Mag-log inSa isang hila, nahulog ang tuwalya ko sa sahig at ang hubad kong katawan ay ganap na nalantad sa kanya. Handa na ako.
Natigil ang mundo sa pag-ikot. Narinig ko ang matalim na pagmumura ni Kristoff, isang garalgal na tunog na nanggaling sa kaibuturan ng lalamunan niya habang ang mga mata niya ay nanlilisik, nilalamon ang bawat pulgada ng kahubaran ko. Mula sa leeg, pababa sa matigas kong mga utong, sa kurba ng baywan
[The Badge We Never Questioned]Paola's POV"Ang pinakamasakit na betrayal ay hindi nanggagaling sa kaaway. Galing ito sa taong hindi mo kailanman naisip na pagdudahan."Hindi ako agad nakapagsalita.Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko habang nakatitig ako kay Gabriel."The badge belongs to someone we've trusted from the very beginning."Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip ko."No..." mahina kong sabi.Hindi ako naniniwala.Ayaw kong maniwala."Who?" tanong ko ulit.Hindi agad sumagot si Gabriel.Tumingin muna siya kay Victor, saka bumalik sa akin."Adrian already confirmed the badge ID."Humigpit ang hawak ko sa cellphone."Gabriel...""It's Mara."Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko."Mara?"Hindi ko namalayang napaatras ako ng isang hakbang.Hindi...Hindi puwedeng si Mara.Tatlong taon ko siyang kasama.Siya ang unang dumarating sa opisina.Siya ang huling umaalis.Alam niya kung paano ko gustong magkape.Alam niya kung kailan ako tahimik dahil
[The Price of Me]"The most terrifying ransom isn't money. It's when someone asks for you."The line goes dead.I don't realize I've stopped breathing until Gabriel gently takes the phone from my shaking hand."What did he say?"My lips part, but nothing comes out.My mind is still trapped in those four words.I want you, Paola.Not money.Not Gabriel.Not the company.Me.Gabriel studies my face.He doesn't ask again.He already knows the answer isn't simple.Slowly, he lowers the phone onto Victor's conference table.The room has become painfully quiet.Even Victor looks unsettled."Who was it?" he asks.I turn to him."I don't know.""Was it Elena?""No.""Then who?""I said I don't know."Gabriel steps closer."What exactly did he say?"I swallow."He said Elena is alive."A brief wave of relief crosses Victor's face."...for now."The relief disappears instantly."And then?"I force myself to repeat every word."He said he doesn't want money."Gabriel's jaw tightens."He wants me
[The Cost of Knowing]Paola’s POV“Minsan, ang katotohanan ay hindi ka inililigtas—binibigyan ka lang nito ng mas malinaw na dahilan kung bakit ka dapat lumaban.”“She’s missing.”Hindi agad nag-sink in ang sinabi ni Victor.Para siyang maling salita na hindi pa kayang iproseso ng utak ko.Missing.Hindi patay.Hindi injured.Hindi safe.Missing.Mas masahol iyon.Mas walang kontrol.Mas maraming puwedeng mangyari sa pagitan.“Anong ibig mong sabihin na missing?” tanong ko, dahan-dahan.Hindi ko maramdaman ang mga kamay ko.Hindi ko maramdaman ang paa ko.Pero malinaw ang boses ko.Mas malinaw kaysa dati.Hindi agad sumagot si Victor.Nakatitig lang siya sa phone niya, parang umaasang magbabago ang sinabi sa kabilang linya kung hindi siya gagalaw.“Victor.”Mas matalim na ang boses ko ngayon.Tumigil siya.Then he ended the call.Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone.“She left the hospital,” sabi niya.“Hindi siya pwedeng basta umalis kung ganun kalala ang kondisyon niya,” sagot ko ag
