LOGINKabanata 89Masyadong mabilis dumating ang umaga para kay Camelia.Nakatayo siya sa harap ng salamin habang marahang inaayos ang kanyang buhok. Mas maputla ang kanyang mukha kaysa karaniwan, na para bang hindi talaga siya nakapagpahinga nang maayos kagabi.Sa kanyang isipan...Nandoon pa rin ang kaguluhan.Si Calvin.Ang nakaraan.At ang sarili niyang damdamin na lalo lamang nagiging mahirap unawain.— Magpokus ka..., mahinang bulong niya sa sarili.Ngayon, kailangan niyang magtrabaho.O, kahit man lang...Subukang makahanap ng trabaho.Mula sa labas ng silid, umalingawngaw ang boses ni Aurora.— Mama! Ano ang kakainin natin sa almusal?Huminga nang malalim si Camelia bago lumabas ng silid na may bahagyang ngiti sa labi.— Kung ano ang meron sa bahay, sagot niya nang magaan.Makalipas ang ilang oras...Huminto ang isang sasakyan sa harap ng isang marangyang hotel sa sentro ng lungsod.Dahan-dahang bumaba si Camelia.Itinaas niya ang tingin sa napakalaking gusali.Hindi niya maitago an
88Marahang sumara ang pinto ng apartment sa likuran ni Camelia.Halos hindi marinig ang mahinang klik ng kandado... Ngunit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, pakiramdam niya ay napakabigat ng tunog na iyon. Para bang may isang bagay na isinara nito—isang bagay na hindi naman talaga kailanman tuluyang natapos.Nanatili siyang nakatayo sa harap ng pinto nang ilang segundo.Hindi sumusulong.Hindi gumagalaw.Nakatayo lamang...Hindi pa rin tuluyang kumakalma ang kanyang paghinga.Malalim ang katahimikan.Mahimbing nang natutulog sina Aurora at Daven. Walang anumang ingay na nagmumula sa kanilang silid. Walang tawanan. Walang munting reklamo.Dahan-dahang naglakad si Camelia patungo sa sala, saka umupo sa sofa.Pagod na pagod ang kanyang katawan.Ngunit ang kanyang isip...Higit na pagod.Yumuko siya.Agad na bumalik sa kanyang isipan ang nangyari kanina.Si Calvin.Ang maputla nitong mukha.Ang paraan ng pagtitiis nito sa sakit.Ang sinabi nito sa kanya:—Umalis ka kung hindi ka ko
87Nakatayo si Camelia sa harap ng pintuan ng silid, hawak ang isang mangkok ng mainit-init pang lugaw. Umaangat mula rito ang manipis na usok, bahagyang nagpapainit sa malamig na atmosperang namayani kanina pa.Huminga siya nang dahan-dahan...At saka binuksan ang pinto.Sa loob, nakahiga pa rin si Calvin. Halos hindi nagbago ang posisyon nito. Nakapulupot pa rin ang isang kamay sa tiyan niya, bahagyang nakakunot ang noo dahil sa sakit, at hindi pa rin pantay ang paghinga niya.Dahan-dahang pumasok si Camelia.—Masakit pa rin ba? mahinahon niyang tanong.Dumilat si Calvin. Agad na napako ang tingin niya kay Camelia... saka sa mangkok na hawak nito.Bahagya siyang ngumiti.—Kaunti na lang..., mahina niyang sagot.Hindi gumanti ng ngiti si Camelia. Lumapit siya at umupo sa gilid ng kama, gaya kanina.—Umayos ka nang kaunti, sabi niya.Sumunod si Calvin.Sinubukan nitong bumangon, ngunit agad na nabaluktot sa sakit ang mukha niya.—Ah...Sa isang iglap, napahawak si Camelia sa balikat
