Chapter 4: Whose Father?

Pagkauwi ni Samantha nang gabing ‘yon, matapos maligo ng malamig na tubig, naupo siya sa gilid ng sofa ni Sophia. Mahigpit niyang hawak ang isang tasa ng tsaa na hindi man lang iniinom. Hanggang ngayon ay pilit pa rin niyang inuunawa ang hindi inaasahang pagkikita nila ni Caleb kanina.

Ang matatalim nitong abuhing mga mata na tila tumatagos sa kaluluwa niya, kaparehong-kapareho ng sa kanyang anak na babae. Ngunit ang mga mata ni Caleb ay puno ng hinanakit, na para bang galit ito sa kanya dahil sa isang bagay na hindi niya alam. Galit kaya ito dahil umalis siya pagkatapos ng gabing ‘yon? O may iba pa itong ikinagagalit?

If it was the latter, then she could only imagine how mad at her he'd be when he found out she had a child for him. Kinuha ni Samantha ang cellphone at binuksan ang gallery. Napahinto siya sa isang litrato ng kanyang anak. Parehong abuhing mga mata. Parehong seryosong ekspresyon kapag may iniisip. Hindi niya mapigilang mapangiti.

Kamukhang-kamukha si Zia ng ama nito. Maging ang ugali ay tila namana rin kay Caleb, kahit ngayon lang niya muling nakita ang lalaki. Sapat na ang ipinakita nito sa opisina kanina para malaman niya ang totoo.

“Okay, magsalita ka na. Kanina ka pa tulala simula nang uwi ka.” Biglang bumagsak si Sophia sa tabi niya, at winasak ang katahimikan habang masusi siyang pinagmamasdan.

Nag-atubili si Samantha habang nakatitig sa usok na umiikot mula sa kanyang tasa. Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

“Sophie... nakita ko siya kanina.”

Sophia blinked, confused. “Siya? Sino?”

Tumingala si Samantha. Kita sa kanyang mga mata ang takot.

“Ang lalaking nakilala ko anim na taon ang nakalipas. Ang ama ng anak ko.”

Halos mabitawan ni Sophia ang hawak nitong cellphone.

“You what?” halos mapasigaw ito habang mabilis na umayos ng upo. “Sandali, seryoso ka ba?”

Nang makita nito ang seryosong mukha ni Samantha, agad nitong naunawaan na hindi siya nagbibiro. Dahan-dahang tumango si Samantha.

“Pumasok siya sa audition room... at hindi ako makapaniwala sa nakita. Noong una, hindi ko siya nakilala dahil hindi ko naman nakita nang maayos ang mukha niya noong gabing ‘yon. Pero ang pagkakahawig niya kay Zia..” Samantha exhaled shakily. “It was too strong to ignore.”

Bahagyang umawang ang bibig ni Sophia habang pilit pinoproseso ang narinig.

“Holy crap! Are you sure, Sam?”

“I'm not even guessing this, Sophie. You wouldn't believe he confronted me! Nakilala niya ako agad!” Samantha took a sharp breath, her grip on the mug tightening.

Napasinghap ito at napatakip sa sariling bibig. This was getting more interesting than she thought.

Sandaling nabalot ng katahimikan ang pagitan nila bago marahang hinawakan ni Sophia ang braso ni Samantha.

“Naku, Sam! Hindi pa rin ako makapaniwalang nagkita kayo.” Sophia shook her head in disbelief. “Pero hindi naman imposible ‘yon. Nasa Pilipinas ka na.”

Not like Samantha was never going to find Zia’s father though. Pero napakabilis ng lahat. Unang araw pa lamang ni Samantha sa pag-aapply ng trabaho, natagpuan na agad niya ang ama ng kanyang anak. At higit pa roon, ito pa mismo ang may-ari ng ahensyang pinag-applyan niya.

“Okay, pero sandali muna. Natanggap ka ba sa trabaho?” tanong ni Sophia habang pansamantalang iniiwas ang usapan sa mas komplikadong paksa.

Nag-atubili si Samantha bago bahagyang tumango.

“Oo... sabi nila magsisimula na ako next week.”

Tumayo si Sophia at napasigaw sa tuwa.

