LOGINNgumiti si Riza sa kaibigan. "Thank you! Ipakita ko sa iyo ang photos niya."Sinilip ni Akira ang karawan na nasa phone ng kaibigan. Masasabi niyang bagay ang dalawa, parehong guwapo at maganda. "He's looks good."Muling ngumiti si Riza. "Darating siya ngayong hapon upang dito mag hapunan."Napatingin si Akira sa suot na relo. "So, kailangan ko nang umalis at baka maabutan niya ako rito." Alas tres na kasi ng hapon at before four umano ang dating ng nobyo nito."Pasensya ka na at hindi manlang kita naalok ng makain o maiinum at trabaho agad ang pinag usapan natin. Tiyak na pagod at gutom ka dail mahaba ang naging beyahe mo." ani Riza."Huwag mo akong alalahanin at dumaan na ako sa restuarant kanina bago tumuloy rito."Niyakap ni Riza ang kaibigan at nakipag beso. "Thank you at mag ingat ka.""I will, dalawin ko lang ang kapatid mo sa hospital." Kumaway si Akira sa kaibigan bago lumabas ng pinto.Hinatid ng tanaw ni Riza ang papalayong sasakyan ng kaibigan. Pupunta rin siya mamaya sa
Tiningnan ni Akira ang kuwentas at relo ng kapatid ng kaibigan. Sa unang tingin pa lang niya ay alam niyang mamahalin iyon. "Nai report mo na ba sa kinaukulan ang tungkol dito?" Umiling si Riza. "No, walang naniniwala sa akin dahil anak ng mayor ang isa sa pinaghihinalaan ko.""Good.""Good?" Nagtatakang pag uulit ni Riza sa sinabi ng kaibigan."I mean, maganda na hindi mo pa na alert ang kumuha ng alahas. Hayaan mo na ako ang gumawa." Paliwanag ni Akira."Thank you, alam ko talaga na maasahan ka sa ganitong bagay.""Saka ka na mag pasalamat at hindi pa ako nagsisimula." Pabirong ani Akira upang mabawasan ang bigat sa dibdib na dinadala ngayon ng kaibigan. "Tell me about your half-sister.""Sa abroad nag aral ang babaing iyon pero madalas siyang umuwi upang mag bakasyon. Ngayong first year college na sila ay biglang lumipat sa school na pinapasukan ng kapatid ko. Then mula nang makasama niya iyan ay parang hindi na ok ang buhay ng kapatid ko." Mahabang lahad ni Riza sa kaibigan."O
"Akira, thank you sa pag tugon sa request ko!" Salubong ni Riza sa kaibigang pababa ng sasakyan nito.Ngumiti si Akira sa kaibigan. Kahit nakangiti ito sa kaniya ay bakas naman sa mga mata nito ang lungkot. "Halika sa loob at pasensya na kung maliit lang itong bahay ko." Iginaya ni Riza ang kaibigan papasok sa loob.Inakbayan ni Akira ang kaibigan papasok sa bahay nito. Ok naman ang bahay kahit maliit lang yun. Pagpasok nila sa loob ay gusto niya rin ang ambiance ng bahay. May dalawang silid iyon at isang banyo. Ang kusina ay natatanaw mula sa tama lang laki na sala at wala iyong pinto kundi kurtina lang ang nakaharang. "Bahay ito ng namayapa ko ng ina." Paliwanag ni Riza sa kaibigan kahit hindi nagtatanong.Tumango tango si Akira saka iginala ang tingin sa paligid. Tiningnan niya ang larawan na nasa picture frame at mukhang iyon ang ina ng kaibigan. Ang buong akala niya ay bumalik ito sa probinsya upang bawiin ang para dito. "Umalis ako sa mansion dahil hindi ako makagalaw ng maay
"Anak saan na naman ang punta mo?" tanong ni Trisha nang makitang nag iimpake ang anak sa silid niyo. Napakamot si Akira sa kilay niya nang malingunan ang ina. Hindi pala niya naisara ang pinto kaya nakita ang ginagawa niya. Napailing si Trisha pagka kita sa malaking bakpack ng anak. Ugali nito ay naka ready na ang dadalhim bago magpaalam sa kaniya kaya no choice kundi payagan ito."Mom, may gusto lang po akong imbistigahang kaso sa probinsya." Malambing siyang yumakap sa ina.Bumuntong hininga si Trisha at pinakatitigan ang anak. Hindi na talaga niya ito mapigilam sa hilig nitong gawin katulad ng sa ama nito. "Hindi ba delikado iyang gagawin mong trabaho?"Nakangiting umuling si Trisha. "Don’t worry po at kilala ninyo si Riza, siya ang tutuluyan ko sa probinsya."Nabawasan ang pag alala ni Trisha nang marinig ang pangalan ng isa sa kaibigan ng anak. Dati na itong natulungan ng anak niya noon upang malinis ang pangalan bilang scholar sa school na pinapasukan ng anak. "Ilang lingo k
