ログインMakalipas ang ilang sandali ay tumayo si Tyler at kumuha ng tissue. Maingat nitong pinunasan ang kanyang hita. Maaaring nakakahiya iyon para sa iba, pero para sa kanya ay isa iyon sa mga bagay na nagpapakita kung gaano ito kaalaga at kasensitibo sa kanyang mga pangangailangan."Ligo tayo, love," malambing nitong aya. "Para masarap ang tulog mo."Tumango lang siya. Marahan siyang inalalayan ni Tyler na tumayo bago sila magkasabay na nagtungo sa banyo.Tahimik silang naligo, puno lang ng yakapan at marahang halikan, na para bang ayaw pa nilang kumalas sa isa't isa. Gusto niya ang init ng katawan ni Tyler na nakadikit sa kanya. Sa tuwing nasa bisig siya nito, pakiramdam niya ay unti-unting nawawala ang lahat ng kanyang pagod at napapalitan ng kapanatagan.Pagkatapos nilang maligo ay si Tyler na rin ang maingat na nagpunas sa kanyang katawan at tumulong sa kanya na magsuot ng pantulog.Napangiti siya. Sana... ganito na lang palagi. Walang gulo. Walang takot. Walang sinumang susubok na pag
Dahan-dahan itong lumuhod sa kanyang harapan, ipinatong ang mga kamay sa kanyang mga hita upang mas lalo itong ibuka. Napahawak siya sa balikat ni Tyler nang simulan nitong halikan ang loob ng kanyang hita, bawat halik ay pataas nang pataas, hanggang sa maramdaman niya ang mainit na hininga nito nang diretso sa kanyang pinaka-sensitibong bahagi."Tyler, wait..." hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin nang nahuli na ng dila nito ang kanyang tingg*l.Napatingala siya sa kisame, napahigpit ang kapit sa magkabilang balikat ng lalaki habang ang dila nito ay nagsimulang gumalaw sa isang masarap at nakatutulirong ritmo. Bawat basang paggalaw ni Tyler ay nagpapakinig ng mahihinang ingay sa silid... mga buntong-hininga na hindi niya magawang pigilin. Ang init ay mabilis na umaakyat mula sa kanyang puson patungo sa kanyang dibdib."Mmmn... Tyler..." napapaatras ang kanyang balakang pero mas lalo siyang hinahawakan ni Tyler sa baywang upang panatilihin siya sa pwesto.Mas binilisan pa nito
Pagdating sa palasyo ay isa-isa silang bumaba sa limousine. Halos sabay-sabay silang napabuntong-hininga. Matapos ang magulong mga pangyayari nitong mga nakaraang araw, sa wakas ay nakauwi rin silang ligtas."Aria, Jolie, dumiretso na kayo sa mga kwarto ninyo at magpahinga," mahinahong utos ni Lolo Sebastian. "Pareho kayong buntis. Kailangan ninyong alagaan ang mga sarili ninyo.""Opo, Lolo," sabay na sagot nina Aria at Jolie habang nagkatinginan at napangiti."Haaay..." napabuntong-hininga si Lola Evelyn. "Salamat naman. Makakatulog na rin ako nang mahimbing mamaya. Ilang araw din akong halos hindi pinatulog sa pag-aalala sa alyansa ng pamilya natin at ng mga Mackenzie. Mabuti na lang at maayos na ang lahat."Lumapit si Lolo Sebastian at marahang niyakap ang asawa. "Mahal, alam mo namang hindi ko pababayaan ang pamilya natin."Natigilan ang lahat. Nagkatinginan sila bago sabay-sabay na mapahalakhak."Sino ka?" natatawang tanong ni Clarkson. "Nasaan ang tunay naming Lolo Sebastian? Ba
SEBASTIAN’S POV: Sa loob ng limousine ay naghahari ang katahimikan. Walang gustong magsalita. Halos lahat ay nakasimangot habang iniisip pa rin ang nangyari sa ballroom. Ramdam ni Sebastian ang mabigat na hangin sa loob ng sasakyan kaya nagpasya siyang basagin ang katahimikan. "How's everybody?" masigla niyang tanong na para bang walang nangyaring kaguluhan. "Did you enjoy the party?" Sabay-sabay namang napasimangot ang lahat. "Paano mo naman nasabi na nag-enjoy kami, Lolo?" reklamo agad ni Clarkson. "Binastos tayo nina Frazer at Catriona sa harap ng napakaraming tao." "Oo nga," singit ni Aria. "At ano ba ang ibig sabihin ni Uncle Frazer na kukunin nila ang lahat ng properties natin kapag hindi pinakasalan ni Kuya Tyler si Catriona? Is it true, Lolo?" Marahang tumango si Sebastian. "It's true, apo," kalmado niyang sagot. "What?!" Napalakas ang boses ni Clarkson. "Hindi ako papayag!" galit na sabi ni Aria. "Pinaghirapan ko ang mga negosyo natin habang wala si Kuya Tyler. Ako a
