LOGINNagising si Scarlett na may kirot sa sikmura—hindi niya alam kung kumain na ba siya kahapon. Alam niyang hindi siya nakakain mula nang makita niya si Adrian at ang kanyang ina. Tumayo siya mula sa kama at lumabas ng kwarto para pumunta sa kusina. Nakita niya ang mga kasambahay na abalang naglilinis. Bumati sila sa kanya at nagtanong kung kumain na ba siya.
Sinabi ng kasambahay, "Si Madam Vivian ay naglakbay na ngayong umaga para sa isang maikling paglalakbay." Ngumisi si Scarlett—hindi na siya nagtataka dahil alam niyang palagi na lamang itong umaalis at hindi naririnig sa bahay. Ito ang dahilan kung bakit mas gusto niyang manatili sa penthouse na ibinigay sa kanya noong siya ay 18 anyos bilang regalo. Ang penthouse ay kanyang tahanan mula nang magsimula siyang pumasok sa kolehiyo, kahit na ang bahay ng kanyang ina ay nasa loob lamang ng apat na oras na biyahe mula roon. Naaalala niya pa ang pangyayari noong siya ay limang taong gulang pa lamang—ilang buwan matapos mamatay ang kanyang ama, ipinatawag sila ng kanilang abogado para basahin ang kanyang habilin. "Ibinigay niya ang lahat kay Scarlett. Lahat." Paulit-ulit na sinasabi ng abogado habang hawak ang puting papel. Noong siya ay limang taong gulang pa lamang, alam niyang may ibinigay na ang ama sa kanya—mula sa mga lupain hanggang sa mga kumpanya. Ngunit ang kanyang ina ay hindi nakatanggap ng kahit isang sentimo. "Hindi ba't lahat tayo ay magkakapatid?" Tanong niya sa abogado, na tumango lamang ito at sinabing, "Oo, ngunit ang lahat ay para sa kanya." Nang marinig niya ang katok sa pintuan ng kanyang kwarto, sinabi ng kasambahay, "Ma'am Scarlett, handa na po ang pagkain ninyo." Pumasok ito na may dalang tray na may tasa ng oatmeal at waffle na may keso. "Ilagay mo na lamang ito sa kama," Sabi ni Scarlett habang tumitingin pa rin sa bintana, iniisip kung nasaan na ngayon si Adrian. Sumunod ang kasambahay at inayos ang pagkain sa kama tulad ng sinabi ni Scarlett. Bago umalis, sinabi pa ni Scarlett, "Sabihin mo na lang sa iba na pwede silang umuwi na ngayon dahil hindi ko na sila kailangan." Tumango ang kasambahay at iniwan ang kwarto, dahan-dahang isinara ang pintuan. Bumuntong-hininga si Scarlett. Alam niyang binabayaran naman sila ng buwan kahit hindi sila nagtatrabaho kapag wala ang kanyang ina. Palagi na lamang itong umaalis at hindi nakikita sa bahay. Kaya mas mabuti na silang umalis na para hindi na siya maabala. Pagkatapos kumain, inayos niya ang mga pinggan at inilagay sa sulok ng sahig. Pagkatapos ay tumalon siya sa kama at kinuha ang kanyang telepono. Una niyang naisip na hanapin si Adrian sa social media. I-type niya ang pangalan nitong "Adrian Hartfield" sa F******k at nagulat siya ng makita ang maraming litrato nito sa screen. "Napakagwapo niya talaga." Bulong niya habang tinitingnan ang mga litrato. Habang mas sinusuri niya ito, lalong lumalim ang kanyang pagtingin at naramdaman ang init sa katawan. Dahan-dahan niyang hinawakan ang kanyang hita at naramdaman ang basa. Kinuha niya ang kanyang vibrator mula sa ilalim ng unan at sinimulang hawakan ang sarili habang tinitingnan pa rin ang mga litrato ni Adrian. Iniisip niya ang mga pangyayari noong gabing sila ay magkasama sa club, pati na rin ang