Kabanata 7

Matamang tinitigan ni Louis Garcia si Alexa, para bang sinusuri kung totoo ang gulat sa mukha niya o kunwari lang. Tahimik. Matalim. Nakakailang.

Pagkalipas ng ilang sandali, tila naniwala rin siyang wala talagang alam si Alexa tungkol sa tunay na pagkakakilanlan ng bata. Saka lamang siya nagsalita, malamig ang boses:

“Your request.”

“Ha? Anong request?” Hindi niya maintindihan kung saan nanggaling ang tanong.

Sumingit si June Garcia, nakangiti na parang nanalo sa lotto. “Ang ibig niyang sabihin, gusto ka naming pasalamatan sa pagligtas kay Little Treasure. Sabihin mo lang kung ano ang gusto mo!”

Mabilis na nag-isip si Alexa. At maingat siyang sumagot:

“Hindi niyo na kailangan akong pasalamatan. Totoo, tinulungan ko si Little Treasure… pero tinulungan niya rin ako. Kung hindi siya lumabas para humingi ng tulong, baka hanggang ngayon nakakulong pa rin ako sa storeroom. So… quits na kami.”

Hindi siya tanga. Oo, napakaswerte niyang nailigtas ang anak ng isang Garcia. Pero mas delikado ang humingi ng kapalit.

Alam niya ang mundo ng mayayaman— the richer they are, the more paranoid they become. At ang Garcia family? Top-tier. Super elite. Isang maling galaw lang, puwede siyang mapagkamalang may plano o nanamantala.

At kanina pa siya tinititigan ni Louis na parang ini-scan ang buong pagkatao niya.

Mas mabuti nang pantay ang utang na loob. Mas ligtas.

Akala ni Alexa ay maayos na ang sagot niya, pero nanatiling malamig at hindi masaya ang ekspresyon ni Louis Garcia. May kumurot sa dibdib niya.

May nasabi ba akong mali? Bakit parang ang scary ng tingin niya?

Hindi na nakatiis si June Garcia. “Kuya, huwag ka ngang ganyan! Gusto mo lang magpasalamat, pero sa itsura mo, parang gusto mong maghiganti. Matatakot ang tao!”

Pagkatapos ay ngumiti siya kay Alexa. “Seriously, my brother hates owing anyone. Sabihin mo na ang gusto mo. Huwag ka nang mahiya!”

Napakurap si Alexa.

May mga tao palang pinipilit kang humingi ng reward?

Napangiwi siya nang bahagya. “Hindi po ako nahihiya. Totoo pong hindi niyo kailangan akong bayaran. Sinabi ko lang ang totoo. Kung hindi kayo naniniwala, puwede niyong i-check—”

“No need.” Diretsong putol ni Louis, malamig at maikli. May halong inip ang boses.

Sumingit si June, parang tagapagsalin ng ice statue: “May CCTV sa storeroom. Napanood ko na. Si Little Treasure ang pumasok mag-isa. At yung manager, umamin na siya ang nagkulong sa’yo. So don’t worry, hindi ka namin pinaghihinalaan. Since you saved Little Treasure, sabihin mo na ang gusto mo.”

Ayun na naman tayo.

Wala nang takas.

Sa huli, dahil sa lalong tumitinding tingin ni Louis — parang hinihintay siyang magbigay ng sagot — napalunok si Alexa at nag-ipon ng lakas ng loob.

“Then… how about… you give me money?”

Simple. Diretso. Ganito naman ang style ng mayayaman, diba? Cash. Walang drama.

At kung pera ang kapalit, hindi siya mapagbibintangang may masamang balak.

Sa isip ni Alexa, siguradong si Louis Garcia ay isa sa mga taong mas gustong mag solve ng problema gamit ang pera.

Kung hindi pera ang hiningi niya… baka isipin pa nilang may iba siyang gusto. At ayaw niyang mapagkamalang may balak sa kanila.

Pero sa hindi niya inaasahan—

lalo pang pumangit ang mukha ni Louis.

Napakagat si Alexa sa labi. Ano na naman ang mali? Bakit ang hirap niyang basahin?

Hindi na nakatiis si June Garcia. “Kuya, huwag ka ngang ganyan! Gusto mo lang magpasalamat, pero sa itsura mo, parang gusto mong maningil. Matatakot ang tao!”

Pagkatapos ay ngumiti siya kay Alexa. “Seriously, my brother hates owing anyone. Sabihin mo na ang gusto mo. Walang arte.”

Napapikit si Alexa. May mga tao palang pinipilit kang humingi ng reward?

“Hindi po ako nagbibiro,” sagot niya. “Hindi niyo kailangan akong bayaran. Totoo pong quits lang kami ni Little Treasure. Kung hindi kayo naniniwala, puwede niyong i-check—”

“No need.” Diretsong putol ni Louis, malamig at maikli. May halong inip ang boses.

Sumingit si June, parang tagapagsalin ng ice statue: “May CCTV sa bar. Napanood ko na. Si Little Treasure ang pumasok mag-isa. At yung manager, umamin na siya ang nagkulong sa’yo. So don’t worry, hindi ka namin pinaghihinalaan. Since you saved Little Treasure, sabihin mo na ang gusto mo.”

Balik na naman tayo sa umpisa.

Wala nang takas.

Sa huli, dahil sa lalong tumitinding tingin ni Louis — parang hinihintay siyang magbigay ng sagot — napalunok si Alexa at nag-ipon ng lakas ng loob.

“Then… how about… you give me money?”

Diretso. Simple. Ganito naman ang style ng mayayaman, diba?

Pero—

lalo pang dumilim ang mukha ni Louis.

Halos maiyak si Alexa sa frustration. Kung may ayaw ka, sabihin mo! Hindi naman ako manghuhula!

Nagtaas ng kamay si June, parang referee. “Ang ibig sabihin ng kuya ko… feeling niya insulting kung pera lang ang ibibigay niya sa’yo.”

Sa loob-loob ni Alexa, sumisigaw siya: It’s okay!!! Insult me!!!

Hindi niya alam kung ano pa ang puwede niyang hilingin. At habang papalapit na sila sa deadlock—

biglang nagsalita si Louis.

“Marry me.”

Tumigil ang mundo ni Alexa.

Napatulala siya. Tapos— “Cough—cough—COUGH—!” Halos mabulunan siya sa sariling laway.

Pagkaabot niya ng hininga, mabilis siyang tumingin kay June, desperado.

Second Young Master, paki translate po!!!

Pero pati si June ay tulala. “Kuya… ano raw? Hindi ko ma translate ‘yan!”

At doon, may biglang kumislap sa isip ni Alexa.

“Don’t tell me… gusto mong… i repay ako with your body dahil niligtas ko ang anak mo?”

Bahagyang tumango si Louis. “You could put it that way.”