LOGIN“I can assure you that.” “Ngunit dumadaloy naman sa iyong mga ugat ang dugo ng pamilyang Montezides, kusa mo bang ibibigay ang posisyon ng pinuno sa ibang tao?” "Hindi na kailanman magkakaroon ng anak si Julian, and I don't have a biological child. Hindi kailanman magiging posible para sa akin na mamuno sa Montezides Group, and..." Dahan-dahang tinapik ni Stephano ang kanyang binti, "paano pa magkakaroon ng ganitong hindi makatotohanang hangarin ang isang lumpong katulad ko?" Tama nga naman, wala siyang anak at may kapansanan sa katawan, kaya’t hindi siya susuportahan ng mga namumuno o ng pamilyang Montezides upang umangat sa kapangyarihan. Ngunit… “Si Julian ay may sakit at hindi makapagpapatuloy ng angkan ng pamilyang Montezides. Sang‑ayon ba ang lahat sa ganitong kalagayan?” “Hindi ba’t naroon pa rin si Vester, ang anak sa labas? Kapag wala na si Marco, madali mo na lamang siyang gawing sariling anak. Bukod pa rito, ang sakit ni Julian ay hindi naman tuluyang walang lunas. K
Tinitigan siya ni Stephano habang nakahandusay at nanginginig sa takot sa sahig, at nagsalita. “Sa loob ng mahabang panahon, akala ni Marco ay siya ang dahilan ng pagkamatay ng kanyang ama at si Stevan naman ang may kasalanan ng pagkamatay ng kanyang lolo. Sa tingin mo, ano ang mararamdaman niya kapag nalaman niyang sa loob ng maraming taon ay ikaw lang pala ang may kagagawan ng lahat? You act as if you're an innocent kitten that cannot even kill a fly, ang hindi nila alam ay isa kang mapagbalat-kayong huwad na ina at mamamatay tao! Sa tingin mo ba ay hindi ka niya papatayin ora-mismo kapag nalaman niya ang lahat?" Nanlaki ang mga mata ni Ericka sa matinding takot, at namutla ang kanyang mukha na tila isang kaluluwang ligaw. Matapos ang ilang sandali ng pagkagulat at pananahimik, pilit siyang tumayo nang paatras, tumakbo palapit kay Stephano, lumuhod sa sahig, hinawakan ang kumot na nakapatong sa hita nito, at nagmakaawa. “Pakiusap… huwag mong sabihin sa kanya, pakiusap, huwag mong i
Puno ng matinding poot ang mga mata ni Stephano, at nalukot ang kanyang mukha dahil sa galit. “Tila baligtad na ang takbo ng lahat ng bagay, at napakalaking kasawian ang dumating… ngunit ano naman ang ginawa ng aming ina? Wala siyang ginawa." Ang tanging payo lamang nito ay talikuran niya na ang galit, makipagkasundo sa sarili, at makisama nang maayos sa pamilya. Naisip ba niya kahit minsan ang nararamdaman niya? Naramdaman ba niya ang bigat ng aking pagdurusa mula sa nang mangyari ang aksidente? Alam niyang nakita niyang isa na siyang taong walang silbi hindi na siya makapagbibigay rito ng karangalan, at lalong hindi na makapagpapatuloy ng angkan ng pamilyang Montezides. Kaya naman tinalikuran na siya nito, at ibinuhos na lamang ang lahat ng kanyang atensyon at pagmamahal sa kanyang panganay na kapatid. "Malinaw na si Stevan ang ugat sa lahat ng ito... Bakit? Bakit siya pa rin ang nagtataglay ng lahat?" Sa huli, malakas na ibinagsak ni Stephano ang kanyang kamao sa sandalan ng ka
Sumulyap si Ericka kay Dunio na nakatayo sa likod ng wheelchair, at sinabi kay Stephano, “Hindi ba’t mas mabuting ipasok muna siya sa loob?”“Feel free to say whatever you want to say, Sister-in-law.”Naintindihan ni Ericka ang ibig sabihin nito—walang itinatago si Stephano sa taong ito.Magkakilala rin naman sina Dunio at Ericka. Since sa mga Montezides na siya lumaki, kilala niya ang mga tauhan roon. Noong aktibo pa si Stephano sa kompanya, si Dunio ang kanang kamay nito. Nang maglaon, naaksidente ito at napilayan ang mga binti, kaya umatras na sa pamamahala ng kumpanya. Kasabay nito ay umalis din si Dunio at nanatili na lamang sa tabi niya bilang taga-ugod at driver.Walang paligoy-ligoy na nagsalita si Ericka. “Hindi ako nagbibiro sa tawag kanina. Nalaman na talaga ni Stevan na ikaw ang nagplano ng aksidente ni Marco. Alam na niya ang tungkol kay Patric Johnson at sa grupong Arctic Mercenary.”Biglang napakuyom ni Stephano ang kanyang kamay na nakapatong sa kanyang hita, bahagyang
