(System overload) โปรเจค(รัก)ลับฉบับวิศวะ

ภายในห้องแล็บคอมพิวเตอร์ชั้นสี่ของตึกวิศวกรรมศาสตร์ เสียงพัดลมระบายความร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ดังหึ่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเป็นเสียงลมหายใจของสัตว์กลไกขนาดยักษ์ แสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์สามเครื่องที่ตั้งเรียงรายสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายของ ‘ภีม’ ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาเรียบเฉยที่กำลังจดจ่ออยู่กับบรรทัดโค้ดนับพันที่หน้าจอ เขานั่งนิ่งราวกับรูปปั้นแกะสลัก ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วและแม่นยำจนเกิดเป็นเสียงเคาะจังหวะรัวเร็วสำหรับภีมโลกใบนี้หมุนด้วยสมการและเงื่อนไข ทุกอย่างมีเหตุและผล มีอินพุตและเอาต์พุตที่ชัดเจนเสมอสำหรับคนอย่างเขา... ยกเว้นเรื่องเดียวที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ นั่นคือผู้หญิงที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่บนโซฟาหนังตัวเก่าที่มุมห้อง ‘พาย’ เพื่อนสนิทที่ลากยาวความสัมพันธ์มาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายพ่วงตำแหน่ง ‘ที่ปรึกษาด้านการตลาด’ ของโปรเจกต์นวัตกรรมระดับมหาวิทยาลัยที่เขากำลังปลุกปั้นอยู่ในตอนนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจที่ดูขัดกับบรรยากาศขรึมๆ ของห้องแล็บวิศวะอย่างสิ้นเชิง ผมลอนสีน้ำตาลเข้มของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการที่เขาให้เธอทำงานล่วงเวลาติดต่อกันหลายชั

ภาพเหตุการณ์ที่ห้องประชุมมของทีมยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวของภีมราวกับไฟล์วิดีโอที่วนลูปไม่จบสิ้น ภาพมือของไอ้ผู้ชายหน้าจืดนั่นที่ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของพายอย่างถือวิสาสะ และรอยยิ้มของพายที่ไม่ได้ขยับหนี มันทำให้เส้นประสาทของภีมขาดผึงในเวลานั้น เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของพายชูขึ้นเหนือศีรษะ กดตรึงไว้กับผนังด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาเพื่อให้เธอสบตา“ในเมื่อระบบป้องกันของมึงมันต่ำจนปล่อยให้ใครหน้าไหนก็ได้เข้าใกล้... กูก็คงต้องทำความสะอาดระบบใหม่ทั้งหมด ให้มึงจำได้แค่สัมผัสของกูคนเดียว”ภีมบดขยี้ริมฝีปากของพายอย่างรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเพื่อการปลอบประโลม แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการแสดงอำนาจและการลงโทษเธอ พายครางประท้วงในลำคอเมื่อรสสัมผัสที่ป่าเถื่อนจู่โจมจนเธอตั้งตัวไม่ติด ลิ้นร้อนของเขาบุกรุกเข้าไปในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ควานหาความหวานที่เขาอ้างว่าเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวเขาระดมจูบซ้ำๆ จนริมฝีปากของพายเริ่มบวมเจ่อ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวภีมที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย บัดนี้มันกลับเร้าอารมณ์ดิบในกายให้พลุ่งพล่าน พายเริ่มตอบโต้ด้วยการจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งขอ

บรรยากาศยามเย็นภายในตึกเต็มไปด้วยกลิ่นไอของโลหะ น้ำมันหล่อลื่น และเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ครางหึ่งอยู่ตลอดเวลา แต่ในวันนี้ทุกอย่างกลับถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างเหล็กกล้า ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างไร้ความปราณี เปลี่ยนทัศนียภาพภายนอกหน้าต่างบานสูงให้กลายเป็นเพียงม่านน้ำสีเทาขุ่นมัวเปรี้ยง!สายฟ้าฟาดลงมาในระยะไม่ไกลนัก ตามมาด้วยเสียงระเบิดเบาๆของหม้อแปลงไฟฟ้าที่ไหนสักแห่ง ทันใดนั้นแสงไฟนีออนที่เคยสว่างจ้าภายในห้องแล็บคอมพิวเตอร์ก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิท มีเพียงแสงสลัวสีส้มรำไรจากไฟสำรองทางเดินที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานประตูเข้ามาเพียงน้อยนิดพอให้เห็นเงารางๆของเครื่องมือสื่อสารและแผงวงจรที่วางระเกะระกะ“ไฟดับเหรอ...” เสียงหวานของพายดังขึ้นในความมืด เธอวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจยาว “ภีม... นายยังอยู่ตรงนั้นไหม?”“อืม... อยู่” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาจากมุมห้องที่เป็นส่วนควบคุมหลัก ก่อนพายจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆของเขาเดินฝ่าความมืดมาหาเธออย่างแม่นยำ ราวกับเขามีระบบเซ็นเซอร์ตรวจจับพิกัดของเธออยู่ในหัว “ระบ

