登入Thunder encho at the four corners of the mansion. Mas lalong lumakas ang ulan, madilim ang kalangitan. Hindi kaming dalawa makaalis ni Josiah dahil sa malakas na ulan.He planned to stay for tonight. Mabuti na lang dahil may dala akong damit. Nakapagpalit na rin pagkatapos naming magpakabasa sa ulan. Mayroon din gamit si Josiah sa sasakyan niya at mayroon dito sa rancho. Pagkatapos namin magbasa sa ulan ay ipinagluto ko siya ng mainit na sabaw, sabay naming pinagsaluhan. Uminom din ako kaagad ng gamot para hindi magkasakit. Ngayon nagtra-trabaho ay kailangan ko na alagaan ang sarili ko."May bagyo yata kaya malakas ang ulan. Ilang oras na hindi pa rin tumitigil," saad ko habang nakatingin sa labas. Halos wala ng makita dahil sa kapal ng ulan. Wala na rin ang mga nagtra-trabaho at mga kabayo kanina pa nila naibalik sa kuwadro."Sinabi ni Mang Rigor na dumito muna raw tayo dahil hindi makalabas ang sasakyan dahil malakas ang ulan," saad niya. Mayroong tiningnan si Josiah sa cellphon
Dalawang linggo. Dalawang linggo na rin pala ang itinagal niya simula noong pumasok siya bilang kasambahay. Sa loob ng dalawang linggo na iyon lahat na yata nagawa niya na.Maging ang mapagalitan lalo na nakabantay palagi si Josiah sa bawat galaw niya. Pero bukod doon mas nasasanay na siya sa mga gawain."Axellyn, hindi ko talaga kayang pumasok ngayon para akong lalagnatin. Ikaw na lang ang sumama kay Sir Josiah sa Rancho."Hindi niya mapigilang maawa kay Leslie habang nakatingin dito na maputlang nakahiga sa kama nito. Mayroong bimpo sa noo."Ayos lang. Sasama lang naman ako hindi sasakay sa kabayo. Mabuti sana kung kalabaw dahil alam ko kung paano."Mahinang natawa si Leslie. "Ikaw talaga. Madalas kasi iyan sila na pumunta sa Rancho para magpalamig ng ulo.""Ano ba ang nangyari bakit nagkasakit ka? Hindi ba day off mo naman kahapon at paalam mo ay magpapahinga ka." Hindi niya maiwasang tanong."Ah... Wala ito! Tao lang din naman ako siguro hindi na nakaya ng katawan ko ang pagod sa
“Did we meet before?”Muling tanong ng lalaki. Kinakabahang mabilis siyang umiling. Kung kahapon ay nasabihan niya si Josiah na hindi niya ito type, ayaw na niyang mas lalo pang sumama ang tingin nito sa kaniya.“She is my new maid. Bago pa lang siya rito, Tyron. How come nakilala mo siya? Ngayon pa lang naman kayo nagkita,” may bahid ng pagtatakang saad ni Josiah.“Baka naman kasi ex siya ni Tyron. Sa dami pa naman ng babae nito, hindi na imposibleng matandaan pa niya,” natatawang sabat ng isang lalaki.“H-Hindi no! No boyfriend since birth ako. Wala pa akong naging boyfriend,” mabilis niyang depensa sa sarili.Ngumisi ang lalaking kanina pa nakaupo sa tabi ni Josiah. “Okay, relax. I’m just joking. Masyado niyong sineseryoso ang sinabi ko.”Kung hindi siya nagkakamali, ang dalawang lalaking ito ang mga kapatid ni Josiah. Ang nakatayo ay ang kambal nito habang ang lalaking nakaupo naman ang bunso nilang kapatid.“Si Josiah naman kasi, galit kaagad,” natatawang saad ni Tyron La Guardia
"I will be staying here for a month, so I expect everyone to do their jobs properly. I don't want anyone disobeying my orders.” Mariing diin ni Josiah sa huling salitang sinabi nito. Mabilis na yumuko si Axellyn nang magtagpo ang kanilang mga mata. Hindi niya kayang salubungin nang matagal ang matalim na titig nito. Pakiramdam niya, siya talaga ang pinatatamaan ng bawat salitang binibitawan nito.“Ako na po ang bahala, Sir Josiah,” agad na sabi ni Manang Vangie.“You're in charge here, Vangie, but I want every one of them to remember my rules.” Bahagya itong huminto bago muling nagsalita. “I'm watching.”Hindi niya namalayang napapapikit siya sa kaba. Nang muli siyang magmulat ng mata, nakatingin pa rin sa kaniya ang lalaki, noo'y bahagyang nakakunot.Ikaw kasi ang pinaparinggan niya, Axellyn, saway niya sa sarili. Hindi mo dapat ginagalit ang boss mo.“Ako na po ang bahala, Sir Josiah. Alam naman nila ang mga patakaran dito sa mansyon. Uulitin ko na lang kung kinakailangan,” sagot n
Hindi maiwasan ni Axellyn nailibot ang mga mata noong tumuntong siya sa Casa La Guardia. Tahimik lalo na dahil napapalibutan ito ng maraming kahoy. Malayo sa siyudad at wala nang masyadong sasakyan ang nakakarating pa rito. Mabuti na lang dahil ang agency ang naghatid sa kaniya. Mayroong high end security, simula sa gate ng manor. "Magandang araw po, ikaw ba si Aleng Vangie?" nakangiti niyang bati sa matandang babaeng sumalubong sa kaniya sa bukana ng napakalaking mansyon.Pakiramdam niya ay nanliliit siya sa laki ng bahay na nasa harapan niya. Kahit ilang beses pa siyang tumingin, hindi pa rin siya makapaniwala na dito siya magtatrabaho. Para siyang nanliit dahil sa karangyaan na hatid ng mansyon. Marami din ang nakauniporme na bantay. Mayroon na dumaan ngunit hindi siya ponagbigyang pansin. Bukod paron ay bakas sa mga mukha nito ang pagiging seryoso. Sinipat siya ng matanda mula ulo hanggang paa habang inaayos ang makapal nitong salamin."Ikaw ba ay si Celine?"Bahagya siyang nat
Napatitig si Axellyn sa kaniyang Lolo Rodolfo noong makita niya ang nanginginig na kamay nito habang nagtitimpla ng kape. Mabilis siyang lumapit upang daluhan ito. "Lolo umupo ka na lang, ako na ang bahalang magtimpla ng kape mo." Kaagad na hinampas ng kanyang lolo ang kanyang kamay. "Ikaw ang umupo roon, Axellyn. Kayang-kaya ko pang magtimpla ng kape." "Lolo nandito ako para alagaan ka." "Bakit naman ako aalagaan. Malakas pa ang lolo mo. Matanda lang ako pero wala akong sakit." Kaagad na sumimangot ang kaniyang mukha. Dahil ayaw talaga nito na inaalagaan. "Lolo hayaan mo na akong gawin ito. Noong bata ako inaalagaan nyo ako ng mabuti." "Bata na ba ako sa tingin mo ngayon, Axellyn?" bwelta nito sa kaniya. Mabilis siyang umiling. "Lolo Rodolfo naman, andami nyo naman po na rason sa akin. Mas mabuti pa siguro kung magtrabaho na talaga ako." Matagal siyang tinitigan ng kaniyang Lolo. "Mabuti na rin iyon apo para magkaroon ka ng ipon para sa sarili mo." Huminga siya ng malalim. "







