Chapter 1: Ang Muling Pagkikita

Noong huling beses na tumapak si Samantha sa Pilipinas ay buntis, at wasak ang kanyang puso.

Ngayon, muli siyang bumalik, suot ang mataas na takong, hawak ang manipis na portfolio, at pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay.

Hindi niya halos makilala ang sariling repleksyon sa salaming pinto. Maayos ang kanyang buhok, may kaunting makeup at suot ang simpleng blazer na hiniram niya sa kaibigan. Hindi siya mukhang isang babaeng desperadong naghahanap ng pangalawang pagkakataon. Pero ‘yon mismo ang totoo.

Huminga siya nang malalim bago itulak ang umiikot na pinto ng Empire Elite Management. Malamig ang loob ng gusali, hindi dahil sa air-conditioning kundi dahil sa atmosperang nagsasabing wala silang panahon para sa kahinaan at pag-aalinlangan.

Habang naglalakad siya sa malawak na lobby, napansin niya ang mga lalaki at babaeng nakaayos nang elegante. Nakasuot ang mga ito ng mamahaling sapatos at mukhang sanay na sanay sa marangyang mundo ng fashion. Mas hinigpitan ni Samantha ang hawak sa kanyang bag.

Anim na taon na ang lumipas mula nang huli siyang lumakad sa runway. Anim na taon na rin mula nang magsuot siya ng anumang mas elegante kaysa sa kanyang pang-araw-araw na damit na kadalasang may mga makukulay na sticker na idinidikit ng kanyang anak na si Zia.

Kailangan niyang magtagumpay ngayon. Kapag pumalya siya, hindi lang ang kanyang pangarap ang mawawala. Nakasalalay rin dito ang pambayad sa renta, pagkain, at ang daycare bill na hindi pa niya nababayaran.

Lumapit siya sa reception desk. Tumingala ang receptionist mula sa computer nito. Naka-red lipstick ito at may malamig na ekspresyon na agad nagpalunok kay Samantha.

Mabilis nitong sinuri ang kanyang hitsura, mula ulo hanggang paa, at bahagyang natigilan sa kupas na tahi ng kanyang blazer. Awtomatikong itinuwid ni Samantha ang kanyang tindig.

“Pangalan?”

“Samantha Buenvenidez,” mahinahon niyang sagot.

May ilang segundo itong nag-type bago muling tumingin sa kanya.

“Pumunta ka sa fifteenth floor. Nando’n na ang ibang aplikante. Tatawagin ka kapag oras mo na.”

“Salamat.”

Hindi na sumagot ang receptionist. Ibinalik lamang nito ang tingin sa monitor at itinuro ang direksyon ng elevator.

Tahimik na tumalikod si Samantha. Huminga siya nang malalim habang naglalakad papunta sa elevator. Umaalingawngaw ang tunog ng kanyang takong sa makintab na sahig.

Habang naghihintay, napansin niya ang repleksyon ng isang matangkad na lalaki sa bakal na pinto ng elevator. Hindi siya nito pinansin. Narinig lamang ni Samantha ang ilang salitang binitiwan nito tungkol sa paghihigpit ng standards sa pagpili ng mga modelo.

Mabilis siyang umiwas ng tingin. Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang elevator. Mag-isa siyang pumasok.

Pagdating sa ikalabinlimang palapag, tila ibang mundo ang bumungad sa kanya. Malawak at maputi. Sa dulo ng mahabang hallway ay isang malaking silid kung saan naghihintay ang iba pang aplikante. Bahagyang kumabog ang kanyang dibdib. Hindi lang pala siya ang nangangarap.

Puno na ang waiting area ng mga babaeng nakasuot ng masisikip na itim na damit, matataas na takong, at mga ekspresyong puno ng kumpiyansa. Doon niya lalo naramdaman ang anim na taong pagkawala sa industriyang ito.

Tahimik siyang umupo sa isang sulok. Ilang aplikante ang tumingin sa kanya at sinukat siya mula ulo hanggang paa. May isang babaeng napangisi pa habang may ibinulong sa katabi nito. Nagkatawanan ang dalawa. Napailing si Samantha.