“Sam! Ang galing! Pangarap mo ‘to! Ang pangalawang pagkakataon na hinihintay mo. Napakalaking bagay nito!” Punong-puno ng saya ang mukha nito para sa kanya.

Ngunit hindi ‘yon naramdaman ni Samantha.

“Hindi ko tatanggapin,” mahinang sabi ni Samantha bago sumimsim sa malamig na niyang tsaa.

Natigilan si Sophia. Unti-unting nawala ang ngiti nito.

“Ano?”

“I can't do it, Sophia. Not after seeing him. Masyadong malaki ang nakataya.” Malalim siyang huminga. “Paano kung malaman niya ang tungkol kay Zia?”

Napapikit siya sandali bago nagpatuloy.

“I mean, he's already so mad at me for running away that day, leaving him no trace. Sa tingin mo, ano ang mangyayari kapag nalaman niyang may anak pala siyang itinago ko ng ilang taong?”

Nakatitig si Sophia kay Samantha habang malakas pa rin ang tibok ng kanyang puso.

“Sam... handa ka talagang talikuran ulit ang pangarap mo? Dahil lang sa iniisip mong galit siya sa'yo? At bakit mo pinoproblema kung malaman niya ang tungkol kay Zia? Hindi ba dapat magandang bagay ‘yon? Tutal, ‘yon naman talaga ang matagal nang gusto ni Zia. Kaya relax ka lang, girl.”

Hindi sumagot si Samantha. Dahil hindi niya alam kung saan siya mas natatakot, ang mapalapit muli kay Caleb o ang mangyayari kapag lumabas ang buong katotohanan.

Sophia suddenly crossed her arms when Samantha didn't utter any word, and gave her a sharp look. Isang tinging nakakatakot.

“Oh no, miss ma'am,” matigas na sabi ni Sophia. “Hindi mo tatanggihan ang trabahong ‘yan. Ang daming mong pinagdaanang hirap. Kapag tinanggihan mo ang offer na ‘yon, sinasabi ko sa'yo, gagawin kong miserable ang buhay mo,” banta nito.

Seryoso at istrikto ang mukha ni Sophia. Napakurap naman si Samantha habang nakakunot-noo.

“Tinatakot mo ba ako?”

“Absolutely,” mabilis na sagot ni Sophia. “At ginagawa ko ito dahil mahal kita. Tawagin mo na itong tough love o pagiging nanay-nanayan. I swear, I will hunt your dreams if you walk away from this.”

Napangiti nang bahagya si Samantha, ngunit nanatiling mabigat ang kanyang mga mata.

“Hindi mo naiintindihan, Sophie. Gusto ko lang protektahan ang anak ko. Kanina pa lang, may mga taong nagsasabing sinusubukan kong akitin si Caleb. Alam mo ba kung ano ang mangyayari kapag nalaman nila ang buong katotohanan? Ayokong may maramdaman na para bang napilitan siya sa isang sitwasyon.” Napailing siya habang bumabalik sa isip ang masasakit na salitang narinig mula sa ibang babae.

“Since when did Samantha Buenvenidez start caring about what other people say or think about her?” pabirong tanong ni Sophia.

Hindi napigilan ni Samantha ang matawa.

“Gosh! I can't believe how much Zia looks like her father.” Napangiti siya, ngunit bahagyang nanginig ang kanyang mga kamay.

“Mommy? Whose father?” came a tiny voice.

Parehong natigilan ang dalawang babae at mabilis na napalingon sa pintuan.

Naroon si Zia, yakap ang stuffed bunny at nakasuot ng pajama. Antok na antok pa ang mga mata nito. Nanlaki ang mga mata ni Sophia habang tahimik nitong ibinuka ang bibig.

Napalunok naman si Samantha nang maramdaman niyang parang tumalon ang puso niya hanggang lalamunan. Pinilit niyang ngumiti.

“Hello, sweetie. Dapat tulog ka na.”

“You said something about my dad,” sabi ni Zia habang papalapit sa kanila.

Nakasimangot ito sa pagtataka habang kinukusot ang mga mata at mahigpit na niyayakap ang stuffed bunny.

“Darating na ba siya?”

“Oh, snap!” bulong ni Sophia.

Sinubukang ibinuka ni Samantha ang kanyang bibig para sumagot. Ngunit walang salitang lumalabas.