Share

CHAPTER 3

Author: isolde
last update publish date: 2026-04-17 00:07:48

“Naks, promoted as bartender na ah.” Biro ng isa kong katrabaho na ikinatawa ko.

“Nakikipag away sa customer kapag waiter e, ikulong na lang natin dito sa may counter,” biro ng manager habang tumatawa, sabay akbay sa akin na parang proud pa siya sa sinabi niya.

Napailing na lang ako, trying to play it cool kahit nahihiya ako.

“Grabe ka naman,” I said softly, may maliit na ngiti sa dulo ng boses ko, pero halata pa rin yung pagka-conscious ko.

The bar was still busy around us, tunog ng mga babasaging baso, mga orders na tuloy tuloy, music slightly louder than earlier. Everyone was moving fast, like the night was only just starting to get more chaotic.

Inalis ko yung tingin ko saglit sa manager, then went back to organizing what I was doing sa counter, trying to focus again.

“Hindi naman ako nakikipag away,” dagdag ko, mas mahina na yung boses ko this time. “I was just… correcting what was wrong and defending myself.”

My manager chuckled, still amused. “Correcting daw oh. Ang humble mo pa pakinggan.”

“Pasalamat ka, mukhang good shot ka kay bossing e.” Mapang asar niyang sambit kaya napa iling nalang ako.

“Hindi ko pa nga siya namimeet?” Depensa ko, habang nakakunot pa yung noo ko, genuinely confused kung bakit parang may alam silang hindi ko alam.

Napahinto pa ako sandali sa ginagawa ko, looking at them one by one, waiting for an explanation

Pero imbes na sagot, sabay silang natawa.

“Yun ang akala mo,” biro ng manager, sabay apir sa kausap namin na parang may inside joke silang dalawa na hindi ko alam.

“What did I miss?” Tanong ko at halatang walang naiintindihan sa nangyayari.

Napakurap ako.

The other staff just shrugged, still smiling like they were enjoying my reaction. “Basta, you’ll know soon enough.

“Lowkey lang si boss, hindi mo namamalayan…. Nakakausap mo na pala.” Tumatawang dagdag nito.

Huminga ako nang malalim, trying to shake it off and focus again on the counter.

“Curiosity kills a cat,” biglang sambit ng isang pamilyar na lalaki.

Parang biglang huminto yung mundo ko for a second.

Napalingon ako agad, and the moment my eyes landed on him, doon ko lang narealize kung gaano ka-familiar yung presence niya kahit hindi pa kami technically “properly” introduced.

“It’s you again,” gulat kong sambit, bahagyang natigilan habang hawak ko pa rin yung ginagawa ko sa counter.

“Long time no see.” Natatawa niyang sambit.

I was caught off guard. Ngayon nalang siya ulit pumunta rito.

“Busy?” Tanong ko habang ginagawa ang kaniyang order.

“Mhm. Tugon niya.

I blinked once, then twice, trying to process why he keeps appearing at the most unexpected moments.

“Bakit ikaw na naman?” I added, mas mahina na ngayon, halatang surprised pa rin ngunit bakas sa tono ng boses ko ang pagbibiro.

He tilted his head slightly, eyes briefly glancing at the counter before going back to me.

“Why? Am I not allowed to drink here?” He said casually, with a playful tone like it was the most normal thing in the world.

Napairap ako ng konti, pero hindi ko mapigilan yung slight tension na biglang bumalik sa dibdib ko.

I went back to what I was doing, hands moving automatically, pero ramdam ko pa rin yung presence niya nearby. Parang kahit hindi ko siya tinitingnan, alam ko pa rin na nandun siya.

“Ano oras tapos ng shift mo?” Tanong niya habang pinaglalaruan ang vodka na nasa harap niya.

“Why?” Tanong ko.

“Wala lang.” Kibit balikat na sambit niya.

Nang magkaroon ng rest time, agad akong lumabas sa exit para magpahangin. Parang kailangan ko munang huminga nang maayos, yung hindi ka kinakapos kahit nandito ka lang sa gitna ng trabaho.

Kahit naman palagi akong nasa bar, hindi pa rin ako masanay-sanay. Every night feels the same, pero never really gets easier. It still feels suffocating inside. Yung ingay, yung ilaw, yung galaw ng mga tao, parang sabay-sabay na dumadagan sa ulo ko hanggang sa pakiramdam ko kailangan ko munang lumabas para makahinga ulit

Pagbukas ko ng exit door, sumalubong agad sa akin yung mas malamig na hangin.

That small change was enough. Parang biglang lumiit yung bigat sa dibdib ko, kahit konti lang. I closed my eyes for a second, letting the quiet outside wash over me.

“Finally…” I whispered under my breath, almost like I was talking to myself.

I was just standing there, zoning out, trying to clear my head.

Hanggang sa may lumabas.

It’s him… Again.

“Do you smoke?” tanong niya sa akin, his voice calm pero may konting curiosity na parang hindi lang casual question.

