LOGINทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น เขาก็รู้สึกโล่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด“วาช่วยสืบให้หน่อยได้ไหม พี่อยากรู้ว่าคนที่มารับบัวเป็นใคร”แวววานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับ“ก็ได้ค่ะ…แต่พี่ต้องบอกก่อนว่าอยากรู้ไปทำไม”“…”พอเห็นเขาไม่ตอบ แวววาที่เริ่มร้อนใจก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“มันต้องมีเหตุผลสิ ไม่งั้นพี่จะให้วาไปสืบเรื่องบัวทำไม”“แค่อยากรู้ ไม่ได้เหรอ” เขาตอบเรียบๆ คำตอบนั้นยิ่งทำให้แววานิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เธอเบือนหน้าหนี พยายามสะกดกลั้นบางอย่างเอาไว้แต่ขอบตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ข้างในราวกับจะแตกสลาย ยิ่งทำดีเท่าไหร่ก็เหมือนเขาไม่เห็นค่า ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เก็บกดไว้กำลังเอ่อล้นขึ้นมาเงียบๆ เลโอมาถึงคฤหาสน์ในเวลาหนึ่งทุ่มตรงเพื่อร่วมรับประทานอาหารกับบัญชาตามปกติ ค่ำคืนนี้ไม่มีใครอื่นมาร่วมโต๊ะบรรยากาศจึงดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆและบทสนทนาสั้นๆระหว่างพวกเขาเป็นระยะ“ ค้างที่นี่สักคืนสิ พรุ่งนี้ปู่มีเรื่องจะคุยด้วย ”“ เอ่อ ผมมีธุระที่ต้องไปทำอีกนิดหน่อย เอาไว้พรุ่งนี้เช้าผมเข้ามาหาปู่แล้วกันนะครับ ”บัญชามองหลานชายนิ่งๆ อยู่ครู่ห
ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน สายตามองใบบัวที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างเงียบๆ เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนไม่อยากขัดจังหวะก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ“พี่จะไปกินข้าวเย็นกับคุณปู่ อาจจะกลับดึกหน่อย อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่สั่งมาให้ ”ใบบัวเงยหน้าขึ้นมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ“ ไม่เป็นไรค่ะ ของสดในตู้เย็นมีเยอะแยะ เดี๋ยวบัวทำกินเองได้ ”“ งั้นพี่ไปก่อนนะ ”“ ค่ะ ”ใบบัวเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่เดินออกจากห้องไป ความรู้สึกบางอย่างเอ่อขึ้นมาในอกแปลกจนเธออธิบายไม่ถูก ทั้งอบอุ่นทั้งสับสน เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งความสัมพันธ์ของพวกเขาจะขยับมาไกลถึงขนาดนี้ชายหนุ่มไม่ได้มุ่งหน้าไปที่คฤหาสน์อย่างที่บอกใบบัว แต่กลับเลี้ยวรถไปยังสถานที่อีกแห่งหนึ่ง ภายในห้องมีลูกน้องหลายคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เลโอก้าวเข้ามาด้านใน พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงในพริบตา ไม่มีใครกล้าส่งเสียง มีเพียงสายตาที่จับจ้องมาที่เขาอย่างระแวดระวัง กระทั่งเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ“ นั่งลงเถอะ ผมได้ดูข้อมูลที่ส่งมาแล้ว ” “ คุณเลโอจะให้ผมทำยังไงต่อครับ ” ไกรวิชญ์เอ่ยถาม“ มั
กว่าเขาจะปล่อยให้เธอได้นอนพักอย่างสงบก็เกือบเที่ยง เลโอนอนมองคนข้างๆ ที่ยังหลับสนิท ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาในตอนนี้ สายตาคมไล่ไปตามผิวขาวที่มีรอยแดงจางๆ ปรากฏอยู่ แววตานิ่งลึกแฝงไว้ด้วยความพอใจลึกๆ ราวกับทุกอย่างตรงหน้าอยู่ในอาณัติของเขาและเขาก็เป็นผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว ความรู้สึกหนึ่งก่อตัวขึ้นเงียบๆ หนักแน่นและชัดเจนขึ้นทุกขณะ เลโอมั่นใจว่าสิ่งที่เขารู้สึกต่อเธอ ไม่ใช่แค่ความชอบฉาบฉวยหรือความลุ่มหลงเพียงชั่วคราว มันเป็นความรู้สึกที่มั่นคงและลึกกว่านั้นมาก..เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังครืดคราดไม่หยุด ทำให้เขาจำต้องลุกจากเตียงเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู พอเห็นชื่อปลายสายสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันทีก่อนจะเเดินเลี่ยงออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอก“ ได้ข้อมูลมาแล้วใช่ไหม ”‘ ใช่ครับ ข้อมูลทั้งหมดผมส่งไปที่อีเมลของคุณเลโอเรียบร้อยแล้ว ถ้ามีอะไรให้ผมจัดการต่อก็บอกได้เลยครับ ’“ ดี ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมติดต่อกลับไป” เลโอหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ปลายนิ้วกดตัดสายช้าๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานที่มีโน้ตบุ๊กวางอยู่ เขาทรุดตัวลงนั่ง
