LOGINNag stay ako ng halos taon sa Japan para sa aking theraphy at yun nga gumaling naman ako at bumalik na ang dati kong memorya kaso may mga bagay pa akong hindi maalala. May napapanaginipan akong isang babae na sa tuwing natutulog ako siya lagi ang laman ng panaginip ko.Hindi ko siya kilala pero base sa panaginip ko, isa siyang mahalagang tao sa buhay ko. Yung pag ngiti niya at yung pagyakap niya sa akin at pati yung pag tatalik namin na pabalik balik na pumapasok sa aking isipan. Lagi akong tinitigasan sa tuwing napapanaginipan ko yun.Hindi ko naman makita ng maayos ang kaniyang mukha kaya nagagalit ako sa tuwing siya na ang nasa panaginip ko pero hindi ko makita ang mukha. Boses niya na nakaka halina at yung pag care nito sa akin. Noong una nga akala ko namimiss ko lang makipagtalik kaya nag bar ako dito sa Japan.Araw araw akong nag babar at nag table ng mga babae para pasayahin lang ako pero hindi ko maramdaman sa kanila ang nararamdaman ko sa babaeng ito. Minsan nga muntik na ako
"Sino nagsabi sayong hindi kita tanggap as my son. Noon pa kita hinihintay anak, noon ko pa hinihiling na sana tanggapin mo na rin ang inaalok ko sayo kaya bakit mo sinasabi niyan sa akin ngayon. You are always my one and only son. You are my REIN SATO, matagal na kitang hinihintay. Binigyan na kita ng pagkakataon na makasama mo ang iyong pamilya pero ng makita ko ang ginawa nila sayo. Binabawi na kita at kahit ayaw mo pa gagawin pa rin kitang si REIN SATO," aniya na mataman itong nakatitig sa akin habang sinsabi yun."Hindi na ako papayag na ang nag iisang tagapagmana na SATO ay gagawan lang ng ganiyan. I will not sit back here para makita kang ganyan lang. Hindi kita pinalaki na gagaguhin lang nila, I waited this moment and this time hindi na kita ibibigay pa sa kanila," aniya sa seryosong boses. Lagi siyang nakatawa pero ngayon nag iba siya, makikita mo sa kaniyang mukha ang seryoso na matatakot ka kapag nakita mo. Ngayon ko lang siya nakitang ganito ka galit, nakakatakot ang kani
"What happen here? Rein anak anong nangyari sayo," ani ng boses na kakilalang kakilala ko. Iisang tao lang ang tumatawag nito sa akin at hindi ko yun makakalimutan ang taong mahalaga sa buhay ko na walang iba na si Mang Kanor.Napa angat ako ng tingin at nagulat ng makita si Mang Kanor at Aling Nora na alalang alala sila sa amin. Tinakbo ako ni Mang Kanor at niyakap ng mahigpit habang buhat buhat. Napa iyak ako sa kaniyang ginawa, kitang kita ko ang kaniyang pag aalala sa akin. Nang makita ko siya doon ako naging emotional. Umiyak ako ng umiyak, hindi ko mapigil ang aking sarili ng maramdaman kong safe na ako dahil nandti na siya. Nang maramdaman ko ang mahigpit niyang yakap doon rumagasa ang lahat ng alaala ko sa kaniya. Kung sino siya sa buhay ko at lahat ng turo nito sa akin at pag aalaga niya hanggang sa lumaki ako. Galit at gigil ang nararamdaman ko sa kaniyang sarili ng makita niya ang nakakaawa kong kalagayan."Who did this to you?" Aniya sa galit na tono, kumalas siya sa pag
Kaya ang ginawa ko hinintay ko na matapos sila sa kakatingin sa aking laptop. Hanggang sa magsawa sila, mga laruan lang na mga offline game ang mga nandoon. Nagtatawanan nga sila ng makita ang laro kong plant zombie."Clear ma'am...no issues...only pure game here. Mukhang libangan niya ata," pahayag ng IT man ni mam. Napahiyaw si mom at napasabunot sa kaniyang ulo. Mukhang hindi niya ata matanggap na wala itong mahuthot sa akin. Natuwa ako sa kaniyang reaction, ganiyan nga para hindi ka mamihasa sabi ko sa aking isipan.Gusto niya pang kunin ang mga pingahirapan ko ng ilang araw samantalang ang napakalaking pera ko kinuha nila lahat. Mukhang hindi na ako kaylan man lalapit sa kanila kapag gumaling ako. Ang sakit sakit niyang magsalita sa akin. Tagos tagos lahat yun sa puso't isip ko.I am physically and emotionally hurt sa kanilang ginawa. Mukhang hindi ko na ito magagawang patawarin pa, sagad na sagad na sila sa akin. Nagwala siya lalo at ang hindi ko lalo matanggap ay ang ibato niy
