Chapter 4

One Night, One Conversation

Alessandra's POV

Hindi ko maintindihan kung bakit parang biglang naging awkward ang hangin sa pagitan naming dalawa matapos akong magising na nakasandal sa balikat niya.

Hindi naman iyon big deal.

Diba?

Pero sa tuwing naaalala kong halos isang oras akong nakadikit sa kanya habang mahimbing na natutulog...

Parang gusto ko na lang magpalamon sa lupa.

Napakagat ako sa labi.

At mukhang napansin niya iyon.

"You're overthinking."

Napatingin ako sa kanya.

"Huh?"

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

"You've been staring at the floor for three minutes."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Three minutes?"

Tumango siya.

At parang natatawa siya.

Nakakainis.

Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko lagi niya akong nahuhuling nagpapanic.

"Well..." Umubo ako. "Maybe I'm just embarrassed."

"For sleeping?"

Tumango ako.

"Relax."

Sandali siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos ay sinabi niya ang bagay na nagpabilis sa tibok ng puso ko.

"You looked peaceful."

Napatitig ako sa kanya.

Biglang uminit ang mga pisngi ko.

Ano iyon?

Compliment ba iyon?

O simpleng observation lang?

Pero bakit parang iba ang dating sa akin?

---

Makalipas ang ilang minuto, humina na ang ulan sa labas.

Pero hindi pa rin pinapayagang lumabas ang mga guests.

Kaya nanatili kaming nakaupo.

At sa hindi ko inaasahan...

Nag-initiate siya ng usapan.

"Vacation?"

Napatingin ako sa kanya.

"What?"

"You're here for vacation?"

Parang gusto kong matawa.

First time niyang magtanong tungkol sa akin.

Tumango ako.

"Sort of."

"Sort of?"

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero parang gusto kong maging honest sa kanya.

Siguro dahil estranghero siya.

At minsan mas madaling magkwento sa taong walang alam tungkol sa'yo.

"I'm actually running away."

Napataas ang isang kilay niya.

"From?"

Masakit pa ring sabihin.

Pero sinabi ko pa rin.

"Heartbreak."

Tahimik siya.

Hindi siya nagsalita agad.

Hindi rin siya nagtanong ng kung anu-ano.

At mas nagustuhan ko iyon.

Karamihan kasi ng tao, gustong-gustong makialam.

Pero siya...

Parang marunong makinig.

"Someone cheated?"

Napakurap ako.

"How did you know?"

"Your eyes."

Napakunot ang noo ko.

"My eyes?"

Tumango siya.

"They look hurt."

Parang may kung anong kumurot sa puso ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa lahat ng taong nakakita sa akin nitong mga nakaraang araw...

Siya lang ang nakapansin.

Hindi ang luha ko.

Hindi ang ngiti kong pilit.

Kundi ang sakit na pilit kong tinatago.

---

"How about you?"

Napatingin siya sa akin.

"What about me?"

"Why are you here?"

Sandali siyang natahimik.

At sa unang pagkakataon...

May nakita akong lungkot sa mga mata niya.

Isang bagay na mabilis niyang itinago.

Pero nakita ko.

At sigurado ako.

May pinagdadaanan din siya.

"Same reason."

Napakurap ako.

"Heartbreak?"

Napailing siya.

"Life."

Napatawa ako.

"That bad?"

Bahagyang ngumiti siya.

"That bad."

At sa unang pagkakataon...

Sabay kaming natawa.

---

Hindi ko namalayang lumipas na pala ang oras.

Masarap pala siyang kausap.

Kapag hindi siya nagsusungit.

At mas lalo akong nagulat nang malaman kong may sense of humor pala siya.

Dry nga lang.

At minsan nakakainis.

Pero nakakatawa.

"You're smiling again."

Napatingin ako sa kanya.

"Why do you keep noticing that?"

Bahagyang sumandal siya sa sofa.

"Because earlier you looked like someone carrying the weight of the world."

Napatahimik ako.

Tama siya.

Pakiramdam ko nga kanina gumuho ang buong mundo ko.

Pero ngayon...

Kahit papaano...

Parang gumaan.

---

Maya-maya ay nawalan ng ilaw.

"Ah!"

Napatalon ako sa gulat.

Biglang nagdilim ang buong hall.

May ilang tao ring napasigaw.

At sa hindi ko inaasahan...

May humawak sa kamay ko.

Mainit.

Matatag.

At pamilyar.

Napatingin ako sa kanya.

Kahit madilim.

Alam kong siya iyon.

"It's okay."

Mahina ang boses niya.

Pero bakit parang mas lalo akong kinabahan?

Dahil ba sa dilim?

O dahil sa paraan ng paghawak niya sa kamay ko?

Parang ayaw niyang bitawan.

Parang gusto niyang tiyaking ligtas ako.

At nakakainis na...

Ayaw ko ring bumitaw.

---

Ilang segundo rin kaming ganoon.

Magkahawak-kamay.

Tahimik.

Habang ang buong paligid ay balot ng kadiliman.

At hindi ko maintindihan kung bakit parang ang lakas ng tibok ng puso ko.

Parang naririnig ko mismo sa tenga ko.

Thump.

Thump.

Thump.

Biglang bumalik ang ilaw.

At halos sabay kaming napabitaw.

Napahiya ako.

At mukhang ganoon din siya.

Bagay na ikinagulat ko.

Dahil mukhang hindi naman siya iyong tipo ng lalaking madaling maapektuhan.

---

"Looks like the storm is calming down."

Tumango ako.

"Yeah."

Tahimik ulit.

Pero hindi na awkward.

Mas komportable na.

Parang matagal na kaming magkakilala.

Kahit ilang oras pa lang ang nakakalipas.

---

Habang nakatingin ako sa labas ng malaking glass window ng resort...

Hindi ko namalayang nakatingin pala siya sa akin.

At nang magtagpo ang mga mata namin...

Biglang bumilis ulit ang tibok ng puso ko.

May kung ano sa tingin niya.

Isang bagay na hindi ko mabasa.

Pero sapat para mawalan ako ng hininga.

At sa kabilang banda...

Hindi rin alam ni Drake kung bakit hindi niya maalis ang tingin sa babaeng nakilala niya lamang ngayong gabi.

Isang estrangherang dapat ay wala namang ibig sabihin.

Pero unti-unti nang nagiging dahilan kung bakit ayaw niyang matapos ang gabing ito.