LOGINCHAPTER 3
FLASHBACK Umalis na kami ni Dad nang gano'n gano'n lang. Hindi ko man lang nalaman ang buong pangalan ng lalaking pakakasalan ko. Just "Lance Vetara" and "Kingsland"—a first name and a company. That was all I knew about my future husband. Ngunit may mga pangyayari nga talaga na hindi mo inaasahan. My Dad was caught by police that night. Nandoon ako kung saan niya binaril si Ate Cherry at si Tita Nessia. He shot two people and police shot him twice—one bullet hit a vital part of his body. The paramedics worked on him for twenty minutes before they stopped, before they pulled the sheet over his face. He didn't make it. He was declared dead on arrival. Isang maulang gabi na hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Tita Nessia died because of Dad's carelessness and anger. Si Ate Cherry naman ay nakaligtas, ngunit hindi ko siya kayang harapin dahil sa takot na baka ibuntong niya sa akin ang galit. I didn't know who to cry for. Si Tita Nessia na naging mabait sa akin? Or Dad, despite everything he'd done? Or the reality that I was tied to a person who treated me like he was just buying stock in his company? Pangatlong araw ko na sa burol ni Dad. Si Kuya Limuel, ang half brother ko, bumibisita minsan ngunit madalas siya sa burol ni Tita Nessia. Ako naman, hindi ko magawang makabisita roon dahil wala pa akong mukhang maihaharap sa kanila. Pakiramdam ko, kasalanan ko ang lahat ng ito. Dad threatened me, saying he'd kill me or Mom if I didn't cooperate. That's why I brought Tita Nessia along that day, thinking she'd be safe if I was there. Pinapunta ko rin si Ate Cherry, thinking there was safety in numbers. I knew Dad wouldn't let his hand slip out of line, but I was wrong—he was capable of killing someone for revenge. More than capable. Eager, even. Because at the end of the day, he's a murderer. Kaya siguro hindi ako umiiyak ngayong libing niya. People probably thought I was in shock. But really, I'd run out of tears for him years ago. "Kuya Immanuel," I called out to my cousin. Inalalayan niya akong makatayo at makalabas ng burol ni Dad. "Are you alright?" I nodded slowly. "Does Dad have a lot of debt?" I asked. "Well, during the four months he was in prison, his business kept running, but it wasn't being handled properly. He accumulated some debts. A lot of them, actually. Why did you ask?" "Do you mind helping Mom work in BVT instead?" I asked him. Kuya Immanuel was the CEO of BVT, a successful logistics and construction company. Compared to Dad's businesses—import-export operations that always seemed just slightly shady—the Buenaventura company was more equipped and competitive. He's my cousin on my mother's side; my mother's maiden name was Buenaventura too. Maybe they could help her? Iniisip ko na ngayong wala na si Dad, basura na rin ang mga negosyo niya. "Yeah, that's our plan right now. Tita Marimar will be stressed out, she can repay the payables of his late husband. But the business won't recover in such a short period of time. It's too far gone. Limuel doesn't want to get involved either, and I don't blame him." I nodded. I crossed both my palms in frustration. "Bakit? Balak mo bang sumama kay Limuel papuntang America?" he asked me. "The two of you deserve to rest. Your dad brought too much chaos. You need to get away from all this." Balak nga talaga ni Kuya Limuel pumunta ng America, doon sa step Dad niya. Pero kung sasama ako, ano ang gagawin ko roon? Bakit sasama ang anak ng pumatay sa asawa ni Tito Carlos? Sa ina ni Kuya Limuel? Sa asawa ni Tita Nessia? Sa ina ni Ate Cherry? Damn, I don't have anywhere to go. "Maybe it's fine if I go somewhere else too," I said slowly. Mukhang hindi nakuha ni Kuya Immanuel ang ibig kong sabihin. He hugged me, trying to comfort my already shattered emotions. "Condolence for the loss of your father, Xianny." I was afraid. And that fear was more dominant than the sadness and mourning. Fear of facing the families Dad had destroyed. Fear of the future that had been decided for me. Fear of becoming like him. May savings account naman ako at marami na rin akong na-deposit. Gusto ko lang magpakalayo-layo at iwan ang mga responsibilidad ko. I was just a freaking 23-year-old trying to become a licensed nurse. I didn't want any burden like this! I wanted to study for my boards, start my career, and fall in love on my own terms. Was that too much