Napatingin ako sa kanya sandali bago sumagot. “Not really, kapag stress lang,” sagot ko habang nakasandal pa rin sa pader, ramdam ko pa rin yung lamig ng gabi na tumatama sa balat ko.

I shifted my weight a little, looking away sa exit ng bar, watching the faint movement of people inside from where I stood.

“Why?” I added after a second, glancing at him

He didn’t answer right away.

Instead, he just looked at me for a moment, nag aalangang sumagot.

“Wanna try a shotgun?” Tanong niya.

Napatingin ako sa kanya bigla, gulat na gulat.

“Ha?” I blurted out, blinking once, then twice, trying to process what he just said

For a second, akala ko kung anong narinig ko. My brows furrowed slightly habang nakasandal pa rin ako sa pader, parang kailangan ko pang i-replay yung words niya sa isip ko.

“Shotgun?” I repeated, slower this time, like I was making sure I wasn’t misunderstanding him.

He nodded slightly, like it was nothing unusual.

What the fuck? He’s driving me crazy.

“You mean like… smoking?” I asked, just to be sure.

“Mhm, wanna try it?” Tanong niya while having a smirk on his face.

He took a slow inhale. Kalmado lang, hindi nagmamadali. Then he leaned a little closer to me until he exhaled the smoke.

Binuga niya yung usok diretso sa bibig ko,. And I didn't even hesitate. I just leaned likeit was the most normal thing in the world.

Sanay, kahit first time ko lang.

It felt too intimate for something done in a place like this, sa labas ng bar habang may mga taong dumadaan.

It’s too risky, but I like it.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 48

    REVE“Gago” His laughter only got louder. Pagkatapos ay tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago napailing. “Mag-ayos ka nga.” Napakunot tuloy ako ng noo. “Ano na naman?” “Mukha kang naka-droga na ilang babae ang ikinama sa sobrang gulo mo.” “Putangina mo talaga.” “Wala kang magandang dulot. Lumayas ka na nga.” Naiinis kong singhal.“Bro, I’m just being honest, you know.” “Truth hurts.”Dumampot ulit ako ng isa pang pwedeng ihagis sa kanya kaya mabilis siyang umatras papunta sa pinto. “O siya, kalma ka na.” “Get lost.”Tumawa lang siya at kumaway pa bago tuluyang lumabas ng opisina. Nang magsara ang pinto, bumalik ang katahimikan sa paligid. I leaned back against my chair and stared blankly at the ceiling. “What am I supposed to do now?” Tanong ko sa sarili ko.Hindi naman nagtagal ay isang mahinang katok ang narinig ko mula sa labas ng opisina ni Seb, sapat para maagaw ang atensyon ko mula sa kung anumang iniisip ko. Napabuntong hininga ako at bahagyang inangat ang

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 47

    REVENarinig ko ang kuryosong tanong ni ni Seb habang nakasandal siya sa kanyang kinauupuan at nakatingin sa akin na para bang may hinihintay na sagot.“So what’s your plan now that you know it’s Scylla?” Ilang segundo akong nakatutula at natahimik habang nakatitig sa mesang nasa harapan ko. I am still processing everything.Pakiramdam ko ay masyadong maraming nangyari sa loob lamang ng ilang oras na magkausap kami ni Seb.For years, ang nangyari sa hotel na yon ay isang naging malaking katanungan sa buhay ko. Isang parte ng nakaraan na hindi ko kailanman nabigyan ng maayos na sagot. At ngayong nalaman ko na ang katotohanan, naghahalo halo na ang aking nararamdaman.Relief. Shock. Confusion. “I don’t know,” sagot ko habang marahang hinihimas ang sentido ko. “Hindi naman niya mukhang maalala.”Sa tuwing magkasama kami ni Scylla, palagi niyang sinasabi sa akin na familiar ako ngunit hindi naman niya maalala o matandaan kung saan kami nag kita bukod sa bar na ito.“And besides…” Hind

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 46

    REVE Napakuyom ako ng kamao. “So someone planned everything.” Mabigat ang boses ko. “Looks like it.” Muli niyang pinindot ang keyboard at nagpalit ang footage sa screen. Mas malapit at mas malinaw nang kaunti. “Possible na ibang babae talaga ang intended na makasama mo sa room na 'yon.” Tahimik akong nakikinig. “But then nagkataon nag deliver si so called mystery girl ng food for room service..” Napatingin ako sa screen. “Siya ang napag abutan mo.” Seryoso niyang pagtatapos. Muli kong tinitigan ang babae sa footage. Hindi ko pa rin makita nang maayos ang mukha niya at hindi ko pa rin siya makilala. Ngunit habang tumatagal akong nakatitig sa screen, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Parang may kung anong pamilyar sa taong nasa screen. Hindi ko maintindihan kung bakit. Pero habang pinagmamasdan ko ang malabong imahe ng babaeng iyon, pakiramdam ko ay mas lumalapit ako sa isang katotohanang matagal nang nakatago. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, bigla akong ki