Kabanata 86Nagmamadaling bumukas ang pinto ng apartment. Bahagyang hindi pa regular ang paghinga ni Camelia nang makapasok siya. Makikita sa mukha niya ang tensiyon, at agad na naghanap ang kanyang mga mata sa pigurang kanina pa gumugulo sa kanyang puso.Agad na lumapit si Ronal, na nakatayo sa sala.— Madam...— Nasaan siya? putol agad ni Camelia, walang anumang pambungad.Itinuro ni Ronal ang kuwarto.— Nasa kuwarto niya, Madam. Kanina pa siya namimilipit sa sakit, pero matigas ang ulo niyang ayaw pumunta sa ospital dahil...Hindi na hinintay ni Camelia na matapos siya. Agad siyang nagmamadaling nagtungo sa kuwarto.Bumukas ang pinto.At doon...Nakahiga si Calvin sa kama. Bahagyang nakakulubot ang katawan nito. Nakadiin pa rin ang isang kamay sa tiyan habang mabigat ang kanyang paghinga. Mas maputla ang mukha niya kaysa noong huling nakita siya ni Camelia.Saglit na natigilan si Camelia sa may pintuan.Agad na nanikip ang kanyang dibdib.— Calvin..., mahinang bulong niya.Dahan-da
Kabanata 85Malalim na ang gabi nang sa wakas ay makarating si Camelia sa tapat ng kanilang apartment. Mahina ang ilaw sa pasilyo, at payapa ang buong gusali.Pagkabukas na pagkabukas ng pinto, unang pumasok si Aurora.— Sobrang pagod na ako..., mahinang ungol niya habang papunta sa kanilang kuwarto.Sumunod naman si Daven.— Ako rin. Inaantok na ako.Bahagyang ngumiti si Camelia.— Sige, maghugas muna kayo ng kamay at paa, tapos magsipilyo, ha?— Opo, Mama..., sabay na sagot ng dalawa bago tuluyang mawala sa loob ng kuwarto.Marahang sumara ang pinto.Ngayon, tanging sina Camelia at Revan na lamang ang nasa sala. Biglang naging kakaiba at bahagyang nakakailang ang kanilang paligid.Inilapag ni Camelia ang bag niya sa mesa bago siya humarap kay Revan.— Salamat... sa pag-imbita sa amin para maghapunan.Ngumiti nang mainit si Revan.— Ako nga ang dapat magpasalamat sa iyo.Bahagyang kumunot ang noo ni Camelia.— Bakit?Isang hakbang na lumapit si Revan sa kanya. Hindi naman ganoon kala
Kabanata 84Tahimik ang mga kalsada sa gabi. Sumasalamin ang mga ilaw sa kalye sa salamin ng sasakyang mabilis na umaandar.Sa likod ng manibela, mahigpit na nakakapit si Calvin, na para bang iyon na lamang ang tanging bagay na maaari niyang hawakan upang hindi siya tuluyang gumuho.Mabigat ang kanyang paghinga.Nakatutok ang kanyang mga mata sa daan...Ngunit wala roon ang kanyang isip.Ang mukha ni Aurora.Ang boses ni Daven.Ang mga tawanan nila kasama si Revan.Paulit-ulit na umiikot ang lahat ng iyon sa kanyang isipan.Lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela.— Kaya... ganito pala ang pakiramdam... mahina niyang bulong.Paos ang kanyang tinig.Halos mabasag.Napayuko siya nang bahagya at lumunok.Sumikip ang kanyang dibdib.Hindi lamang dahil sa pisikal na sakit...Kundi dahil sa isang bagay na mas malalim.Muling lumitaw sa kanyang isip ang isang larawan.Ang sarili niya noon.Ang pagtawa niya kasama si Samantha.Ang pagiging walang pakialam niya kay Camelia.Ang malam
Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang
Marahang nagsara ang pinto ng bahay matapos umalis si Samantha. Unti-unting naglaho ang tunog ng kanyang mga yabag, na nag-iwan ng kakaibang katahimikan sa sala.Nananatiling nakaupo si Calvin sa sofa. Nakasandal ang kanyang katawan, habang nakalaylay ang isang braso sa gilid nito. Hindi pa nakapat
Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.“Paumanhin po, Sir. Wala ka
Hinila ni Calvin si Camelia papasok sa kanyang mga bisig at marahas na pinawi ang natitirang distansya sa pagitan nila. Walang pag-aalinlangan na idiniin niya ang kanyang mga labi sa labi ni Camelia, puno ng pagnanais at pananabik, na para bang ang lahat ng pagpipigil na itinago niya sa loob ng mah