mga eksenang nakita niya sa kwarto ng kanyang ina. Habang lalong nagiging mainit ang kanyang pakiramdam, biglang napasigaw siya ng pangalan ni Adrian. Hindi niya alam kung paano haharapin ang damdaming nararamdaman, ngunit alam niyang gusto niyang maramdaman muli ang mga kamay nito na humahaplos sa kanya noong una nilang pagkikita. "...Pakikipagtalik, Adrian...ah...ah..." Patuloy siyang umuungol habang nalulugmok sa sariling damdamin nang marinig ang sigaw ni Adrian mula sa pintuan: "Anong ginagawa mo?" Nagulat si Scarlett at agad na tinakpan ang sarili gamit ang kumot, sinigaw pabalik: "Hindi mo ba alam na dapat kang tumoktok muna bago pumasok?" "Pasensya na, pero tumoktok ako ng dalawang beses at walang sumasagot, kaya pumasok na ako." Paliwanag ni Adrian. Natahimik sila saglit. Tinitigan ni Adrian si Scarlett habang ito naman ay umiiwas ng tingin. Tanong ni Adrian: "Bakit mo tinatawag ang pangalan ko habang ginagawa mo iyon?" Hinawakan ni Scarlett ang kanyang telepono at itinatago ito sa ilalim ng kumot. "Akala ko ay umalis ka na kasama ang aking ina." Sabi niya. "Mahal ko ang iyong ina at seryoso akong nagpaplano na magpakasal sa kanya." Sabi ni Adrian nang hindi iniiwas ang tingin. "Pero alam mo bang ang iyong ina ay 43 taong gulang na?" Dagdag pa ni Scarlett. "Tama naman, ngunit iyon ang gusto ko. Hindi ako interesado sa mga batang babae; mas gusto ko ang mga may karanasan na." Sagot ni Adrian. "...tulad ng iyong ina," Paulit-ulit na sinabi ni Adrian. Iniisip ni Scarlett kung sinungaling ba ito o talagang lasing noong gabing sila ay magkasama sa club. "Baka naman dahil sa pera? Magkano ba ang binibigay sa'yo ng aking ina para sa inyo?" Tanong niya kay Adrian. "Ano ba ang ibig mong sabihin? Alam mong ang lahat ng pera ay sa akin," Sagot ni Scarlett. "Magbigay ka ng halaga na gusto mo, basta't umalis ka na sa tabi ng aking ina. Ako na ang bibigyan ka ng lahat ng kailangan mo." Nagulat si Adrian at tanong, "Ano ang ibig mong sabihin? Ikaw ba ay 18 taong gulang pa lamang?" Tumayo siya at lumapit kay Scarlett, hinawakan ang kanyang balikat. Nagpadilat si Scarlett ng mata at naramdaman ang pangingilig mula sa hawak ni Adrian. "Umalis ka na nga," Bulong ni Scarlett habang tumitingin sa kanya. Tumawag ang telepono ni Adrian at umalis siya ng kwarto para sagutin ito. Bumalik siya sa kwarto ni Scarlett na may malamig na ekspresyon sa mukha. "Tulad ng sinabi ko dati, hindi ako interesado sa mga batang babae. Mas gusto ko ang mga may karanasan na," Sabi ni Adrian. "Ikakasal ako sa iyong ina at magiging stepdad kita. Ayusin mo ang sarili mo." At umalis siya ng kwarto. Naririnig ni Scarlett ang tibok ng kanyang puso habang nakatingin sa pintuan. "Hindi ako makakapagtanggap na siya ang magiging stepdad ko," Bulong niya. Walang sinumang lalaki ang nakapagpamahal sa kanya ng ganito, at kahit alam niya ang totoo, hindi pa rin siya handang sumuko. "Ako si Scarlett, at hindi ako tumatanggap ng 'hindi' bilang sagot." Bulong niya sa sarili nang may pagtitigas ng loob. Determinado siyang makuha ang atensyon ni Adrian kahit isang gabi lamang.Lumipas ang isang linggo — wala pa rin si Vivian sa bahay mula sa kanyang tinatawag na “paglalakbay”. Tumawag lang ito kay Scarlett at sinabing