บรรยากาศที่ควรจะเริ่มสงบเงียบกลับคึกคักไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่เตรียมตัวกลับที่พัก แต่สำหรับภีมเวลาพักผ่อนไม่มีอยู่จริงในพจนานุกรมของเขา ร่างสูงยืนอยู่ริมหน้าต่างบานสูงของห้องแล็บชั้นสอง ดวงตาคมจดจ้องลงไปยังลานจอดรถด้านล่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาเบื้องล่างนั้นพายกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่เริ่มสว่างขึ้นรอบตึก วันนี้เธอไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาที่คุ้นตา แต่กลับสวมชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างลงตัว ผมลอนหนานุ่มถูกปล่อยสยายเคลียไหล่บาง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตดูเจิดจ้าเสียจนภีมรู้สึกเคืองตาอย่างบอกไม่ถูกและสิ่งที่ทำให้ในสมองของเขาเริ่มประมวลผลผิดพลาด คือรถสปอร์ตคันหรูที่จอดเทียบอยู่ข้างเธอ พร้อมกับร่างของ ‘ภูมิ’ รุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตจากคณะบริหารธุรกิจที่กำลังส่งยิ้มกว้างและทำท่าจะเอื้อมมือไปช่วยเปิดประตูรถให้พาย“ทั้งที่วันก่อนยังเอากับกูอยู่แท้ๆ วันนี้มึงก็ไปอ่อยคนอื่นแล้วหรอว่ะ”เขานึกถึงภาพในห้องแล็บวันนั้น มันทั้งเร่าร้อนทั้งมีแต่แรงแห่งปรารถนาเต็มไปหมด เขาชอบยามที่พายยอมให้เขาแม้เธอจะกังวลมากเรื่องที่เขาไม่ได้พกถุงยางเอาไว้ พายควรจะยอมแค่เขาและมันควรจะเ

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามเย็น บรรยากาศวุ่นวายในห้องแล็บเริ่มเบาบางลงเมื่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆทยอยกลับบ้าน เหลือเพียงความเงียบที่ปกคลุมระหว่างคนสองคนที่นั่งอยู่คนละมุมห้องภีมปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เสียงดัง ตึ้ก ก่อนจะลุกขึ้นยืนพลางคว้ากุญแจรถและกระเป๋าเป้ขึ้นมาพาดบ่า เขาทำหน้านิ่งสนิทเหมือนเดิม แต่สายตาแอบเหลือบมองร่างบางที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเก็บของใส่กระเป๋าแบบไม่สนใจเขา“พาย... ไปกับกูหน่อย” ภีมสั่งเสียงเรียบ ท่าทางเผด็จการเหมือนทุกที พายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ยังมีความขุ่นมัวลดลงแต่ยังคงหลงเหลืออยู่“ไปไหน? กูจะกลับหอ มีนัดดูซีรีส์”“ไปซื้อของทำโปรเจกต์เพิ่ม” ภีมโกหกหน้าตาย“เซ็นเซอร์อุณหภูมิที่ใช้อยู่มันมีค่าเบี่ยงเบนสูงเกินไป กูต้องไปหาซื้อตัวต้านทานที่ร้านเฉพาะทางแถวสยาม มึงต้องไปช่วยเลือกวัสดุหุ้มด้วย เพราะมันเกี่ยวกับรูปลักษณ์ผลิตภัณฑ์ที่มึงต้องเอาไปพรีเซนต์”“ร้านที่สยามเนี่ยนะ? ร้านแถวหน้ามอก็มีตั้งเยอะแยะ”“ร้านหน้ามอของเกรดต่ำ” ภีมสวนกลับทันควัน ขยับแว่นสายตาที่ชอบใส่เวลาจ้องโค้ดนานๆด้วยท่าทางรำคาญใจที่โดนขัด“กูคำนวณมาแล้วว่าการเสียเวลาเดินทางไปที่นั่นคุ้มค่ากว่าการมา