She Bit The Man Who Owned Her Fate

Kalagitnaan ng tag-init.

Sa labas ng sasakyan, ang hangin ay mabigat at mamasa-masa dahil sa patuloy na pagbuhos ng ulan—parang hindi makapag pasya kung lulubog o lalamig ang mundo. Ang bawat patak na tumatama sa salamin ay tila may dalang bigat, paulit-ulit, walang tigil.

Ngunit sa loob ng kotse, kabaligtaran ang lahat.

Mainit.

Nakakasakal.

Isang uri ng init na hindi lang mula sa klima, kundi mula sa mga katawang halos hindi na makontrol ang sarili.

Sa pagitan ng magulong paghinga, sa bahaging halos hindi na malinaw ang hangganan ng katinuan at pagkahibang, bahagyang naaninag ang magkahawak at magkalapit na katawan ng isang lalaki at isang babae...

Ang espasyo ay masikip. Ang hangin ay puno ng tensyon.

Ibinaba ni Shaira ang kanyang ulo at marahang kinagat ng mapuputi niyang ngipin ang Adam’s apple ng lalaki.

Isang banayad ngunit mapanganib na galaw—parang hindi niya alam ang bigat ng ginagawa niya, o marahil alam niya ngunit wala siyang kakayahang pigilan ito.

Bahagyang lumalim ang tingin ng lalaki gamit ang kanyang mala-phoenix na mga mata. Sa gitna ng dilim at ulan sa labas, ang kanyang presensya ay parang malamig na bakal na hindi basta matitinag.

Mahigpit niyang hinawakan ang makitid nitong baywang at nagsalita sa paos ngunit pigil na tinig.

“Tumigil ka. Huwag kang masyadong gumalaw.”

Ang boses niya ay hindi lang utos—isa itong babala.

“Mainit...”

Namumula ang mukha ng dalaga.

Malinaw na wala siya sa kanyang tamang pag-iisip.

Ang kanyang mga mata ay lumulutang, tila naliligaw sa pagitan ng realidad at bangungot.

Yumakap ang mapuputi niyang braso sa leeg ng lalaki, desperado, parang kumakapit sa tanging bagay na hindi siya hahayaang mahulog.

Agad naman iyong inalis ng lalaki.

Ngunit tila hindi pa rin siya mapakali.

Isinubsob ni Shaira  ang kanyang ulo sa dibdib nito at kinagat-kagat ang malamig nitong labi gamit ang mapupula niyang labi—isang galaw na hindi na niya kayang kontrolin.

Humigpit ang paghinga ng lalaki.

“Shaira....”

Mahinang tawag niya.

Hindi galit. Hindi lambing.

Kundi isang boses na may halong pagpipigil at panganib—parang kapag kumawala pa siya, may isang bagay na hindi na mababalik pa.

Kumikislap ang manipis na luha sa mga mata ni Shaira.

Hindi na nakapagpigil ang lalaki.

Hinawakan niya ang dalawang maputi at payat nitong pulsuhan at ipinihit sa likuran nito—kontrolado, maingat, ngunit mariin.

“Maging mabait ka. Dadalhin kita sa ospital. Kung hindi, pagsisisihan mo ito pagmulat mo bukas.”

May malamig na diin sa bawat salita, parang yelong tumatagos sa balat.

“Hindi ko pagsisisihan...”

Halos mawalan na ng katinuan si Shaira sa tindi ng paghihirap.

Ang kanyang tinig ay punit-punit, pilit kumakapit sa huling hibla ng lakas.

Iniangat niya ang kanyang ulo at hinawakan ang itim na butil ng rosaryong Budista na nakapulupot sa pulsuhan ng lalaki.

Isang kontradiksyon ang eksenang iyon—isang banal na bagay sa gitna ng kaguluhan.

Namumula ang kanyang mga mata at puno ng luha.

Para siyang isang demonyong kayang magnakaw ng kaluluwa.

“Pakiusap...”

Malamig at mapanganib ang tingin ng lalaki, parang rumaragasang agos sa ilalim ng nagyelong tubig—hindi mo alam kung kailan ka lulunurin.

“Alam mo ba kung sino ako?”

“Wala akong pakialam kung sino ka...”

Ang mga salita ni Shaira ay putol, ngunit matibay. Wala nang natitirang takot—tanging kaguluhan.

Kinabukasan.

Patuloy pa ring bumubuhos ang ulan.

Parang ayaw matapos ng gabi, kahit umaga na.

Pagmulat ni Shaira, puting kisame ang bumungad sa kanya kasabay ng amoy ng disinfectant na masakit sa ilong.

Ito ay...

Isang ospital.

Dahan-dahan siyang umupo, ramdam ang bigat ng katawan, at napansin ang isang itim na butil ng rosaryong Budista sa kanyang kamay.

Rosaryo?