babalik na kinabukasan. Dumating ang mga katulong para maglinis, dahil ayaw ni Vivian na makakita kahit kaunting alikabok sa paligid. Nasa silid si Adrian at Scarlett, sabay nanonood ng paboritong serye at kumakain ng meryenda. Hindi naman talaga gusto ni Adrian ang palabas, pero nanood pa rin siya dahil mahal ito ni Scarlett. Halos wala siyang pansin sa kwento — mas abala ang isip niya kung paano tatapusin ang nakatakdang kasal nila ni Vivian pagbalik nito. Wala na siyang balak maghiganti, kaya para sa kanya ay sayang lang ang panahon kung magpapakasal pa siya rito. Kinakabahan siya sa magiging bunga ng desisyon: anong dahilan ang ibibigay niya? Paano kung malaman ng lahat na iniwan niya ang ina para sa anak? Mahirap harapin ang katotohanan, at hindi niya alam kung paano magsis
“Pwede mo bang ipatawag si Maxwell sa opisina? Hindi ngayon, kapag mas maayos na ang pakiramdam ko. Gusto ko siyang makausap tungkol dito,” pakiusap niya, at tumango naman si Richard. Nag-usap pa sila ng ilang bagay bago umalis ang tiyuhin. Bumalik si Adrian sa silid at niyakap si Scarlett; nang malaman niya ang dahilan ng pagbisita ni Richard, nagpaalala ito sa kanya na mag‑ingat. Pagkatapos, sabay silang naligo. Isang oras ang lumipas at kinailangan nang umalis ni Adrian pabalik sa galerya ng sining upang ayusin ang ilang gawain. Habang nagmamaneho, tumawag si Vivian — kahit walang gana, sinagot niya ito. “Hello, Vivian,” malamig ang tono niya. “Mahal! Busy ka ba ngayon?” masiglang boses nito. Alam na ni Adrian ang ibig sabihin — ganyan lang ito kapag may kailangan sa kanya. “Bakit?” tanong niya nang alam na ang sagot. “Gusto k
Hindi man lang nagulat o natakot si Richard sa sinabi ni Adrian — ang kanyang kalmado at walang‑pag‑alintalang anyo ay nagpapahiwatig na wala siyang ideya kung tungkol saan ito. Tinitigan niya ito nang diretso at kumunot ang noo. “Makinig ka, bata — hindi ko alam kung ano ang iniisip mong ginagawa mo, pero huling babala ko na ito sa’yo. Ang silid na ito…” — itinuro niya ang pinto — “…ay nakalaan lamang para sa mga alaala at bawal pumasok ang sinuman. Lalo na ang isang dayuhan tulad mo.” Napangisi lamang si Adrian at itinago ang mga kamay sa bulsa. “Bakit ka pa nandito sa bahay?” tanong ni Richard. “Nandito ako para kamustahin si Scarlett,” sagot ni Adrian. Nakita niyang tila nananakot ang anyo ni Richard, kaya nagpasya siyang umiwas muna — maghihintay siya hanggang mayroon nang matibay na ebidensyang hawakan bago kumilos. “Hindi mo na kailangang bantayan siya — kayang‑kaya siyang
Nasa kanyang silid si Scarlett. Kakatapos lang niyang uminom ng gamot nang bumukas ang pinto at pumasok ang isang pamilyar na amoy — agad siyang nakaramdam ng kaba at kagalakan. Nang tumingala siya, nakita niya si Adrian na nakangiti at papalapit sa kanya. “Kumusta…” ngumiti siya at ibinuka ang mga bisig upang salubungin ito. Mahigpit at punong‑pag‑ibig na niyakap siya ni Adrian, tinanggal ang sapatos at umakyat sa kama. “Kumusta ang pakiramdam mo?” tanong niya habang hinahaplos ang pisngi ni Scarlett; tinulungan naman siya nitong hubarin ang dyaket. Buong araw na nami‑miss ni Scarlett si Adrian at hindi ito nawala sa kanyang isipan habang naghihintay sa pagbabalik nito. “Maayos na ako ngayong nandito ka na — sobrang na‑miss kita,” sagot niya habang ipinupulupot ang mga braso sa leeg nito, habang mahigpit naman nitong hinahawakan ang bewang niya. Hindi nila maitago ang matinding pagnanasa sa isa’t isa — tila nagngangalit ito na parang lobo na