[What I Choose to Break]Paola’s POV“Hindi lahat ng laban kailangang ipanalo. Pero may mga laban na kailangan mong tapusin—kahit ikaw ang mabasag sa dulo.”Nakatingin sa akin si Gabriel.Hindi gumagalaw.Hindi humihinga nang malalim.Hindi nagsasalita ulit.Naghihintay lang.Sa sagot ko.Sa utos ko.Sa kung anong klaseng babae ang pipiliin kong maging sa sandaling ito.Sa likod niya, nakatayo si Victor—hindi na ganoon ka-komportable, hindi na ganoon ka-sigurado.Pero hindi pa rin siya takot nang sapat.Hindi pa.“Paola,” ulit ni Gabriel, mas mahina ngayon, pero mas mabigat.“Sabihin mong umalis ako… o sabihin mong tapusin ko ito.”Ang bigat ng mga salita niya hindi dahil sa galit.Kundi dahil alam kong kaya niyang gawin pareho.Kaya niyang umalis.At kaya rin niyang sirain si Victor hanggang wala nang matira.At ang pipili kung alin doon ang mangyayari—ako.Huminga ako nang mabagal.Ramdam ko pa rin ang panginginig sa katawan ko, pero hindi na ito takot.Hindi na hiya.Galit.Malinaw
[The Truth I Never Remembered]Paola’s POV“Ang pinakamalulupit na kasinungalingan ay hindi iyong sinasabi sa’yo ng ibang tao. Kundi iyong pinaniwala ka nilang sabihin sa sarili mo sa loob ng maraming taon.”Walang gumalaw matapos maputol ang tawag.Nasa kamay ko pa rin ang phone. Manhid na ang mga daliri ko sa higpit ng hawak ko rito.Nakatayo si Victor sa tapat ko, maputla sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa suite na ito.Si Gabriel nasa tabi ko, tahimik at delikado, pero kahit ang presensya niya parang malayo ngayon.Dahil wala na ang isip ko sa kwartong ito.
[The Paper Between Us]Paola’s POV“Walang mas delikado kaysa sa lalaking kalmado habang hinihingi niyang baguhin mo ang buong buhay mo.”Nakahiga ang dokumento sa glass table ni Victor na parang patalim na binalot sa papel.Nakatayo si Gabriel sa tabi nito, basa pa ang coat niya mula sa ulan, pero sa akin lang nakatutok ang mga mata niya—hindi sa lalaking muntik na niyang sugurin kanina.Tahimik si Victor.Sa unang pagkakataon, kahit siya alam na may mas malaking bagay na pumasok sa kwartong ito.Tinitigan ko si Gabriel.“Anong pipirmahan ko?” tanong k
[Ang Anino sa Impyerno]Ang hangin sa veranda ay tila naging yelo sa pagdating ni Julian. Ang bawat hakbang niya sa damuhan ay may dalang bigat ng isang libong kasalanan. Para kay Paola, ang mukha ni Julian ay hindi lamang isan
[Ang Anino ng Pagkatao]Ang sikat ng araw na tumatagos sa bintana ng villa ay tila isang insulto sa dilim na namamayani sa isipan ni Sebastian. Nakatayo siya sa harap ng salamin, hubad ang itaas na bahagi ng katawan. Ang kanyang balat ay wala nang bahid ng sugat mula sa pagsabog; ang mga scientist
[Ang Pagpili sa Gitna ng Alab]Ang oras ay tila bumagal, nagmistulang malapot na likido na humahadlang sa bawat galaw. Ang bomba—isang maliit na metalikong silindro na may kumikislap na pulang ilaw—ay gumulong sa gitna ng silid, naglalabas ng isang matinis na tunog na hudyat ng nalalapit na katapus
Chapter 201 continuation...Hinuli ni Sebastian ang kamay ni Paola at hinalikan ang palad nito. Ang init ng kanyang labi ay tila nagpaliyab sa buong pagkatao ni Paola. "Dahil ikaw ang aking simula at wakas, Paola. Binuho nila ako para pumatay, pero nang makita kita, nalaman ko kung bakit kailangang