Ganon lagi ang aking ginagawa kaya naging maaliwalas na rin ang aking mukha. Napatunayan ko sa aking sarili na kaya ko rin pala kahit na nawala man ang ibang alala sa aking isipan atleast may magandang dinulot din ito. Sa hirap ng pinagdaanan ko, naka survived pa rin ako. Patunay lang na hindi ako pinabayaan ng may kapal. At dahil na rin sa talino kong ito, hindi ko nga alam kung isa ba akong genius talaga or talagang marunong lang talaga ako nito. Nag sisimula na rin kasi akong ma stress ng malaman kong isang daang libo na lang ang natitira naming pera sa banko.Halos mawalan na ako ng bait, mabuti na lang ng isang araw nakatitig ako sa pinapanuod ni Manang Maria at nakita ko ang isang advertisement at by instinct nasabi ko sa aking sarili na kaya ko yun. Kaya nagpabili ako ng laptop at sinubukan yun.Na memorize ko naman ang ad na yun kaya alam ko na agad. Napakabilis gumana ng utak ko lalo na ng makita ko ang maraming mga kumpanyang naghahanap ng ganitong trabaho. Hindi naman ako
"Ok lang yan dahil nakagawa na ng paraan si Sir Steve. Hijo sabihin mo na sa kanila or ako na ang magsasabi," ika ni Aling Nora."Kayo na po ang bahala Aling Nora basta pagkatapos ninyong ma-isanla ang alahas na binigay ko. Ipagawa ninyo ang aking cellphone na ito," pahayag ko."Ok hijo...pagkatapos nating kumain mamaya...balik ulit tayo sa mall at ibenta natin ang alahas na bigay ni Steve sa akin. Masosolved na lahat ng problema natin pagka nabenta natin ito," masayang pahayag ni Aling Nora.Masayang masaya sila pagkatapos nilang kumain. Natuloga ako ng araw na yun at hinintay ang kanilang pagbalik. Yun nga pagbalik nila nasanla nila yun ng tatlong milyon. Sinabi ko kila Aling Nora na maghanap ng pwede naming tirahan sa natitirang pera na pinagbentahan ng alahas. Sinabi ko na kung pwede silang maghanap malapit lang sa hospital na ito. Hindi ko alam kung kaya ba ng budget pero may hawak pa naman akong ibang alahas kaya yun ang gagamitin na lang namin.Una sa lahat kaylangan ng matiti
Samantalang sa pagkaalis kanina ni Steve nagpunta ito sa underground at nakipaglaban ito doon. Galit na galit siya at kung hindi niya ito ilalabas baka makasakit siya ng hindi oras. Hindi niya matanggap ang sinabi nito sa kanya. Hindi niya alam ang mga hirap na pinagdaanan ko sa aking magulang na k
Hinawaka niya ang aking kamay na may dextrose at siya na ang umalalay sa hawak kong dextrose. Giniya niya ako sa labas at sinabing kaylangan ko na daw uminom ng gamot. Hinayaan ko na lang siya sa kanyang ginagawa at ayokong makipag talo pa. Hayaan ko na lang total gusto ko naman ang pakiramdam ng n
He looked at me surprisingly. Hindi ata makapaniwala sa sinabi ko. Umupo siya ng maayos at tinapos ang ginagawang paglagay ng bandage sa aking kamay bago ako hinarap ng seryoso din. Ngumisi ito at hinalikan ako bigla pero smack lang bago ako sinagot."What do you think?" Ika naman nito na ikinakuno
Hindi ako umimik sa kaniyang sinabi at hindi na rin ito sinagot pa. Napasandal ako sa aking kinauupuan saka pumikit. Ayoko munang makarinig ng kahit na ano lalo na tungkol sa kanya pero ayoko namang magsabi sa kanila at baka kung ano pa ang masabi ng mga ito kay Steve. Hangga't maari ayokong may ma







