로그인Chapter 63Claudia’s POVIlang linggo matapos magkamalay si Van ay tuluyan na rin siyang pinayagang makauwi sa bahay.Napakalaking ginhawa ang balitang iyon para sa aming lahat.Ayon sa mga doktor, mabilis ang naging recovery niya. Wala na raw siyang agarang panganib at maaari na siyang magpagaling sa loob ng aming tahanan basta't tuloy-tuloy ang kanyang gamot, therapy, at regular check-up.Para bang muling nabuhay ang aming buong pamilya.Hindi ko maipaliwanag ang saya sa puso ko habang pinagmamasdan siyang muli na nakangiti. Ilang linggo lang ang nakalipas ay halos mawalan na ako ng pag-asa. Ngayon, unti-unti na siyang bumabalik sa dating Vanruth Amores—ang lalaking matatag, matalino, at walang kinatatakutan.Alam kong hindi pa siya ganap na magaling.May mga pagkakataon pa ring sumasakit ang kanyang tagiliran at kailangan niyang magpahinga agad.Pero hindi mo iyon mapapansin kung pagmamasdan mo siya.Parang walang nangyaring trahedya.Parang walang bala na muntik nang kumitil sa ka
Chapter 62Claudia’s POVHindi ko namalayang nakatulog ako.Nakasubsob ang ulo ko sa gilid ng kama kung saan nakahiga si Van. Hindi ko na maalala kung ilang gabi na akong halos walang maayos na tulog. Sa tuwing pipikit ako, natatakot akong baka paggising ko ay may masamang balitang naghihintay sa akin.Kaya kahit ilang beses akong pinilit nina Gabriel at ng mga doktor na magpahinga, hindi ko magawa.Gusto kong ako ang unang taong makita ni Van kapag nagising siya.Gusto kong marinig niya agad ang boses ko.At gusto kong malaman niyang hindi ko siya iniwan kahit isang segundo.Habang mahimbing akong nakatulog, bigla kong naramdaman ang isang marahang haplos sa buhok ko.Napakagaan.Napakapamilyar.Parang isang haplos na ilang linggo kong pinangarap na maramdaman muli.Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko.Malabo pa ang paningin ko sa una.Pero nang luminaw ang lahat...Nanlaki ang mga mata ko.“Hon…”Mahina ang boses.Halos pabulong.Pero sapat na iyon para mapuno ng pag-asa ang pus
Chapter 61Claudia’s POVHalos gumuho ang mundo ko nang mag-critical si Van.Pakiramdam ko ay huminto ang pag-ikot ng oras sa mismong sandaling sinabi ng doktor ang kalagayan niya. Hindi ko na marinig nang malinaw ang mga sumunod niyang paliwanag. Ang tanging tumatak lang sa isip ko ay ang salitang critical.Isang salitang kayang wasakin ang buong pagkatao ng isang taong mahal na mahal ang nakahiga sa hospital bed.Hindi ko alam kung paano pa namin haharapin ang bawat araw kung sakaling hindi siya lumaban.Hindi ko kayang isipin ang buhay na wala siya.Mula nang ilipat siya sa ICU ay hindi ko siya iniwan kahit isang segundo. Nakaupo lang ako sa tabi niya, mahigpit na hawak ang malamig niyang kamay habang pinagmamasdan ang mga monitor na walang tigil sa pag-beep.Bawat tunog ng makina ay parang nagpapaalala sa akin na nakikipaglaban pa rin siya.Paminsan-minsan ay hinahaplos ko ang kanyang noo."Van..." mahina kong bulong. "Naririto lang ako. Huwag mo akong iiwan."Umaasa akong kahit w
Chapter 60Claudia’s POV“Van, mamaya magkita tayo sa restaurant ha. Mag-bonding naman tayong pamilya,” nakangiting sabi ko habang inaayos ang kurbata niya. Maingat kong pinantay ang pagkakatali nito at pinahiran ng kaunting himulmol ang balikat ng kanyang coat.Napangiti siya habang pinagmamasdan ako.“Sure, sure, honey. I won't miss it.”“Huwag kang malalate.”“Opo, mahal ko,” sagot niya na tila isang masunuring bata.Napailing na lang ako. Kahit ilang taon na kaming mag-asawa, hindi pa rin nawawala ang pagiging sweet niya. Sa bawat umaga, para bang bagong kasal pa rin kami.“Gabriel, halika na! Mahuhuli na tayo!” sigaw ni Van.“Coming!”Napabuntong-hininga ako.“Talaga itong batang ito. Napakabagal kumilos kahit kailan,” pagrereklamo ko habang nakapamaywang.Makalipas ang ilang segundo ay lumabas na rin si Gabriel mula sa kanyang kuwarto.Pareho kaming natigilan ni Van.Pagkatapos ay sabay kaming nagtawanan.“Ano ba iyang hitsura mo, anak?” natatawang sabi ko. “Hindi ka na nga nag-
