Chapter Seven

Tinaasan ko ng kilay si Ethan. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa, na tila ba isang maliit at nakakaawang insekto lang ang nasa harap ko.

Akala ba ng batang ito na mananahimik na lang ako at iiyak sa sulok, gaya ng dati? Akala ba niya na papanoorin ko na lang silang tapakan ang pagkatao ko dahil lang sa pitong taon akong nagparaya? Hmpt! Nagkakamali ang buong pamilya Morris kung iniisip nilang ako pa rin ang Scarlet na sunod-sunuran sa kanila.

Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong maleta sa huling tuntungan ng hagdan. Umalingawngaw ang marahas na tunog niyon sa sala, dahilan para mapatigil sa pag-aayos ang ilang mga katulong at mapalingon sa amin.

"Ethan," panimula ko. Ang boses ko ay hindi sumisigaw, ngunit sapat ang lamig para magpatahimik sa paligid. Isang mapait at nakakalokong ngiti ang sumilay sa aking mga labi. "Masyado ka pang bata para makisawsaw sa usapan ng mga matatanda. At mas lalong wala ka sa posisyon para diktahan ako kung kailan ko gustong umalis sa bahay na ito."

Nanlaki ang mga mata ng binatilyo, tila hindi nakapaniwala na ang 'katulong' na tinatawag niya ay may lakas ng loob na sagutin siya ngayon.

"Anong sabi mo?!" asik niya. Namumula ang mukha sa galit at napahakbang pabalik.

"Ang sabi ko, bago mo ako sabihan na mag-empake, siguraduhin mo munang ang kuya mo ang mismong mag-abot sa akin ng divorce papers," dire-diretso kong saad, habang humahakbang palapit sa kanya. "Dahil hangga't walang pirma ko ang kontratang iyon, ako pa rin ang legal na Mrs. Morris. At sa batas, ikaw at ang magiging 'Sister-in-law' mo ang walang puwang at nakikisunod lang sa pamamahay ko."

Tumingin ako sa mga katulong na nakatungo na ngayon at tila litong-lito kung sino ang susundin.

"Ipagpatuloy niyo ang pagtatanggal," utos ko sa kanila, habang itinuturo ang mga bagong dating na kahon. "Pero ang tanggalin niyo ay ang mga bagong gamit na kakapadala lang. Wala kayong tatanggalin na kahit isa sa mga gamit ko na matagal nang nandito, at iyang mga bagong gamit na iyan… inyo na! Huwag na kayong magpakapagod pa sa pagtatanggal ng mga gamit na ako mismo ang bumili para sa mansyong ito. At iyang mga bagong dating na gamit ni Jana, ibenta ninyo nang second hand. Kapag nabenta niyo, gamitin niyo ang pera para sa sarili niyo."

Natuwa naman ang lahat ng katulong na kanina pa napapagod at nahihirapan sa pagtanggal ng mga gamit ko. Mas sinunod ng mga katulong ang mas matanda kaysa sa bata—at hindi ko rin naman sila masisisi dahil alam kong inutusan lang din sila at sumusunod sa agos.

Walang nagawa si Ethan nang biglang huminto ang mga katulong sa pagsunod sa kanya. Galit na galit ang kanyang mukha at muli niya akong dinuro. Nanginginig ang boses sa pangingitngit.

"Sino ka ba sa akala mo?! Regalo iyan ni Mama para kay Ate Jana! Sa palagay mo ba ay may karapatan kang magdesisyon dito? Sisiguraduhin kong papalayasin ka ng Kuya ko!" gulantang niyang sigaw.

Ah... Kaya pala ganoon na lamang kalakas ang loob ng binatilyong ito na gawin ang mga bagay na ito. Ang nasa likod pala niya ay ang mismong mother-in-law ko.

Nagtulong-tulong pa talaga ang mag-ina para kay Jana. Gustong-gusto talaga ni Madam Eleanor Morris ang isang katulad ni Jana Thorne. Akala ko noong una ay dahil lamang ito sa nakatakdang pagpapakasal kay Marcus. Ngunit ngayong nakakulong si Marcus, mukhang hindi na matutuloy ang kasal sa pangalawang anak; doon naman sa panganay, ipipilit ng matanda. Tsk! Ang kawalan ng moralidad ng pamilyang ito ay talagang walang kapantay.

Lumapit ako nang husto kay Ethan. Walang pasubali kong hinawakan ang kanyang kamay at marahas kong inalis ang daliri niyang nakaduro sa aking mukha. Alam na alam ko kung paano mapapatahimik ang isang spoiled brat na katulad niya.

Sa isang mahinahon ngunit mapagbanta at madiing boses, nagsalita ako. "Sige, ganito na lang... Tutal, gustong-gusto mo naman si Jana para maging sister-in-law mo. Bukas na bukas din ay pupunta ako sa school mo. Sasabihin ko sa lahat ng mga kaibigan, kaklase, at guro mo na tinutulungan mong mang-agaw ng asawa ang kuya mo. Sasabihin ko sa kanila na para bang tradisyon na ng pamilya niyo ang pagkakaroon ng second family dahil sa pagtataksil at kawalan ng moralidad. Tutulungan na kitang ipagkalat ito, para sa ganoon ay ikaw naman ang sumikat lalo sa eskwelahan ninyo. Gusto mo ba?"