"Thank you at hindi nag bago ang isip mo!" bulong ni Terence sa dalaga saka hinalikan ang likod ng palad nito.Nahihiyang ngumiti si Charlene sa nobyo. Naisip talaga nito ang ganoon. Hindi pa naman siya nawawala sa sarili para maisip ang ganoong bagay. Nagmano siya sa mga magulang ng binata bago sila tumuloy sa harap ng altar.After na maisagawa ang lahat ng kailangan ay inanunsyo ng pare ang pagiging mag asawa ng dalawa. "You may now kiss the bride!"Mabilis na inangat ni Terence ang nakatakip sa mukha ng asawa na niya ngayon at agad na hinalikan ito sa labi.Masigabong na palakpakan ang nagpahiwalay sa labi ng dalawa at biglang may nag pop kasunod niyon ay ang pah ulan ng mabangong petals ng rosas at sampaguita. Hindi na magkamaayaw sa pakipag kamay sina Terence at Charlene sa bumabati sa kanila at sa picture taking. Naroon din kasi lahat ng empleyado ng kompanya upang makiisa sa araw ng kanilang pag iisang dibdib ni Terence. Pag dating sa venue ay sabay sila ng asawa na namangha
"Ate, ayaw kong mag asawa. Kapag nag ampon ba ng bata ay hindi mahirap alagaan?" Biglang tanong ni Akira kay Charlene. "Bakit naman bata lang ang gusto mo?""Hindi ko lang feel na may lalaking magdomina sa buhay ko, ate. Kapag may anak ako na matawag ay hindi na mag alala sina mommy na tatanda akong mag isa."Pumalatak si Charlene at kung ano na lang napasok sa isip ng dalaga. "Iba pa rin ang sarili mong kadugo. Ang akin kasi ay pamangkin ko siya kaya hindi na naiiba. Ikaw naman ay malabong makakuha ng bata mula sa mga kaanak mo para angkining anak mo."Napakamot si Akira sa noo. Malabo ngang mangyari ang sinabi ni Charlene. Baka masapak lang siya ng kaanak kapag hiningi niya isa sa anak ng mga ito."Totoo bang ok ma daw si Cynthia?" naitanong ni Charlene.Sandaling natigilan si Akira. "Huwag kang mag alala ate at hinatid sila ng tao ni kuya sa airport upang mailayo dito ang babaing iyon."Nakahinga nang maluwag si Charlene. Nag aalala siya para sa anak niya. "Sana ay bumuti na ang
"Tama, hindi sapat ang isahang ganti lang!" Kausap ni Faredah sa sarili habang masama ang tingin sa pinto. Hindi niya alam kung ilang taon na siyang niloloko ng binata. Hindi niya matanggap na ginawa siyang tanga. Sobrang naapakan ang pride niya at naisip ang pamilya. Ano na lang ang sasabihin ng m
"Saan tayo?" tanong ni Jaira habang nagmamaneho."Gustong ko sa maingay na lugar at subukan ang hindi pa natin nagawa."Napangisi si Jaira at nagustohan ang naisip ng pinsan. Matagal na niya itong niyaya ngunit ayaw nito at takot na malaman ng mahal nito. Baliktad, siya ay takot na malaman ng paren
Nanlaki ang mga mata ni Faredah at natakot sa maaring gawin sa kaniya ni Denis. Mabilis siyang napayuko at niyakap ng dalawang kamay ang ulo habang hinihintay na lumapat ang matigas na kamay ng binata."Denis, huwag!"Nakahinga nang maluwag si Faredah nang marinig ang tinig ng ama ng binata. Pag-an
Sinundan ng tingin ni Denis ang tinatanaw ng nobya. "Ahm, kararating lang ni Sophie at gustong dalawin si Lola."Pinigilan ni Faredah ang pagtikwas ng kilay. Pinaalala sa sarili na isa siyang anghel sa harap ng binata at pamilya nito. Naiinis siya kau Sophie at obvious na may gusto sa nobyo niya. N







