Humming for the Rich Blind Master

Malakas na ugong ng preno, banggaan ng bakal, at isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa kotse ni Caius Hale Vellaro. Sa isang iglap, naglaho ang liwanag ng mundo. Sa pagbukas niya ng kaniyang mata, wala siyang kulay na nakita. Kahit wala pa sa wisyo ay inabot niya ang kamay ng katabi niya.Si Serene. Ang kaniyang kababata, ang babaeng matagal at palihim siyang iniibig, ang tanging babaeng nagpaparamdam at nagpapakita sa kaniya ng kulay.“Serene...” Patuloy siyang kumakapa sa dilim, hanggang sa maabot niya ang braso nito. Ramdam niya ang malapot na basa roon, alam niyang dugo iyon.“Serene, wake up,” tawag niya rito at tinapik ng mahina. At ilang sandali lang ay naramdaman nito ang kamay ni Serene na humawak sa kaniya—nanginginig, puno ng takot.“I'm here. I'm here, don't be scared. Please talk, please talk so i can know you're okay,” wika niya habang hinahawakan ang kamay niyo, takot na baka mawala at hindi niya na mahawakan muli. Hindi man siya makakita, pero ramdam niyang ma

Who's there?” Narinig ko ang pagbukas ng malapit na kwarto. Dumako ang tingin ko roon at mas lalong nag iba ang ihip mg hangin. Nakakasakal.“A-Ako po iyong bagong maid,” mahina kong sagot. Halos hindi ko nga ibuka ang bibig ko.Tahimik.Napakahabang katahimikan ang bumalot sa buong corridor. Hinawakan ko ang kamay ko dahil sa panginginig nito. Baka may nagawa akong mali, baka pagalitan ako, baka bigla akong paalisin. Ngunit hindi iyon ang naramdaman ko... isang kakaibang bigat ng titig. It's like he is diving deep into my soul, kahit hindi niya ko literal na nakikita.“Don't ever hum or sing in the halls,” malamig na boses niyang sabi. Walang emosyon—hindi sumigaw, hindi nakatatakot, hindi galit. Pero may kakaibang emosyon, grief.“O-Opo, sorry,” mabilis kong sagot, yumuko kahit hindi niya iyon nakikita. Tumalikod siya at sinara ang pinto. Kahit nawala siya sa paningin ko, nananatili ang kabog ng dibdib ko sa hindi mapaliwanag na dahilan.Nakakaloka ang presensya niya!Maghapon ako

My heart raced. I felt it again—that strange pressure in my chest. the one that always came right before the sound slipped out of me. I pressed my lips together.Don't hum.Don't you dare make any sound, Krixaine.He is waiting for me to hum or make a sound, even Knoxx stopped barking. “Are you deaf as well?” he snapped. Napahawak ako sa dibdib ko. Something inside me hardened.“Hindi po ako nakanta, master,” i said before even thinking.Napakgat ako sa labi dahil sa narealize, another mistake. Tahimik.Then he turned his face slowly toward me. “You won't stay long here, then.”Napalunok ako. “I can, I will, master. I'm sorry,” puno ng tapang na sagot ko.His anger shifted. Knoxx's tail starts to wag as if he understands what we were talking about.“That hum,” he said more quietly and calmly now, “where did you learn it?”“I don't know,” I replied truthfully. “It's just... something I do, out of nowhere, whenever I feel nervous or I need to calm myself down.”I saw how his fists cl

The garden has never been quiet to me. It is only quiet for those with eyes—for those who can see the green grass, shimmering water on our fish pond and fountain, and leaves dancing at the mercy of the wind. But for me, the garden is always full of sound: the brush of air against leaves, the gentle settling of water,, the heavy footsteps of servants and gardeners constantly at work. But this afternoon, there was another sound. A voice. And then another. Until it became a line. “Through every shadow, every storm…” I stopped walking—Senior Maria did too. I knew I wasn’t the only one who heard it. Something opened inside my chest. Something forced its way through the locks, the walls, the silence I had carefully built around myself—all because of a single line thrown into the air. A sound I had not heard for years, yet one my heart recognized long before my mind did. My breathing grew heavy. I didn’t know why my hands were shaking, why the air felt different, why the heart that

Hindi ko sinasadyang makapasok sa silid niya nang ganito. Wala naman akong balak na masama, gusto ko lang magsorry. Hindi ko alam kung tama ang hinala ko pero ang pagkanta ko, ang konting tunog na ginagawa ka ay may sakit na pumupulupot sa kaniya. Dahil ba nasanay siyang tahimik, at ngayon may isang maid nang laging gumagawa nito? O dahil ba sa boses kong alam kong di naman kagandahan pero pinipilit ko pa. “How,” he said at last, his voice barely more than a breath, “did you get in?” Paano nga ba? Matapos ako kausapin ni Senior Maria ay tinangka kong pumunta rito, pero naunahan ako ng kaba lalo nang marinig ko ang mahinang pag-iingay ni Knoxx. Alam kong narinig ako ni Master Caius noon kaya hindi ko na ulit sinubok. Pero alam kong may hindi tama, alam kong may kasalanan ako bakit siya nagkakaganon. At lalong ayaw ko mawalan ng trabaho, dahil tama pala ang nararamdaman ko nang kinausap ako ni Madam Vellaro. Nais na ako paalisin ni Master Caius. At sa pangalawang pagkakat