Samantala…Hindi maalis ni Lewis ang tingin sa papalayong limousine na sinasakyan nina Lolo Sebastian, Tyler, at Jolie. Hanggang sa tuluyan iyong mawala sa kanyang paningin ay nanatili siyang nakatayo, tila nanigas ang buong katawan.Malakas ang kabog ng dibdib niya. Hindi siya puwedeng magkamali... siya nga 'yon.Mula sa tabi niya ay napansin ni Blair ang bigla nitong pananahimik."Ano ang sinabi mo, anak?"Hindi agad sumagot si Lewis. Hindi pa rin niya maalis ang tingin sa direksyong tinahak ng limousine bago siya dahan-dahang lumingon sa ama."Dad..." bahagya siyang napalunok. "Si Jolie... hindi ako puwedeng magkamali.""Ang alin?" kunot-noong tanong ni Blair.Sa halip na sumagot ay dahan-dahang inilabas ni Lewis ang isang lumang litrato mula sa kanyang wallet. Halatang ilang beses na itong nabuksan at natiklop sa paglipas ng mga taon. Iniabot niya iyon sa ama.Nanginginig ang mga daliri ni Blair nang tanggapin ang larawan."Is this...""Yes, Dad," putol ni Lewis. "Noong nasa Pilip
Habang tahimik niyang inoobserbahan ang mag-ama, bigla niyang naramdaman ang marahang pagpisil ni Tyler sa kanyang kamay. Napakurap siya at mabilis na napatingin dito. Bahagya nitong itinaas ang isang kilay habang nakatingin sa kanya.Napahiya siya, hindi niya namalayang matagal na pala siyang nakatitig kina Blair at Lewis. Agad siyang nagbaba ng tingin at bahagyang ngumiti bilang paghingi ng paumanhin.Samantala, bumuntong-hininga si Blair bago muling humarap kay Lolo Sebastian.“Uncle...” mahinahon nitong saad. “I would like to say sorry for what Frazer did to Tyler earlier.” Bahagya itong yumuko bilang paghingi ng paumanhin. “I know my brother crossed the line. He shouldn't have spoken to Tyler that way, especially in front of everyone.”Tumango lang si Tyler. “It's okay, Uncle. It's not like you were the ones who did it.”Pero umiling si Blair. “Hindi pa rin tama ang ginawa niya. Ito pa naman ang unang pagkikita ng ating mga pamilya matapos ang ilang buwan, tapos ganoon pa ang nan
Unti-unti niyang inangat ang kamay at inabot ang kamay ni Tyler saka tumayo. Magkahawak-kamay silang bumalik sa kama. Inalalayan siya nitong humiga at kinumutan. Humiga rin ito nang patagilid na nakaharap sa kanya at inilagay ang kamay sa bandang tiyan niya... yakap yakap siya nitoNakatingin lang
**********CLARK'S POV:"Anong sabi?"Tanong ni Ken nang tumawag si Callum. "Magkita daw kami at magtutuos..." malungkot na wika niya."Wag kang pumunta, Clark! Alam mo ang kapasidad ni Callum. Baka saktan ka niya." sabat ni Jonie"Pero wala akong magagawa dahil hawak niya ang anak ko! Kung di nama
**********CLARK'S POV:Hindi siya mapakali habang nasa operating room si Fe. Paroo't parito siya sa paglalakad."Will you calm down? Sumasakit ang ulo ko sa'yo!" saway ni Jonie sa kanya.Naroon na silang lahat na magkakaibigan, pati ang pamilya ni Fe. Si Callum ay naroon din. Hindi niya alam kung
Nagising siya sa isang kwarto, nasilaw siya sa ilaw dahil masyadong maliwanag iyon. Palinga-linga siya sa paligid, pero hindi niya alam kung nasaan siya. Masakit pa rin ang ulo niya, pero pilit niyang inaalala kung bakit siya napunta doon.Naalala niyang pumunta siya sa bar para makipagkita kay Bry







