Chapter 06: Devil smile

CHAPTER 6:

SAMANTALA, nakaabang na ang drayber at assistant ni Brielle sa kaniyang paglabas sa naturang coffee shop. Atat na atat na ang dalawang malaman ang resulta ng blind date ng amo—at syempre, sa kung sino ang mananalo.

Mataas ang kumpyansa ng assistant ng makitang bumukas ang pinto at lumabas mula roon ang amo. Mag-isa ito lang ito kaya napapalakpak siya

“Oh, kita muna?! Nanalo ako sa pustahan natin —sabi na kasing bokya na naman si boss ngayon!”

Mabilis na inilahad ng assistant ang kaniyang palad sa kasama. “Akin na ang dyes-mil mo—talo ka na eh.”

“Ang malas naman!" Bagsak ang balikat na dinukot ng drayber ang kaniyang wallet sa bulsa niya, at ang kasama naman ay nakaharap sa kaniya at atat na atat makuha ang panalo nito.

Ngunit nang iangat ng drayber ang ulo, nanlaki ang kaniyang mga mata nang makitang isinara ng amo ang pinto matapos lumabas ang isang babae.

“Mukhang hindi pa final kung sino ang mananalo o matatalo ngayon,” may ngiting sambit niya bagay na mapakunot saka mapalingon ang kasama.

Gaya ng reaksyon ng drayber kanina —ganon din ang naging ekspresyon nito.

Takang-taka ang dalawa habang mariing tinititigan ang amo na ngayon naglalakad palapit na may kasamang isang babae.

“What the—! Anong nangyari?”

Mabilis na nagtuwid ng tayo ang assistant gano'n din ang drayber saka pilit na ngumiti sa paparating na amo at kasama nito. At saka mabilis na binuksan ang pinto.

Agad namang tinungo ni Janella ang kabilang pinto ng kotse at inabot ang handle ng pinto, ngunit isang maputi at maugat na kamay ang lumapat at binuksan ang pinto bago pa niya ito magawa.

Dumampi ang mga daliri nito sa likod ng kamay niya, at parang may mahinang boltahe ng kuryente ang dumaloy sa mga dulo ng daliri niya, na nagpapadala ng kakaibang init sa buong sistema niya.

Nang lingunin niya ito, nakatayo si Brielle sa tabi niya na parang isang magiting na ginoo, ang isa nitong kamay ay nakapatong pa sa bubong ng kotse.

Hilaw na nginitian ni Janella ang lalaki bago marahang umupo sa loob ng sasakyan.

“Salamat.”

Hindi umimik ang lalaki, sa halip ay isinara nito ang pinto at mabilis na umikot papunta sa kabilang side ng kotse.

Nasaksihan ng assistant ang lahat ng ito at nanatiling nakatayo sa kanyang kinatatayuan, na parang gulat na gulat.

Nasa tabi siya ng amo sa loob ng maraming taon, at ito ang unang pagkakataon na nakita niyang binuksan ng amo ang pinto ng kotse para sa ibang tao. And worst, sa isang estrangherang babae pa.

Dati, kahit anong okasyon ang puntahan nito palaging may ibang taong nagbubukas ng pinto ng kotse para sa kanya. Subalit, ngayon ay kusa nitong pinagbuksan ang babaeng kasama.

Tiningnan muli ng assistant ang babaeng nasa loob, na napuno ng paggalang ngunit halata ang kuryusidad ang kanyang mga titig. Kumibit-balikat na lamang ito at lumipat sa unahang pinto at binuksan iyon.

“Sir, saan po tayo?” tanong ng driver.

“Sa Civil Registrar Office,” sagot ni Brielle rito.

Akmang papasok na sana ang assistant, ngunit nadulas ang kanyang paa, at nauntog ang kanyang ulo sa bubong sa gulat pagkarinig sa sinabi ng amo. Halos nakakita siya ng mga bituin sa nangyari. Nasapo niya ang ulo at kunot-noong napatingin sa amo.

“R-Registrar Oficce, B-Boss? Bakit po kayo pupuntang Registrar Office? Akala ko…?”

“None of your business. Hindi ko kailangang ipaalam kung kailan at kung saan ko gustong pumunta ngayon.”

Napatango na lang ito saka tinikom ang bibig na naupo sa front seat.

Makahulugan namang natawa at nailing ang drayber habang tinitingnan ang katabi na ngayon ay himas-himas ang parte ng nauntog sa ulo. Bago tuluyang binuhay at pinaharurot ang sasakyan.

Habang paalis sila sa naturang coffee shop, pamilyar kay Janella ang babaeng makakasalubong nila. Si Diana iyon, suot nito ang isang simple ngunit halatang mamahaling white dress, mataas na heels, at magandang makeup. Bahagya pa nitong hinawi ang halatang bagong rebound na buhok papunta sa likod ng tainga. Saka malalim na bumuntonghininga.

Napalingon pa si Janella bagay na sundan ito ng tingin ng katabi.

“Do you know her?”

Mabilis s'yang lumingon rito saka umiling. “No.”

Marahan naman itong tumango bago dumeretso ng tingin sa kalsada at hindi na muling umimik pa.

“I'm sorry, Diane, walang Brielle Sebastian, ang haharap sa iyo ngayon.”

Isang makahulugang ngiti ang pinakawalan niya bago tuluyang itinuon ang paningin sa labas ng bintana.