Chapter 3

The Mysterious Stranger

Alessandra's POV

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nakatingin sa isa't isa.

Ang alam ko lang...

Biglang naging mahina ang tunog ng ulan sa paligid.

Parang nawala ang lahat.

At ang tanging natira ay ang lalaking nakahawak pa rin sa baywang ko.

"Miss?"

Bahagya siyang napataas ng isang kilay.

Doon ko lang napagtantong hindi pa rin ako nakakasagot.

Mabilis akong umurong at halos matisod ulit.

Nakakunot-noo niya akong tiningnan.

"Careful."

Napakurap ako.

"Sorry."

Ang tanga.

Bakit ako nagsosorry?

Hindi naman niya kasalanan na parang nawalan ako ng common sense nang makita ko siya.

"Can you walk?" tanong niya.

Tumango ako agad.

"Yes."

Hindi ko alam kung bakit parang gusto niyang tumawa.

May bahagyang amusement sa mga mata niya.

At nakakainis iyon.

Napakagwapo niya para mang-asar.

At napakabait niyang sumalo sa akin para mainis ako.

"Tara."

Napakunot ang noo ko.

"Tara saan?"

"Storm shelter."

Tumingin siya sa kalangitan.

Mas lumakas ang hangin.

At tila anumang oras ay babagsak ang mas malakas na ulan.

Napayakap ako sa sarili ko.

Napansin niya iyon.

At sa hindi ko inaasahan...

Hinubad niya ang suot niyang itim na coat.

Inilagay niya iyon sa mga balikat ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Wait—"

"Suotin mo."

Hindi iyon pakiusap.

Hindi rin iyon suggestion.

Parang utos.

At nakakainis na...

Sinunod ko agad.

Napakainit ng coat niya.

May amoy itong mamahaling perfume.

Pero hindi iyon matapang.

Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Ano ba naman, Alessandra.

Tatlong araw ka pa lang galing sa heartbreak.

Maghinay-hinay ka.

---

Tahimik kaming naglakad patungo sa resort hall.

Pero nakakailang ang katahimikan.

Lalo na dahil nararamdaman kong paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa akin.

At sa tuwing mahuhuli ko siya...

Bigla siyang iiwas ng tingin.

Parang walang nangyari.

Arrogante.

---

Pagdating namin sa resort hall, puno na ng mga guests.

Dahil sa bagyo, pansamantalang doon muna pinagsama-sama ang lahat.

Ngunit mukhang malas ako.

Wala nang bakanteng upuan.

Napabuntong-hininga ako.

Great.

Masakit na nga ang puso ko.

Masakit pa ang paa ko.

Pero bago pa ako makahanap ng pwesto...

May isang boses akong narinig.

"Sit."

Napalingon ako.

Ang estranghero.

Nakaupo siya sa isang couch.

Malawak iyon.

At may bakanteng espasyo sa tabi niya.

"Ako?"

Napataas ang kilay niya.

"May iba pa ba akong kinakausap?"

Napairap ako.

Wow.

Ang sungit.

Pero umupo pa rin ako.

---

Makalipas ang ilang minuto...

Patuloy ang malakas na ulan sa labas.

Habang ang karamihan sa mga tao ay abala sa kani-kanilang usapan.

Tahimik naman kaming dalawa.

Hanggang sa hindi ko na napigilan.

"Thank you."

Napatingin siya sa akin.

"For what?"

"Sa pagsalo mo kanina."

Saglit siyang tumingin sa harapan.

Pagkatapos ay umiling.

"It was nothing."

Napangiti ako.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero may kakaiba talaga sa kanya.

Malamig siyang magsalita.

Pero parang hindi naman talaga siya masamang tao.

Napansin niyang nakatitig ako.

"Why are you smiling?"

Napakurap ako.

"Huh?"

"You're smiling."

Napahiya ako.

Mabilis akong umiwas ng tingin.

"Wala."

Parang may gusto siyang sabihin.

Pero hindi na niya itinuloy.

---

Lumipas ang halos isang oras.

At hindi pa rin humuhupa ang bagyo.

Napahikab ako.

Pagod na pagod ako mula sa biyahe.

At sa emotional stress nitong mga nakaraang araw.

Hanggang sa unti-unting bumigat ang mga mata ko.

At bago ko pa namalayan...

Nakakatulog na pala ako.

---

Drake's POV

Hindi ko alam kung bakit hindi ko maiwasang pagmasdan ang babaeng nasa tabi ko.

Mula nang muntik siyang madulas kanina...

May kung anong kakaiba sa kanya.

Hindi siya katulad ng mga babaeng nakapaligid sa akin.

Hindi siya nagpapapansin.

Hindi siya flirt.

Hindi rin siya mukhang interesado sa pera.

At higit sa lahat...

Hindi niya alam kung sino ako.

At nakakagulat iyon.

Dahil kadalasan...

Kapag narinig ng mga babae ang pangalang Drake Kingston...

Bigla silang nagbabago.

Ngunit siya?

Wala.

Parang isa lang akong ordinaryong lalaki.

At sa hindi malamang dahilan...

Nagustuhan ko iyon.

Napatingin ako sa kanya.

At doon ko napansin.

Nakatulog na pala siya.

Bahagyang nakayuko ang ulo niya.

At maya-maya...

Dumampi iyon sa balikat ko.

Nanigas ako.

Hindi dahil mabigat siya.

Kundi dahil sa kakaibang pakiramdam na dumaloy sa buong katawan ko.

Damn.

Hindi ko dapat nararamdaman ito.

Hindi ko dapat pinapansin ang isang estranghera.

Ngunit imbes na ilayo siya...

Hinayaan ko siya.

---

Alessandra's POV

Naramdaman kong may mainit na bagay sa aking katawan.

Dahan-dahan akong namulat.

At halos tumigil ang puso ko.

Nakakatulog pala ako.

At nakasandal ako...

Sa balikat ng estranghero.

"Oh my God!"

Mabilis akong umurong.

Namula ang buong mukha ko.

"I'm sorry!"

Mukhang nagulat siya sa reaksyon ko.

At pagkatapos...

Bahagya siyang natawa.

Unang beses ko siyang nakitang ngumiti.

At parang may sumabog na fireworks sa dibdib ko.

Grabe.

Mas gwapo pala siya kapag ngumiti.

Hindi makatarungan.

"Tulog ka."

Napakagat ako sa labi.

"Still. Sorry."

"It's fine."

Hindi ko alam kung bakit.

Pero parang biglang naging magaan ang pakiramdam ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang nangyari kay Jacob...

Natawa ako.

Tunay na tawa.

Napatingin siya sa akin.

At para bang may kung anong nagbago sa ekspresyon niya.

Mas lumambot.

Mas naging tahimik.

Mas naging mapanganib.

Dahil parang may kung anong namumuo sa pagitan naming dalawa.

Isang bagay na hindi namin maipaliwanag.

Isang bagay na nagsisimula pa lang.

At wala pa akong ideya...

Na ang estrangherong ito ay magpapabago hindi lamang ng puso ko...

Kundi ng buong buhay ko.