LOGINIlang linggo na ang nakalipas mula noong nag-away sila ni Adrian at hindi pa rin niya ito makalimutan. Paulit-ulit na naririnig niya ang mga salitang sinabi nito na katulad daw siya ng nanay niya. Masakit ito para sa kanya dahil akala niya iba siya rito.
Nagbabasa sana siya pero hindi siya makapag-focus. Nasa isip pa rin niya ang mga sinabi nito. "Hindi ako katulad niya." Bulong niya para kumbinsihin ang sarili. NaaLumipas ang isang linggo — wala pa rin si Vivian sa bahay mula sa kanyang tinatawag na “paglalakbay”. Tumawag lang ito kay Scarlett at sinabing babalik na kinabukasan. Dumating ang mga katulong para maglinis, dahil ayaw ni Vivian na makakita kahit kaunting alikabok sa paligid. Nasa silid si Adrian at Scarlett, sabay nanonood ng paboritong serye at kumakain ng meryenda. Hindi naman talaga gusto ni Adrian ang palabas, pero nanood pa rin siya dahil mahal ito ni Scarlett. Halos wala siyang pansin sa kwento — mas abala ang isip niya kung paano tatapusin ang nakatakdang kasal nila ni Vivian pagbalik nito. Wala na siyang balak maghiganti, kaya para sa kanya ay sayang lang ang panahon kung magpapakasal pa siya rito. Kinakabahan siya sa magiging bunga ng desisyon: anong dahilan ang ibibigay niya? Paano kung malaman ng lahat na iniwan niya ang ina para sa anak? Mahirap harapin ang katotohanan, at hindi niya alam kung paano magsis
“Pwede mo bang ipatawag si Maxwell sa opisina? Hindi ngayon, kapag mas maayos na ang pakiramdam ko. Gusto ko siyang makausap tungkol dito,” pakiusap niya, at tumango naman si Richard. Nag-usap pa sila ng ilang bagay bago umalis ang tiyuhin. Bumalik si Adrian sa silid at niyakap si Scarlett; nang malaman niya ang dahilan ng pagbisita ni Richard, nagpaalala ito sa kanya na mag‑ingat. Pagkatapos, sabay silang naligo. Isang oras ang lumipas at kinailangan nang umalis ni Adrian pabalik sa galerya ng sining upang ayusin ang ilang gawain. Habang nagmamaneho, tumawag si Vivian — kahit walang gana, sinagot niya ito. “Hello, Vivian,” malamig ang tono niya. “Mahal! Busy ka ba ngayon?” masiglang boses nito. Alam na ni Adrian ang ibig sabihin — ganyan lang ito kapag may kailangan sa kanya. “Bakit?” tanong niya nang alam na ang sagot. “Gusto k
Hindi man lang nagulat o natakot si Richard sa sinabi ni Adrian — ang kanyang kalmado at walang‑pag‑alintalang anyo ay nagpapahiwatig na wala siyang ideya kung tungkol saan ito. Tinitigan niya ito nang diretso at kumunot ang noo. “Makinig ka, bata — hindi ko alam kung ano ang iniisip mong ginagawa mo, pero huling babala ko na ito sa’yo. Ang silid na ito…” — itinuro niya ang pinto — “…ay nakalaan lamang para sa mga alaala at bawal pumasok ang sinuman. Lalo na ang isang dayuhan tulad mo.” Napangisi lamang si Adrian at itinago ang mga kamay sa bulsa. “Bakit ka pa nandito sa bahay?” tanong ni Richard. “Nandito ako para kamustahin si Scarlett,” sagot ni Adrian. Nakita niyang tila nananakot ang anyo ni Richard, kaya nagpasya siyang umiwas muna — maghihintay siya hanggang mayroon nang matibay na ebidensyang hawakan bago kumilos. “Hindi mo na kailangang bantayan siya — kayang‑kaya siyang