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 45

    REVE“Hey.” Tawag ko kay Seb nang makita ko siyang kakapasok lang sa opisina niya. Kanina pa ako narito, nakaupo sa swivel chair niya habang hinihintay siyang matapos sa kung anumang inaasikaso niya. Nakapatong ang isang paa ko sa kaniyang lamesa at walang pakialam na inangkin ang pwesto niya. Hindi naman iyon bago sa aming dalawa. Sanay na siya kasi gawain niya rin naman.Simula nang magkaayos kami ni Scylla, pakiramdam ko ay unti unti ring bumalik sa ayos ang buhay ko. Hindi na ako araw araw nakakulong sa sarili kong kwarto. Hindi na rin puro trabaho at alak ang paraan ko para takasan ang mga bagay na ayaw kong isipin. I started working again. Mas naging maayos ang schedule ko. Mas naging maayos ako, at ganoon din si Scylla.Hindi ko na talaga siya pinayagang magtrabaho rito pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ngunit kahit ganoon, madalas pa rin siyang bumisita sa bar. Minsan para makipagkwentuhan sa mga staff. Minsan para samahan ako, at kadalasan, para samahan si Ali na parang

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 44

    “Nakapag-usap na ba kayo ni Reve?” Kuryosong tanong ni Ali habang nakaupo sa gilid ng kama at nakatingin sa akin na para bang may inaabangang juicy update. Napairap agad ako. “Shut up. Sinet up n'yo na naman kami.” Agad siyang napatawa, walang bahid ng pagsisisi sa mukha. “Para sa ikabubuti n'yo naman.” Lalo lang akong napailing sa depensa niya. Minsan talaga pakiramdam ko mas invested pa silang lahat sa amin ni Reve kaysa sa amin mismo. “And to answer your question, no. Hindi pa kami nakakapag-usap about doon.” Sambit ko habang lumalapit sa cabinet para kumuha ng pamalit na damit. “Pero humingi na kami ng tawad sa isa't isa.” Mas naging mahina ang boses ko sa huling bahagi ng sinabi ko. Hindi man namin napag-usapan nang buo ang lahat, at least may progress. Hindi na tulad dati na puro iwasan at katahimikan lang ang namamagitan sa amin. Akmang bubuksan ko na sana ang cabinet nang bigla akong pigilan ni Ali. “Scylla!” Napalingon ako sa kanya. “Oh?” Halata ang pagpipigil n

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 43

    REVEAgad siyang napakurap. Then mahina niya akong hinampas sa dibdib. Not enough to hurt, sapat lang para mag reklamo sa sinabi ko.And somehow... that tiny reaction made something inside me relax. Because for the first time since we met again... I saw it. Her smile.And I swear to God... it felt like seeing sunlight after weeks of rain. “There she is.” Mahina kong bulong. Napakurap siya. “Hm?” “Yung smile mo.” Bahagya siyang namula at nag iwas ng tingin.Which only made me smile even more. “Stop crying na.” Mas seryoso kong sambit this time. Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa gilid ng mga mata niya gamit ang hinlalaki ko. “We're gonna talk about it.” Bahagya akong yumuko para magtama ang mga mata namin. “Whenever you're ready.” I want us to talk… pero hindi sa oras na gusto ko. Sa oras na kaya niya. Sa oras na handa na siya. Because I wasn't going to force her. Not after seeing how much she had been carrying all by herself. I wanted answers… God knows I wan

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 42

    REVEPero hindi ako tumigil. Nanatili akong nakayuko at chinecheck kung nasugatan ko ba siya.“Let me see.” “Reve.” Mas malakas na ngayon. Doon lang ako napahinto at napatingala sa kanya.And God. I missed her. I missed her so fucking much. “I’m okay.” Mahina niyang sambit. “Nagulat lang din

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 41

    REVEBecause the room was huge. It felt more like a luxury suite than a normal hotel room. May sarili itong living room. Complete with a large couch and elegant furniture. May maliit na kusina. Fully equipped. May master bedroom. At hindi basta-bastang bedroom. The bed alone looked big enough for

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 40

    REVENapahawak ako sa ulo ko. Parang nakikipag-usap ako sa pader. Actually, mas reasonable pa yata ang pader. “Baka sambahin mo pa ako mamaya.” Napaismid ako. “In your dreams.” “Magte-thank you ka pa nang magte-thank you.” “Never.” “Sure ka?” Mapang asar niyang sambit.“Absolutely.” “Okay.

  • Isang Gabing Pagkahumaling   Chapter 31

    Honestly, nakakatuwa siyang panoorin. Hindi dahil gusto ko siyang pahirapan. Well... Hindi lang dahil doon. Kundi dahil ngayon ko lang siya nakitang ganito. Ali was usually loud. Confident.Fearless.Isa siya sa mga taong walang problema mang-asar o lumandi pabalik kapag may lumalandi sa kani

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status