Chapter 59Claudia's POVPagkatapos ng bawat unos ay may kasunod na liwanag.Ngayon ko iyon lubos na napatunayan.Maraming gabing inakala naming wala nang pag-asa. Maraming pagkakataong halos mawalan na kami ng lakas dahil sa sunod-sunod na pagsubok. Pero sa huli, nanaig pa rin ang katotohanan.Tuluyan nang natapos ang usapin tungkol sa 10 Billion Investment Scam na ibinintang kay Arnold Montecillo.Sa tulong ng team ni Van, isa-isang naipakita ang mga ebidensiyang nagpapatunay na gawa-gawa lamang ang mga paratang. Lumabas ang mga tunay na salarin, habang ang lahat ng kasong isinampa laban kay Arnold ay tuluyan nang naibasura.Nang lumabas ang pinal na desisyon ng korte, halos maiyak sa tuwa ang buong pamilya Montecillo.Matagal nilang hinintay ang araw na iyon.Hindi lamang dahil sa paglilinis ng pangalan ni Arnold, kundi dahil muli nilang naibalik ang dangal ng kanilang pamilya.Nagtipon-tipon silang lahat sa bahay nina Arnold upang personal na pasalamatan si Van."Judge, wala po ta
Chapter 58Claudia’s POV“Mr. Former President, ngayong pong lumabas na ang katotohanan, ano po ang masasabi ninyo sa madlang mamamayan na nakatutok sa ₱10 Billion Scam na ito?” tanong ng isang reporter habang nakatutok sa kanya ang halos lahat ng kamera ng media.Tahimik munang tumingin si Van sa mga mamamahayag. Hindi siya nagmamadaling sumagot. Kilala ko ang asawa ko—kapag seryoso ang usapan, bawat salitang bibitawan niya ay pinag-iisipan niyang mabuti.Nang magsalita siya, kalmado ang kanyang tinig ngunit ramdam ang bigat ng bawat salita.“Huwag tayong basta-basta maniwala sa mga nakikita, naririnig, at sinasabi ng mga tao sa ating paligid. Ang ating mga paniniwala ay dapat nakabatay sa katotohanan at sa mga ebidensiyang nakalap. Huwag tayong humatol, dahil hindi pa tapos ang laban. Ang korte ang magdedesisyon kung ang isang tao ay inosente o may sala. Maniwala tayo sa hustisya ng ating bansa. Buhay ang katarungan.”Pagkatapos niyang magsalita ay nagsunod-sunod na naman ang tanong
Chapter 32Claudia's POV“Ano yan honey?“tanong ko“Sino ang mga Alvaro?” dagdag kong tanong.. “Mga pamilyang abogado sila. 20 years ago, if I'm not mistaken, nag-migrate sila sa Amerika. Mayaman at maimpluwensiya ang kanilang pamilya. Tinatawag silang Kingmaker sa bansa natin,” kuwento nito.“A
Chapter 29Claudia's POVPagkatapos ng ipinakita niya sa aking attitude, ni Dona Ingrid sa hotel. Mas tumibay ang pagnanasa kong makaganti sa kanya. Kaya hiniling ko kay Van na humanap ng mga taong susunog sa mansiyon ng mga Montefalco. Gusto ko na mabura ang masasama kong alaala sa bahay na i
Chapter 27Claudia’s POVNakakalungkot, namatay si Imelda Tolentino ilang buwan mula nang kinausap niya si Van. Nakumpirma ni na ito ay kanyang tunay na kapatid sa isinagawang DNA sa bataHindi pa rin masyadong nakaka-recover si Don Leon Amores. Gumigising-gising na ito, pero hindi pa rin nakakab
Chapter 26Vanruth’s POVHabang papunta kami ni Claudia sa ospital, di ko maiwasang maalala ang mga nangyari sa pagitan namin noon at ng aking ama na si Don Leon Amores. Tandang tanda ko pa ang unang yapak ko sa mansiyon.. Pinagtitingnan ako mula sa ulo hanggang sa paa ng mga tao.Ang ama ko ay m







![SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)