“เอ่อ ทำรายงานค่ะ บัวทำอาหารเช้าให้คุณแล้ว วางบนโต๊ะในครัวค่ะ ”“ อืม กินแล้ว ” เลโอมองริมฝีปากของเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนก้าวเท้าตรงเข้าไปใกล้ ร่างสูงหย่อนนตัวลงนั่งโซฟาด้านหลังใบบัว มองหน้าจอโน๊ตบุ้คบนโต๊ะกลางสลับกับคนที่นั่งบนพื้นห้อง“ ทำไมไม่นั่งที่โต๊ะทำงาน นั่งกับพื้นแบบนี้ทำงานสะดวกหรือไง ”“ สะดวกค่ะ ” ใบบัวชะงักไปเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปทันทีเมื่อคนที่นั่งด้านหลังชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเจลอาบน้ำลอยมาแตะจมูก มือหนาข้างหนึ่งป้วนเปี้ยนอยู่ตรงแผ่นหลังของเธอ“ บัว ”“ คะคุณช่วยขยับออกไปหน่อยได้ไหมคะ บัวพิมพ์งานไม่สะดวกเลย” เธอเอ่ยเสียงเบา พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง“ เธอไม่ได้เป็นประจำเดือนแล้วใช่ไหม ”“...”เลโอรั้งเอวบางไว้ก่อนอุ้มยกตัวเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าตักแกร่ง เขาอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง “ คุณจะทำอะไร บัวกำลังทำงานอยู่นะ ” ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอาย “ ฉันทนมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว เธอไม่เห็นใจบ้างหรือไง ” เลโอมองเธอนิ่ง แววตาเข้มขึ้นแฝงไว้ด้วยความต้องการบางอย่าง ฝ่ามือข้างหนึ่งเลื่อนลงมาตรงกึ่งกลางกายสาว ลูบไล้มันผ่านเนื้อผ้าแล้วก็พบว่าหล่อนโกหก“ ท
ใบบัวนั่งนิ่ง มือที่วางอยู่บนตักเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว คำพูดของเขาเหมือนกำลังปกป้องเธออยู่ก็จริง แต่พอได้ยินคำพูดของข้าวหอมก็ทำให้เธออดนึกสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ขึ้นมาไม่ได้หัวใจเธอเเต้นแรงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ทั้งอุ่นวาบและหนาวลึกในเวลาเดียวกันเลโอไม่ได้พูดแก้ตัวหรืออธิบายอะไร ใบบัวเองก็ไม่ได้เอ่ยถามออกมาแม้แต่คำเดียว ทั้งสองคนรับประทานอาหารของตัวเองเงียบๆ แต่ความเงียบระหว่างพวกเขากลับไม่ใช่ความสบายใจ มันหนักอึ้งและอึดอัด เสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ดังขึ้นเป็นระยะ กลายเป็นเสียงเดียวที่คั่นอยู่ระหว่างคำถามมากมายที่ไม่มีใครเลือกจะพูดออกมา หลังกลับจากร้านอาหารชายหนุ่มก็พาเธอไปที่เพนท์เฮ้าส์ ความนิ่งเงียบของใบบัวทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาอึมครึมขึ้นกว่าเดิม เลโอระบายลมหายใจออกมาเบาๆ มองตามร่างบางที่เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างใช้ความคิด ไม่นานนัก ใบบัวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอพบว่าเขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว พวกเขาสบตากันอึดใจหนึ่งเพื่อประเมินสถานการณ์ “ ไม่พอใจเรื่องข้าวหอมใช่ไหม ”“ เปล่าค่ะ ”“ สงสัยอะไรก็ถาม ไม่ใช่เงียบไปแบบนี้ ”“ แค่แกล้งแสดงละค
“ใช่”คำตอบสั้นๆ แต่กลับทำให้ใบบัวรู้สึกหนาววูบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ตอนที่คุณโทรมา บัวตั้งใจพูดให้วาได้ยิน แล้ววาก็เดินตามบัวออกมาจริงๆ ”เลโอพยักหน้ารับเล็กน้อย ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดไว้“แบบนี้ยิ่งชัด”ใบบัวเม้มปาก ก่อนจะพูดต่อช้าๆ“วาบอกว่าเห็นรถคุณมารับบัวที่หอวันนั้น… บัวคิดว่าที่วาขับรถตามก็เพราะเริ่มสงสัย เพราะบัวเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับเขา อาจมองว่าบัวมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เขาถูกทำร้ายก็ได้”เลโอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นเรียบๆ“เธอไม่คิดบ้างเหรอ ว่าพวกเขาอาจสมรู้ร่วมคิดกัน”ใบบัวส่ายหน้าแทบจะทันที“ไม่ค่ะ บัวคิดว่าวาคงไม่รู้เรื่องที่เขาวางยา แล้วก็เรื่องที่พาบัวเข้าโรงแรมแน่นอน ”“เธอรู้จักเพื่อนคนนี้มานานแค่ไหนกัน ถึงได้มั่นใจขนาดนั้น” “...”“อย่ามองโลกในแง่ดีเกินไป คนเรารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ” เลโอหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“ คุณพูดเหมือนกับรู้อะไรมาอย่างนั้น ” ใบบัวขมวดคิ้วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สมองคิดตามคำพูดของเขาเลโอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นเรียบๆ“ฉันกำลังให้คนตามสืบเรื่องของพวกเขาอยู่ อีกไม่นานก็คงได้รู้ความจริง ”ความเงียบเข้ามาแทน



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