to ask? "Luna," tawag ko sa kaibigan, isang araw bago ang libing ni Dad. "Nandito na ako sa baba, Xianny. I brought all the stuff." Nakababa na ako sa mansion namin at nakita ko nga siya. Gabing-gabi na at halos wala nang tao rito dahil bihira ang bumibisita sa lamay ni Dad. Sa likod ni Luna ay ang isang sasakyan na itim. Malungkot niya akong binalingan. "Are you sure about what you're doing?" Her voice trembled. "Sigurado na ako, Luna. Please take good care of yourself," I reminded her. Siya lang ang taong alam kong makakatulong sa akin at maiintindihan ako. I was thinking about it for five sleepless nights and I came here trying to escape for a while. "I don't know if it's right for me to tolerate this, but—" Her voice broke. "Thank you for being my friend, Luna. Iku-kuwento ko sa 'yo kapag nakarating na ako sa pupuntahan ko," sambit ko. "Mag-ingat ka, Xianny. Mami-miss kita, bess!" Sumakay na ako sa sasakyan. Kumaway sa akin si Luna habang naiiyak na. Tiningnan ko rin ang mansion namin na aking iiwan pansamantala. I was going to run away from my fear, from my responsibilities, from the people I loved. From the marriage contract I'd signed. From the stranger named Lance who probably didn't even remember my face. And most of all, I was running away because I regretted being tied to someone who never showed up after that night. Ni hindi ko man lang nakita ang mukha niya sa burol ni Dad. Hindi niya man lang ako kinumusta. Lance, who treated me like I was just another business transaction he'd already filed away and forgotten. Hindi na ako lumingon nang umandar ang kotse. Because if I did, I might not have the courage to leave. And courage was all I had left. END OF FLASHBACKCHAPTER 84XIA ALANNY BUENAVENTURA GARCIA's POV"P-Pinatay mo si Solene..." My voice cracked open. "P-Pinatay mo ang Daddy ni Treve!"Wala. Wala ni anino ng pagbabago sa mukha niya. Tiningnan niya ako tulad ng isang basura na walang puwang sa kaniya.Not a single thing changed in her face. There was not even a flicker of guilt."Solene is my friend! She has the influence! The power! And I am just her shadow!" sigaw niya, at para sa unang pagkakataon ay nakita ko ang tunay niyang mukha. "A-Ang sabi ko sa kaniya ay sapat na ang mayroon siya! Na pagod na ako maging asong buntot-buntot sa kaniya! Na kahit si Treve lang ang ibigay niya sa akin ay ayos na!"She laughed. A high, broken sound. It scraped against my ears like glass, and I felt my skin crawl at how unhinged it sounded. Kung hindi ko siya kilala ngayon, baka iisipin ko na kawawa siya. Baka maawa ako. Pero hindi. Hindi siya karapat-dapat sa awa ng isang taong katulad ni Treve. Hindi siya karapat-dapat sa awa ng kahit na sino."Bu
CHAPTER 83"Mayroon kaming speedboat, sir," sambit ng isang receptionist sa resort."Hindi ka ba makapaghintay, Chief Treve? Paparating na rin ang chopper nina Ayannah," sabi ni Cherry, bahagya siyang nakakunot ng noo habang sinusubukan akong pigilan."Hayaan mo na siya, Cherry. Baka ihulog ko pa 'yan sa chopper kung nagkataon.”Tiningnan ko si Limuel at hindi ko kayang labanan ang talim ng titig niya. At wala rin akong balak na subukan."I'll use the speedboat. Don't worry about me," I said, cutting the argument short.Alalang-alala na rin sina Immanuel at ang asawa niyang buntis habang tahimik nilang hinihintay ang chopper. Nakikita ko sa mukha nila ang takot kahit na hindi nila ako kinakausap.The speedboat arrived within minutes. I rode it alone. No one came with me, and I didn't wait for anyone. The moment I was on it, I pushed the engine to its limit and let the water swallow me into the open sea.Wala nang lingon-lingon nang nasa dagat na ako. The wind hit my face like a slap,
CHAPTER 82TREVE RONALD NIEVRES' POVI admit that I get really attached to that girl. To Xianny. Hindi ko aasahan na dahil nabulag ako sa katotohanan ay hindi ko na rin nagampanan ang tungkulin ko na siyang inatas sa akin ni Limuel. Yung isang bagay na dapat sana ay simple lang gawin, naging kumplikado dahil sa akin."I know, Treve, that you're the one who shot my dad back then," ani Limuel nang tumawag siya sa akin. "I don't know how to be grateful about it... But I think, you did the right thing."Tumawag sa akin si Limuel habang nasa duty ako sa probinsya nina Cherry, kung saan ako na-assigned bilang chief officer dahil nag-resign na ang dating chief matapos ma-charge ng kaso sa pagtulong niya sa dating Mayor Mariano Garcia sa pagtakas sa prisinto.I clenched my jaw as I rummaged through my memory of that selfish mayor who wanted nothing in this world except his own convenience. Gago siya. Nararapat lamang siyang mamatay."He killed your mother-in-law, Limuel," I said, "Sinaktan ni
