OUR SINFUL AFFAIRS

หญิงสาวอรชรผู้หนึ่งกระโจนลงจากหน้าผาท่ามกลางเสียงกระบี่แว่วแผ่วเป็นการหลบหนีจากการตามล่าที่ไม่มีทางรอด

หัวหน้าคนชุดดำตะโกนลั่น  “ตามลงไป! ตายก็ต้องเห็นศพ!”

แต่ยังไม่ทันเคลื่อนไหว ก็มีเงาคนกระซิบเร่งข้างหู

“หัวหน้า! มีกำลังคนจำนวนมากกำลังมาทางนี้!”

สีหน้าของหัวหน้าคนชุดดำเปลี่ยนไปทันที

เขาตัดสินใจรวดเร็ว  “ล่าถอย!”

แม้จะรอดจากการตามล่า

แต่บาดแผลทั้งภายนอกและภายในก็สาหัสเกินเยียวยา

ม่านชิงเฉียว หญิงสาวผู้นั้น...

สิ้นลมหายใจกลางเงาไม้และเสียงสายลม

ขณะที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง

นางนั่งเหม่ออยู่กลางความว่างเปล่า

ไม่มีความเจ็บ   ไม่มีเสียงรอบข้าง

ราวกับถูกแขวนลอยอยู่เหนือทุกสิ่ง

ทันใดนั้น...เสียงกระบี่ดังแว่วขึ้นจากด้านบนหน้าผา

พร้อมเสียงของสตรีผู้หนึ่งดังกึกก้อง  “ข้ายอมตาย!!”

ร่างของหญิงงามในชุดสูงศักดิ์พุ่งตกลงมากระแทกสายน้ำเป็นฟองวงกว้าง ไม่นาน...มีหญิงอีกคนกระโจนตามลงมาเสียงร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความสิ้นหวัง  นางคือบ่าวรับใช้คนสนิท

ม่านชิงเฉียวลุกขึ้น มองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยความสนใจ

ดวงตาสะท้อนภาพสตรีผู้หนึ่งยอมแตกละเอียดดั่งหยกแต่ไม่ยอมเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์

ภายในใจของม่านชิงเฉียวเกิดความนับถือขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ไม่กี่อึดใจ

บุรุษในชุดครามใบหน้าองอาจคมสันปรากฏตัวเหนือยอดมาพร้อมด้วยองครักษ์หลายสิบพวกเขากระโดดตามลงมาไม่ลังเล

ม่านชิงเฉียวเบิกตากว้าง  “นั่น…ไม่ใช่ชินอ๋องหรือ?”

สายตาของนางจับจ้องเขาในทันที

ชินอ๋องกระโจนลงน้ำ  ไม่นานก็พบร่างหญิงงามที่หมดสติไร้สีเลือด

ชายหนุ่มอุ้มนางขึ้นจากสายน้ำ ทันทีก็หยิบโอสถขวดหนึ่งขึ้นมาดันยาลงคอหญิงงามทันที

ม่านชิงเฉียวเบิกตา  “โอสถหยดโลหิตมังกร!!”

โอสถล้ำค่าราคาเกินหมื่นตำลึง ใช้ได้เฉพาะผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตไม่เกินช่วงลมหายใจสุดท้าย

นางจำได้...เพราะเป็นคนปรุงด้วยมือตนเอง

เขาถึงกลับใช้ยานี้เพื่อหญิงผู้นั้น

แม้องครักษ์จะดูลังเลจะห้าม

แต่เพียงเห็นสายตาของเขา ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด

ม่านชิงเฉียวเหลือบไปมองวิญญาณของสตรีทั้งสอง

หนึ่งในนั้นคือหญิงผู้หมดลมหายใจในอ้อมแขนของอ๋อง

แม้เป็นเพียงเงาโปร่งแสงแต่งดงามเหนือโลกา

นางไม่ร้องไห้ ไม่หวาดกลัว

แต่กลับมองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยดวงตาว่างเปล่า

ร่างของเธอเริ่มปรากฏสีเลือด แต่นางกลับดูเศร้ายิ่งขึ้น

ม่านชิงเฉียวขมวดคิ้ว  “เหตุใดเจ้าไม่กลับเข้าร่างเล่า?”