Nanalaki ang mga mata ni Ethan. Hindi ito makapaniwala na makakapagsalita ako ng ganoon sa kanya. Sa loob ng pitong taon, kailanman ay hindi ako naging marahas o pabalang sa kanila—lagi ko pa ngang sinusuyo ang batang ito sa tuwing nagtatantrums siya noon.

Namumula ang mukha ng bata sa pinaghalong takot at hiya. "T-talagang napakasama mo! Subukan mo lang talaga; hindi kita mapapatawad! Isusumbong kita kay Kuya!"

Nagkibit-balikat lang ako at napaismid. Kita mo na. Sino ba ang nagsasabing hindi dapat makipagtalo sa mga mas bata sa iyo? Sa tingin ba ng iba, ang ganitong klaseng bata ay hindi na nag-iisip ng epekto ng ginagawa nila? At bilang matanda, dapat ba palagi na lang tayong magpakumbaba at magpaapi sa mga bata? Tss... Wala nang ganoon ngayon. Dapat na siyang disiplinasin at gisingin sa katotohanan.

Dahil siguro sa ingay at komosyon na nalikha namin sa sala, biglang bumukas ang pinto ng library at pumasok ang isa pang matapobreng tao na sagad ang galit sa akin—ang aking mother-in-law na si Eleanor Morris.

"Anong nangyayari rito?" Bakas ang awtoridad sa boses ng matandang babae habang nakatingin sa akin. Sumimangot agad ito, na ipinapakita ang kanyang matinding disappointment. "Alas-diyes na ng umaga, bakit ngayon ka lang nagising? Hindi pa ba luto ang herbal dietary soup ko na palagi mong ginagawa, pati ang breakfast? Anong kakainin ko… at ni Ana?"

Tinitigan ko ang aking biyenan. Ang kapal din talaga ng mukha niya na hanapan ako ng almusal para sa kanila ng kabit ng anak niya. Isang malamig na ngiti ang dahan-dahang sumilay sa aking mga labi habang dinalian ko ang hawak kong dalawang maleta.

Naalala ko bigla ang nakaraan. Noong mga nakaraang taon, kahit puyat at pagod ako galing sa duty ko sa ospital, gumigising ako bago mag-alasingko ng madaling araw. Magtitiyaga akong magbayo at magpakulo ng herbal tonic soup para sa mag-asawang Morris, at ipapadala ko pa iyon sa pinakamansyon ng pamilya. At sa tuwing bumibisita o nananatili sila rito sa mansyon namin ni Draven, hindi lang tonic soup ang ginagawa ko—ako ang nagluluto ng agahan, tanghalian, at hapunan nila. Ako ang nag-aasikaso ng lahat, pati na ang mga personal na kagustuhan sa pagkain ni Jana Thorne nang magsimula itong dumikit sa pamilya. Ginawa ko silang mga diyos sa buhay ko habang ginagawa ko ang sarili ko bilang isang katulong.

Ngayon ko lang talaga naisip at unti-unting napagtanto kung gaano kalaki ang pagkakaiba ng trato ni Madam Eleanor sa akin kumpara kay Jana.

Kaya pala. Ngayon ay malinaw na sa akin ang lahat. Kaya pala ganoon na lamang ang panlalait at pagpapahirap sa akin ng matandang babaeng ito, dahil mas gusto nitong maging tunay na daughter-in-law ang kabit ng aking asawa. Alam na marahil ng matandang ito na si Jana ang babaeng matagal nang minamahal ni Draven.

Nakakasuka ang pamilyang ito. Kumukulo sa galit ang sikmura ko na malamang habang kasal ako kay Draven, lalo pang gumagawa ng paraan ang mag-ina para mapalapit ang dalawa sa isa't isa sa loob mismo ng pamamahay ko. Hindi ako kailanman nirespeto ng mga taong ito. Itinuring nila akong anino na walang pakiramdam.

Ngunit tapos na ang panahon ng pagtitiis. Ang Scarlet Ferguson na tanga at umiiyak sa kusina ay matagal nang namatay.

Humarap ako nang diretso kay Madam Eleanor. Walang bakas ng takot, galit, o panginginig sa aking mukha. Sa halip, isang kalmado, malamig, at swabeng boses ang binitawan ko na tila ba nagbibigay lang ako ng isang simpleng medikal na diagnosis.

"Kung hindi niyo kayang kumilos para makakain kayo, at kung sa palagay ninyo ay hindi niyo kayang mabuhay nang wala ako..." Tumitig ako nang diretso sa nagngangalit niyang mga mata. "...puwede naman na kayong mamatay."