Siya ang nasa unahan, tinatanggap ang lahat ng panganib at kahihiyan, habang si Stephano ay nakatago sa dilim at inaani ang lahat ng pakinabang. Sa sobrang galit ay halos manginig siya sa pagnanais na harapin agad si Stephano, ngunit mabilis ding natauhan. Wala siyang matibay na ebidensya; haka-haka lamang ang lahat. Kapag humarap siya rito, hindi ito aamin. Baka sa halip ay siya pa ang ilantad nito at tuluyang mapahamak nang lubusan. Kailangan niyang kumalma. Nang humupa ang kanyang damdamin, may pumasok na ideya sa kanyang isipan: ang kaaway ng kaaway ay kaibigan. Dahil may malalim na ugnayan si Stephano sa mga pulis, baka siya rin ang makatulong upang mailabas si Julian. Agad niyang kinuha ang telepono at tinawagan si Stephano. “Mayroon akong sasabihin. Magkita tayo ngayong gabi.” Ang banayad na tinig ni Stephano ang narinig sa kabilang linya. “Hmm, sister-in-law, nagpapahinga na ako. Kung may kailangan ka pa, pag-usapan na lang natin bukas…” Hindi siya pinatapos ni Ericka.
“Nang malaman ni third master ang schedule ng young master mula sa inyo noong araw na iyon, nakipagkita siya sa isang tao. Batay sa aking pagsisiyasat nitong mga nakaraang araw, ang taong iyon ay ang namumuno sa grupong tinatawag na Arctic Mercenary, at si Patrick Johnson ay isa ring miyembro ng nasabing pangkat.” Nanlaki ang mga mata ni Stevan sa hindi paniniwala. “Siya nga talaga?” Tumango si Oscar. “Oo.” Para itong kidlat na tumama sa kanya. Biglang namutla nang husto si Stevan at dumausdos pabalik sa sopa. “Bakit? Bakit niya ito gagawin?” Dahil sa bigat ng bagay na ito, walang masabi si Oscar. Bahagya ng naintindihan ni Ericka, ngunit hindi pa rin lubos makapaniwala, at natatakot na baka mali ang kanyang hinuha. “Stevan… ibig mo bang sabihin, si Stephano ang nagplano ng aksidente sa sasakyan ni Marco?” Marahan niyang tanong. Kapagkuwan ay pinagsalikop niya ang kanyang kamao at umarteng nanginginig. "H-How... How could he possibly do that? Sa lahat ng tao, siya ang halos ituri
Lumabas si Deion mula sa madilim na kinaroroonan at lumapit kay Marco. Doon ay nahuli niya itong nakangiti habang habang nakatanaw sa papalayong likod ng babae. Itinulak niya ang wheelchair ng kaibigan tungo sa tahimik na lugar. "Nagugustuha mo na na siya?" Agad na nawala ang ngiti sa mga labi ni
“Wala.”Pilít na sinubukang iwasan ni Rianna ang mahigpit na pagkakahawak ni Sierra pero masyado itong mahigpit. Kaya hindi siya makawala."Sobrang pamamaga ng mukha mo, akala mo ba bulag ako?"Kakaibang kirot ang naramdaman ni Sierra habang tinitingnan ang mga pasa sa mukha ni Rianna. Ngunit ayaw
Si Marco, na kasalukuyang nasa harapan ni Sierra habang nakasakay sa wheelchair nito ay narinig ang bulong na iyon ni Sierra. Nang mag-angat siya nang tingin at nakatingin ito sa kung saan, puno ng pinaghalong gulat at galak ang mga mata nitong nangingislap sa luha.Nang sundan nito ang tinitingnan
"Tsk. Akala ko naman turtubuan ka na ng kaunting awa, hindi pa rin pala. Diyan ka na nga!" Ani Sierra at saka umikot ang matang umalis sa pagkakasandal sa pintuan.Sandaling pumangalumbaba si Sierra sa sandalan ng mahabang sofa habang malalim ang iniisip. Ilang saglit pa ang makalipas nang kumurba