CHAPTER 81I dropped my phone.The sound of waves crashing against the hull of the yacht felt different now. Too loud. Too sharp. Dalawang armadong lalaki ang nakahawak kay Daniah. She was wailing, her voice was desperate, and when I finally found Lance outside through the glass, he was on the floor trying to drag himself up by sheer will alone.Sumigaw ulit si Daniah at nang tingnan ko siya ay tinatalian siya sa kamay ng isa sa mga lalaki."Daniah," I breathed out. My voice cracked. "Bitiwan n'yo siya!"Then I heard it. A groan so low and broken it barely sounded human.Lance.Isang armadong lalaki na naman ang sumulpot. He grabbed Lance by the collar and forced him to his knees, pressing a gun hard against the back of his skull."L-Lance!" si Ate Daniah."Lance!"I moved. I tried to move.Hinarangan ni Leyla ang pintuan. She stepped in front of me like a wall, and the smirk on her face was wide and slow and utterly cold."Oh, wala ka nang pupuntahan pang iba, Xianny."She took a st
CHAPTER 80Lumabas si Leyla at pare-pareho kaming parang nawala sa sarili.Lance seems to be exasperated... While Ate Daniah doesn't know how to act in this situation. Napahilot na lang din ako ng aking sintindo.I guess... we're not having a good vacation right now. It's because Leyla is here. Or the idea that they both have their pride that cannot be climbed by anybody.Halata namang mahal talaga ni Leyla si Treve. Na siya agad ang bukambibig niya rito. Na kahit ano yatang gawin ng kahit sino, o kahit anuman ang sabihin sa kaniya, ay hindi siya aalis sa panig ni Treve. She'd risk her life if ever, that's what I saw in her.Wala rin naman akong ideya kung ano talaga ang nangyari sa nagdaang taon kung saan ay ikakasal na dapat si Treve. I sense the pressure in Leyla, since people were relying on her as the only eye and testimony. Hindi ko rin naman masisisi si Lance kung nakapanig din siya sa kaniyang parents. Masakit din naman talaga sa parte niya na ang buong akala niyang masaya n
CHAPTER 79I sighed heavily. Hindi magadang ganoon agad ang topic namin. And my eardrums got nearly exploded hearing how good Treve is for Leyla. Wala naman siya rito kaya bakit siya ang pinag-uusapan nilang dalawa?!Tiningnan nila akong dalawa dahil sa sinabi ko. Tinaasan ko si Ate Daniah ng kilay. And she seems to get it and look at the lady in front of me."Leyla, pasensya na kung nasama kita rito... Hindi ko alam ang nangyari. If I knew, even I, would disagree with coming here," sambit niya.She began putting food in her plates when she giggled."Ayos lang sa akin, Doctor Buenaventura. It's just that, he's not the face of people that I am afraid of... That's why, I am not panicking," aniya.Everyone here has their own potency... Ibang-iba ako sa kanila, masyado akong na-iinsecure sa tuwing iniisip ko iyon. Lance and Ate Daniah, even in a tangled form, still like each other. Leyla, years gone by was still wanting Treve, and still risking everything about it.Mapait akong napangisi
CHAPTER 33The fuck that I care... Nagalit lang ako kasi akala ko buhay pa si Ma'am Solene, tapos inaakit ko si Sir Eve. We've fucked so many times, and I thought it's just so right that he's really a loner here.I had sex with a man who was still grieving someone. I hadn't know
CHAPTER 26Hindi ko alam kung bakit ako lumalayo kay Sir Eve. Nagbabalot na kami ng mga prices pero ni isang salita ay wala akong masabi sa kaniya. I should be sorry, but he's acting cold. I was going to open my mouth, but he seems too busy with work and with Ma'am Leyla."Bakit
CHAPTER 14Si Manang Flory ang namamahala sa amin at kanan kamay siya rito ni Sir Eve, kaya wala akong nagawa kundi sumunod sa kanya. Ang hardinero namin ay lingguhan lang pumupunta, at ngayon wala siya, kaya ang mga damo at halaman ay medyo malalago na.I kept trimmin
CHAPTER 10Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ako ganito. Pero 'yong mga naging problema ko kanina, parang nawala! Kahit galit sa akin o naiinis si Chief Treve, tila wala akong pakialam. Nagdidiwang pa nga ang puso ko eh!Tapos tinulungan niya pa akong ilagay sa trunk ang mga