Tinitigan niya ito nang mabuti.

Parang may tanong na ayaw sumagot ng mundo.

Pagkatapos ay unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang nangyari kagabi—ang lalaking iyon.

Iniwan ba niya ito para sa kanya?

O siya mismo ang mahigpit na nakakapit dito?

Ang isip niya ay parang basag na salamin, pilit binubuo ang nakaraan.

Noong nakaraang gabi, bumisita siya sa kanyang kuya.

Bago siya umalis, pinainom siya ng kanyang tiyahing si Lin ng isang mangkok ng mainit na sabaw.

Pagkatapos niya iyong inumin, agad niyang naramdaman na may mali.

Nagsimulang umikot ang kanyang paningin.

Parang unti-unting nawawala ang kontrol niya sa sariling katawan.

Pagkatapos ay narinig niya ang malamig na pagtawa ni Lin.

“Shaira, gusto mong maging panganay na anak ng pamilyang Davis? Managinip ka!”

“Ngayong gabi, ipapakasal kita.”

“Coma na ang kuya mo. Wala nang magtatanggol sa'yo. Kaya magpakasal ka na nang tahimik!”

Ang bawat salita ay parang kutsilyong dahan-dahang inuukit ang kanyang pagkatao.

Isang linggo na ang nakalipas nang dumalo ang kuya niyang si Mark sa isang engrandeng pagtitipon sa karagatan kasama ang Ikalawang Ginoo ng pamilyang Davis na si Vin Davis.

Ayon sa balita, nakatagpo sila ng mga kaaway.

Apat na bala ang sinalo ni Mark para kay Vin Davis bago siya nahulog sa dagat at naging isang comatose sa hospital.

Mabilis na kumalat ang pangalan nila sa buong bayan.

#Sikat na eksperto sa medisina na si Mark, sinalo ang apat na bala para sa Ikalawang Ginoo ng Davis Family#

#Mark naging comatose#

#Nangakong aalagaan ng Davis Family ang nag-iisang kapatid ni Mark dahil sa pressure ng media#

Nang makita ni Shaira ang mga balitang iyon, namula ang kanyang mga mata—hindi sa tuwa, kundi sa sakit.

Ngunit kabaligtaran naman ang reaksyon ng pamilya Shaira.

Tuwang-tuwa sila.

Sinasabi ng lahat na masuwerte siya.

Na parang isang gantimpala ang trahedya ng kanyang kuya.

Dahil nailigtas ni Mark si Vin Davis, dadalhin daw siya ng pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa at mamumuhay siya sa karangyaan.

Sa lahat ng tao, si Lin ang pinakainggit.

Ngayong comatose na si Mark, mapupunta sa kanila ang kumpanya nito.

Ngunit kung kukunin si Shaira ng pamilya Davis at magkakaroon ng suporta mula kay Vin Davis, maaaring magbago ang lahat.

Kaya hindi puwedeng hayaang makuha siya ng pamilya Davis.

Bago pa sila dumating, kailangan siyang maipakasal.

Kaya doon mismo sa bahay nila isinagawa ni Lin ang kanyang plano.

Kahit hilo at halos mawalan ng malay, narinig ni Shaira ang lahat.

Kinagat niya ang likod ng kanyang kamay upang manatiling gising.

Nang lumabas si Lin upang tumawag, agad siyang tumakas.

Ngunit pagkalabas niya ng bahay ng pamilya, pakiramdam niya ay may libu-libong langgam na kumakagat sa bawat bahagi ng kanyang katawan.

Napakasakit.

Bago siya tuluyang bumagsak, may isang matibay na pares ng braso ang sumalo sa kanya.

Napansin ng lalaking iyon na may mali sa kanyang kalagayan kaya binuhat siya nito papunta sa sasakyan.

Ngunit hindi na niya mapigilan ang init na sumisiklab sa kanyang katawan.

Sa loob ng kotse, tuluyan siyang nawalan ng kontrol.

Yinakap niya ang lalaki.

Kinagat.

At kumapit nang mahigpit...

Ngayon, habang nakatingin siya sa butil ng rosaryo sa kanyang kamay...

Naalala niya.

Ang lalaking iyon.

Siya ang nagligtas sa kanya at nagdala sa kanya sa ospital.

Ngunit sa kasamaang-palad, hindi na niya maalala ang mukha nito.

Mabuting tao ang lalaking iyon.

Kung magkakaroon pa siya ng pagkakataong makita ito muli, tiyak na pasasalamatan niya ito nang maayos.

Ring! Ring! Ring!

Tumunog ang telepono sa kanyang bulsa.

Tiningnan niya ang screen.

Ang tumatawag ay ang kanyang tiyuhing si Garry.

Mabait noon sa kanya si Garry.

Ngunit matapos ang ginawa ni Lin...

Alam kaya nito ang nangyari?

