahinang paghinga ng mga taong matagal nang nawalan ng normal na buhay—lahat iyon nagsimulang dumikit sa bala
Hindi ako tumakbo.Hindi ako nagmadali.At lalong hindi ako nagpakita ng kahit anong excitement sa bagong “freedom” na ibinigay niya.Kung may isang bagay na natutunan ko kay Vaughn, iyon ay ito—every reaction is information. At kung masyado akong obvious, mas lalo lang niyang mapapatunayan na tama
Hindi ko sinara agad ang pinto.Hindi dahil nakalimutan ko.Kundi dahil gusto kong makita kung hanggang saan ko pwedeng i-push ang limit niya.Limang segundo.Sampu.Labinlima.Walang sumigaw. Walang nag-utos na isara ko iyon. Walang guard na biglang lumapit para paalalahanan ako kung nasaan ako at




![SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