หญิงผู้นั้นหันมาชำเลือง   ดวงตาคู่งดงามเรียบเฉยแต่ชวนให้หนาวสะท้าน  “เดิมข้าไม่อยากอยู่ต่อ...แต่ก็ไม่สามารถตายด้วยมือตนเองได้ ตอนนี้สมปรารถนาแล้ว ไยต้องกลับเข้าร่างอีก”

ม่านชิงเฉียวสะดุดดวงตาประกายวาว  “ท่านคือองค์หญิงเว่ยเยว่ซิน แห่งแคว้นต้าเว่ย...ใช่หรือไม่!?”

อีกฝ่ายคลี่ยิ้มเย้ยหยัน  “ใช่...หากมิใช่เพราะแคว้น ข้าคงไม่ยอมแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ใด ๆ”

บ่าวรับใช้ร้องไห้สะอื้น “องค์หญิง ได้โปรดกลับเข้าร่างเถิดเจ้าค่ะ…”

เว่ยเยว่ซินชำเลืองมองหญิงที่จงรักภักดีก่อนเอ่ยเบา ๆ  “ชีวิตข้าสิ้นแล้ว เจ้าเองก็รู้ดี เหม่ยหลิง  สิ่งใดที่ข้าตอบแทนเจ้าไม่ได้ในชาตินี้...ขอให้รอในชาติหน้าเถิด”

นางหันมาหาม่านชิงเฉียว  กล่าวเรียบ ๆ  “หากเจ้าต้องการร่างของข้า...ก็รับไปเถอะ”

ม่านชิงเฉียวมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง  ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทน?”

เว่ยเยว่ซินหลับตาขบคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว  “เพียงทำหน้าที่เดิมของข้า เป็นพระชายาให้ดีและ...อย่าให้สงครามระหว่างแคว้นปะทุขึ้นอีก”

ม่านชิงเฉียวพยักหน้า  “ข้ารับปาก”  ภาระนั้นไม่หนักหนาเกินไปและชินอ๋องรูปงาม...นางไม่รังเกียจ

เว่ยเยว่ซินยิ้ม“ขอบคุณ...เช่นนั้น ลองเข้าร่างของข้าดูเถิด”

ในขณะนั้นเอง  ลำแสงสีทองอ่อนพุ่งลงจากฟากฟ้า

เว่ยเยว่ซินกับเหม่ยหลิงเดินเข้าสู่แสงนั้น  รอยยิ้มของนางยังคงอบอุ่น ก่อนร่างโปร่งแสงทั้งสองจะจางหายไป

ม่านชิงเฉียวมองตามอย่างตกตะลึง “เหตุใด...ข้าจึงไม่เคยได้รับแสงแบบนี้บ้าง” ยังไม่ทันคิดให้ชัดเจนพลังบางอย่างก็พุ่งเข้ามาฉุดกระชากสติของนางดับวูบลง

บ่าวรับใช้ที่อยู่ไม่ไกล เหลียวมองพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“องค์หญิงจะดีหรือเจ้าคะ...เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเป็นใคร

อาจเป็นคนต่ำต้อย แล้วจะทำให้พระองค์แปดเปื้อนได้”

เว่ยเยว่ซิน  ที่ร่างนี้บัดนี้เป็นของม่านชิงเฉียว เพียงยิ้มเย้ยหยันเบา ๆ  “สิ่งใดต้องแปดเปื้อนกันเล่า...สำหรับข้า ทุกอย่างล้วนไร้ความหมายแล้ว”

ผู้คนรอบกายไม่รู้เลยว่าอะไรเกิดขึ้น ชินอ๋องกู้เซียวอวิ้นยังคงกอดหญิงในอ้อมแขนไว้แน่น  สายตาเขามีแววกังวล

โอสถทิพย์กล่าวว่าช่วยดึงวิญญาณได้   

ทว่าหากช้าเกินไป...ก็ไร้ผล

องค์รักษ์เข้ามา “ท่านอ๋อง...พบร่างของสาวใช้แล้วขอรับ

ที่นี่...ยังมีร่างหญิงอีกคนเช่นกัน”

ชินอ๋องไม่หันไป เพียงสั่งเสียงเรียบ

“หาคนจัดการพิธีให้เรียบร้อย”

เมื่อเห็นชีพจรของเว่ยเยว่ซินกลับคืน เขาจึงถอนหายใจโล่ง