...binitiwan ni Adrian ang kanyang sarili at ibinuhos ang lahat sa puwit ni Scarlett. Pagkatapos nito, sabay silang pumasok sa banyo upang maligo, at pagkatapos ay bumalik sa silid. Nakaupo si Scarlett sa kama habang pinapanood si Adrian na naghahanda nang umalis. Nakiusap siyang huwag itong umalis, ngunit iginiit naman ni Adrian na kailangan niyang pumunta dahil sa isang mahalagang gawain sa club. Nang matapos mag-ayos at paalis na sana ito, tinawag siya ni Scarlett na nakasimangot. "Ano iyon?" "Huwag mo sanang ituloy ang kasal sa nanay ko, pakiusap," mahinang sabi ni Scarlett. Nanatili namang tahimik si Adrian, hindi alam kung ano ang isasagot. Nalilito siya sa sandaling iyon; hindi na niya napigilan ang sarili na makipagtalik sa dalaga, na naglalagay sa alanganin ng kanyang misyon. Nagbibigay ng ligaya si Scarlett at siya ang kailangan niya, ngunit sa kabilang banda, mahalaga
Hindi inaalis ni Adrian ang tingin kay Scarlett noong umagang iyon. Hinahangaan niya kung gaano ito kaganda at payapa habang natutulog, at marahang hinahaplos ang buhok nito. Nasa kanyang mga bisig si Scarlett, at ayaw niya itong gisingin. Dahan‑dahang sumisikat na ang araw, ngunit madilim pa rin sa paligid. Bahagyang gumalaw si Scarlett, inunat ang kanyang mga binti habang dahan‑dahang iminulat ang mga mata. Agad itong ngumiti nang magtagpo ang kanilang mga tingin, at hinalikan ni Adrian ang kanyang noo. "Magandang umaga, maganda," bulong ni Adrian sabay inalis ang hibla ng buhok na tumatakip sa mukha nito upang makita itong buong‑buo. Namula ang pisngi ni Scarlett at lalong sumiksik sa kanya, umaasang ang lahat ng ito ay hindi lamang panaginip. "Magandang umaga," sagot ni Scarlett habang naaalala ang lahat ng nangyari kagabi. Pareho nilang inaalala ang sandaling iyon — isa ito sa pinakamahusay na pagtatalik na naranasan nila. Ngumiti si Adrian at muli
"Tara, magsaya naman tayo!" sigaw ni Lily. Iminungkahi naman ni Josh na maglaro sila. Napagkasunduan nilang maglaro ng hula-galaw, kung saan magkakalaban ang mga lalaki at mga babae. Bago magsimula, umorder muna si Scarlett ng pagkaing Tsino at pagkatapos ay bumalik na sa kan
Nasa sala sina Scarlett at Lily habang nanonood ng telebisyon. Napatawa sila sa isang sinabi ng tauhan sa palabas, at pagkatapos ay matagal na tumitig si Scarlett sa kaibigan. "Bakit mo ako tinititigan nang ganoon?" tanong ni Lily. Nakita mo na ang tingin ko sa'yo, pero
"Babayaran ko na lang bago pa magbago ulit ang isip nila," sabi niya habang tumatawa. "Magkano ba ito?" "Hindi niyo na po kailangang magbayad, Binibini. Ito ay regalo na po sa inyo," sagot ni Joey. Lalong nagulat si Scarlett. Sigurado siyang napakamahal nito, ngunit ibibigay
Matapos mag-ayos, tumingin si Scarlett sa salamin. Kahit kaunti lang ang kanyang kolorete, napakaganda pa rin nito. Kinuha niya ang kanyang itim na bag mula sa kama at bumaba na. Habang papunta sa kanyang sasakyan, tinawagan niya si Lily upang yayain itong sumama sa pagbisita