Hindi niya papatulan. Mas marami na siyang pinagdaanan kaysa rito. Nanganak siyang mag-isa. Hinarap niya ang paulit-ulit na pagtanggi ng buhay. Nakipaglaban siya araw-araw para mabuhay. Kaya niyang lampasan ito. Ginagawa niya ito para kay Zia.

Lumipas ang sampung minuto. Pagkatapos ay bumukas ang pinto. Pumasok ang isang matangkad na babae na may hawak na iPad.

“Ladies and gentlemen,” matalas nitong sabi. “Mr. Santillan will be joining us shortly. He’ll make his selection himself. Please be ready.”

Agad na nagkaroon ng bulungan sa silid. May mga napasinghap. May mga nag-ayos ng buhok.

“Si Caleb Santillan mismo?” bulong ng isa. “Oh my God!”

Napakunot ang noo ni Samantha.

Mr. Santillan? Parang pamilyar ang pangalang ‘yon.

Marahil ay nabasa niya ito sa mga business magazine o nakita sa mga billboard. Isa sa pinakamakapangyarihang tao sa industriya ng fashion. Ngunit wala siyang pakialam kung sino man ito. Ang mahalaga sa kanya ay makuha ang trabahong ipinunta niya rito.

Muling bumukas ang pinto. Narinig nilang lahat ang mahinang yabag ng mga sapatos. Pumasok ang lalaki na parang pag-aari nito ang buong mundo. At marahil ay gano’n nga.

Hindi agad tumingin si Samantha. Abala siya sa pagkontrol ng kaba sa kanyang dibdib. Ngunit nang marinig niya ang boses nito, dahan-dahan siyang napatingin. At sa sandaling ‘yon, tila tumigil ang kanyang mundo.

Ang lalaking nakanaig niya buong gabi. Nanlamig ang buong katawan ni Samantha. Parang mawawalan siya ng lakas sa mga tuhod. Hindi siya nananaginip. Hindi maaari.

Abala si Caleb sa pakikipag-usap sa assistant nito habang isa-isang sinusuri ang mga aplikante. Ngunit nang mapunta ang mga mata nito kay Samantha, tumigil ang lahat.

Naglaho ang mga bulungan at ang mga ingay sa buong silid. Tanging silang dalawa lamang ang tila natira sa mundong ‘yon.

Nagkatinginan sila. At sa loob ng ilang segundo, parang huminto ang oras. Bahagyang kumunot ang noo ni Caleb.

Halos hindi makahinga si Samantha. Ito nga ‘yon. Ang ama ng kanyang anak. Ang lalaking hindi na niya inakalang makikita pa. Mas lalo pang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Lalo na nang maalala niya kung gaano kalaki ang pagkakahawig ni Zia rito. Nanginig ang kanyang mga kamay. Muntik nang mahulog ang hawak niyang portfolio.

Anim na taon niyang tinakasan ang nakaraan at sinubukang kalimutan ang gabing ‘yon. Ngunit ngayon, narito na naman ito sa kanyang harapan.

Biglang kumurap si Caleb at bahagyang umubo, tila pinipilit alisin ang kung anumang bumalot sa isip nito. Iniwas ni Caleb ang tingin kay Samantha at muling ibinalik ang malamig nitong anyo. Ngunit bago ito tuluyang tumalikod, napansin ni Samantha ang bahagyang pag-angat ng sulok ng labi ng lalaki. O baka naman guni-guni lamang niya ‘yon.

Muling bumalik sa normal ang paligid.

“Ladies and gentlemen,” malalim na boses ni Caleb ang umalingawngaw sa buong silid. “Empire Elite Management.”

Nagningning ang mga mukha ng ibang aplikante. Ngunit para kay Samantha, wala ni isa sa mga ‘yon ang mahalaga. Nanghihina ang kaniyang mga tuhod. Nagwawala ang tibok ng puso niya.

At sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, muli niyang naramdaman ang takot na akala niya ay matagal na niyang nalampasan.