Bago maaksidente ang kanyang kuya, manager si Garry sa Yagu Biotech.

Sa madaling salita, si Mark ang bumubuhay sa buong pamilya nito.

“Tiyo.”

Sinagot niya ang tawag.

“Shaira, nasaan ka? Dumating na rito si Jino. Binibisita niya ngayon si Mark sa ospital.”

Si Jino....

Sa wakas ay nagpakita na rin ang lalaking iyon.

Ang hangin sa dibdib niya ay parang biglang bumigat.

Nang maibalik sa bayan ang kanyang kuya, wala nang maayos na balat sa katawan nito.

Pitong araw itong isinugod at isinailalim sa gamutan.

Ngunit sa loob ng pitong araw na iyon, ni minsan ay hindi nagpakita si Vin Davis.

Dahil lamang sa matinding pressure mula sa media kaya nagpadala ng mensahe ang pamilya Davis.

Aalagaan daw nila ang nakababatang kapatid ni Mark at dadalhin sa kanilang tahanan.

Sinasabi ng lahat na masuwerte siya.

Na parang premyo ang buhay na binigay sa kanya.

Ngunit ayaw niya ng marangyang buhay.

Ang gusto niya ay ang kanyang kuya.

Maaga silang naulila.

Sampung taon ang tanda ni Mark sa kanya.

Para na itong ama sa kanya.

Pinalaki siya nito na parang sariling anak.

Mahal na mahal siya nito.

Ngunit ngayon, nakahiga itong parang wala nang pag-asa.

Paano niya matatanggap iyon?

Noon, araw-araw siyang umiiyak sa labas ng ICU.

Nagmamakaawa sa mga doktor na iligtas ang kanyang kuya.

Habang nanginginig ang kanyang mga kamay sa pagpirma ng mga notice ng kritikal na kondisyon, pakiramdam niya ay unti-unting nauubos ang mundo niya.

Ngunit si Vin Davis?

Apat na bala ang sinalo ng kanyang kuya para rito.

Ngunit ni isang beses ay hindi ito nagpakita.

Paano niya hindi kamumuhian ang ganoong malamig na tao?

Kaya haharapin niya si Vin Davis.

At pananagutin.

Itinago niya ang butil ng rosaryo sa kanyang bulsa.

Unti-unting lumamig ang kanyang mga mata.

Labinlimang minuto ang lumipas.

Dumating si Shaira sa ospital.

Pagdating pa lamang niya sa pasilyo ng ICU, agad niyang napansing may kakaiba.

Tahimik na nakahanay ang dalawang hanay ng mga bodyguard na nakaitim.

Labindalawa silang lahat.

At bawat isa ay may seryoso at nakakatakot na anyo.

“Ate!”

Pagkapasok niya pa lamang, agad siyang hinawakan ng kanyang pinsang si Ivy.

May kumikislap na luha sa gilid ng mga mata nito.

“Sa wakas dumating ka rin. Naaksidente si Kuya Mark. Mula ngayon, mag-isa ka na lang sa buhay...”

“Ang hirap nito… are you okay?” dagdag nito, nanginginig ang boses.

Umiiyak ito na parang kaawa-awa.

Ngunit halatang-halata na nagpapakitang-gilas lamang ito para sa taong nasa loob.

Gusto nitong makuha ang atensyon ni Jino.

Samantala, nakatayo naman si Lin sa tabi at kunwaring mabait.

“Shaira, nandito si Jino. Binibisita niya ngayon si Jiran.”

Matapos gawin ang napakaruming bagay na iyon, may mukha pa rin siyang tawaging “Mark

Wala talaga siyang hiya.

Matagal nang nakita ni Jino ang tunay nitong ugali.

Ngunit wala siyang oras para pansinin ito ngayon.

May mas mahalaga siyang pakay.

Narito siya upang komprontahin si Vin Davis.

Malamig niyang inalis ang kamay ni Ivy.

“Alisiin mo ang marumi mong kamay. Naiirita ako.”

Pagkasabi niyon, dire-diretso siyang pumasok.

Sa loob ng ICU.

Tahimik na nakahiga si Mark sa kama.

Maputla ang gwapo nitong mukha.

Sa labas ng salaming dingding ng ICU ay nakatayo ang isang matangkad at malamig na lalaki.

Tahimik itong nakatingin kay Shaira.

Parang may malalim na iniisip.

May damdaming nakatago sa mga mata nito na mahirap basahin.

Habang papalapit si Shaira, mas naging malinaw ang kanyang mukha.

Maputi at malamig na kutis.

Matalas at perpektong mga tampok ng mukha.

Matangos na ilong.

Matibay at kaakit-akit na mga kilay.

At higit sa lahat...

Ang napakalakas na presensya at awtoridad na tila kayang pigilan ang paghinga ng sinumang nasa paligid niya.