Nasa kanyang silid si Scarlett. Kakatapos lang niyang uminom ng gamot nang bumukas ang pinto at pumasok ang isang pamilyar na amoy — agad siyang nakaramdam ng kaba at kagalakan. Nang tumingala siya, nakita niya si Adrian na nakangiti at papalapit sa kanya. “Kumusta…” ngumiti siya at ibinuka ang mga bisig upang salubungin ito. Mahigpit at punong‑pag‑ibig na niyakap siya ni Adrian, tinanggal ang sapatos at umakyat sa kama. “Kumusta ang pakiramdam mo?” tanong niya habang hinahaplos ang pisngi ni Scarlett; tinulungan naman siya nitong hubarin ang dyaket. Buong araw na nami‑miss ni Scarlett si Adrian at hindi ito nawala sa kanyang isipan habang naghihintay sa pagbabalik nito. “Maayos na ako ngayong nandito ka na — sobrang na‑miss kita,” sagot niya habang ipinupulupot ang mga braso sa leeg nito, habang mahigpit naman nitong hinahawakan ang bewang niya. Hindi nila maitago ang matinding pagnanasa sa isa’t isa — tila nagngangalit ito na parang lobo na
...binitiwan ni Adrian ang kanyang sarili at ibinuhos ang lahat sa puwit ni Scarlett. Pagkatapos nito, sabay silang pumasok sa banyo upang maligo, at pagkatapos ay bumalik sa silid. Nakaupo si Scarlett sa kama habang pinapanood si Adrian na naghahanda nang umalis. Nakiusap siyang huwag itong umalis, ngunit iginiit naman ni Adrian na kailangan niyang pumunta dahil sa isang mahalagang gawain sa club. Nang matapos mag-ayos at paalis na sana ito, tinawag siya ni Scarlett na nakasimangot. "Ano iyon?" "Huwag mo sanang ituloy ang kasal sa nanay ko, pakiusap," mahinang sabi ni Scarlett. Nanatili namang tahimik si Adrian, hindi alam kung ano ang isasagot. Nalilito siya sa sandaling iyon; hindi na niya napigilan ang sarili na makipagtalik sa dalaga, na naglalagay sa alanganin ng kanyang misyon. Nagbibigay ng ligaya si Scarlett at siya ang kailangan niya, ngunit sa kabilang banda, mahalaga
Hindi inaalis ni Adrian ang tingin kay Scarlett noong umagang iyon. Hinahangaan niya kung gaano ito kaganda at payapa habang natutulog, at marahang hinahaplos ang buhok nito. Nasa kanyang mga bisig si Scarlett, at ayaw niya itong gisingin. Dahan‑dahang sumisikat na ang araw, ngunit madilim pa rin sa paligid. Bahagyang gumalaw si Scarlett, inunat ang kanyang mga binti habang dahan‑dahang iminulat ang mga mata. Agad itong ngumiti nang magtagpo ang kanilang mga tingin, at hinalikan ni Adrian ang kanyang noo. "Magandang umaga, maganda," bulong ni Adrian sabay inalis ang hibla ng buhok na tumatakip sa mukha nito upang makita itong buong‑buo. Namula ang pisngi ni Scarlett at lalong sumiksik sa kanya, umaasang ang lahat ng ito ay hindi lamang panaginip. "Magandang umaga," sagot ni Scarlett habang naaalala ang lahat ng nangyari kagabi. Pareho nilang inaalala ang sandaling iyon — isa ito sa pinakamahusay na pagtatalik na naranasan nila. Ngumiti si Adrian at muli
Nakaupo si Vivian sa harap ng kanyang salamin habang naglalagay ng lotion nang biglang tumunog ang telepono. Nang sagutin niya, si Detektib Roberts pala ang nasa kabilang linya. Napabuntong‑hininga siya nang may pagkainip, nagtataka kung ano na naman ang kailangan nito. Alam
"Maayos ba ang lahat? Pareho kayong parang nakakita ng multo," pansin ni Vivian. Binuksan ni Adrian ang bibig upang magsalita, ngunit walang lumabas — gulong-gulo ang isipan niya. Ang tanging tumatakbo sa isip niya ay ang halik na mula kay Scarlett, kaya hindi siya makapag-is
"Kung masasaktan ka lang naman, bakit ka pa pupunta sa salu-salo?" tanong ni Lily. "Hindi ba nakakatawa kung ang nag-iisang anak na babae ng aking ina ay tatangging dumalo sa kanyang pakikipagkasundo? Mga kilalang tao kami, Lily, at kailangang iwasan ang anumang iskandalo sa
Biglang tumunog ang telepono sa tahimik na silid. Mabilis niya itong kinuha, umaasang si Adrian ang tumatawag at babalik na ito ngunit si Nelly pala ang nasa kabilang linya. Sinagot pa rin niya ito. "Hello, Nelly." "Scarlett, nasaan ka ba? Nakalimutan mo







