เข้าสู่ระบบChapter 2
Future Fiancé "No fvcking way." Halos umalingawngaw ang boses ko sa buong conference room. Hindi ko alam kung sino ang mas gusto kong sakalin sa mga oras na iyon. Ang daddy ko. O ang lalaking nakatayo sa harapan ko na parang walang pakialam sa nangyayari. Nakasuot siya ng mamahaling itim na suit. Perpektong plantsado. Perpektong ayos ang buhok. Perpektong seryoso ang mukha. At nakakainis siyang tingnan. Lalo na dahil para siyang hindi naaapektuhan sa balitang kakabagsak pa lang sa buhay namin. "Excuse me?" sabi ko habang nakaturo sa sarili ko. "Did I hear that right?" "Unfortunately, yes." Napalingon ako kay Daddy. "Dad!" "Damien Kye Voss, our family lawyer, is going to be your fiancé." Parang gusto kong tumalon palabas ng bintana. "Nababaliw na kayo." "Language." "I don't care!" Napahawak ako sa buhok ko. "Fiancé? As in engaged?" "Correct." "Marriage marriage?" "Correct." "Wedding?" "Correct." Tumawa ako. Hindi dahil natutuwa ako. Kundi dahil baka mabaliw na talaga ako. "Ano 'to? Business deal?" "Partly." "PARTLY?!" Napapikit si Daddy. Parang sumasakit na rin ang ulo niya sa akin. Good. Dapat lang. "Ako ang ikakasal, Dad! Hindi ikaw!" "At ako ang ama mo." "That's not helping!" Tumayo ako mula sa upuan. Naglakad nang pabalik-balik sa conference room. Parang leon na nakakulong sa hawla. "This is ridiculous." "Wala kang choice." "Meron!" "Wala." "Meron!" "Quinn." "Wala akong pakakasalan!" Tumigil ako sa paglalakad. Saktong nasa harap ko ang lalaking dahilan ng migraine ko ngayon. Nakatingin lang siya sa akin. Walang emosyon. Walang reaksyon. Walang kahit ano. At mas lalo akong nainis. "At ikaw!" Tumingin siya sa akin. "What?" "Why are you so calm?!" Bahagya siyang nagtaas ng kilay. "Should I panic?" "YES!" "Hmm." Iyon lang. Hmm. HMM?! Gusto kong ihampas sa kaniya ang pinakamalapit na vase. "Are you even listening?!" "Perfectly." "Then say something!" "Something." Napasinghap ako. "Dad!" Muntik na akong magwala. Narinig ko pa ang mahinang buntong-hininga ni Daddy. Halatang sanay na siya sa ugali ko. Unfortunately. "Quinn." "Ano?!" "I have a fvcking boyfriend, Dad!" Biglang natahimik ang buong silid. Maging ang mga assistant sa labas ng conference room ay tila tumigil sa paghinga. Napatitig si Daddy sa akin. Pagkatapos ay ngumiti. Ngiting hindi ko nagustuhan. "Then break up with him." "What?!" "Damien will take care of everything." Tumingin siya sa lalaking nasa tabi ko. "As expected." "As always." Nagkatinginan sila. Parang may sariling mundo. Parang ako ang extra. Nakakainis. "Sino ba iyang boyfriend mo?" tanong ni Daddy. Hindi ako agad sumagot. At doon yata siya lalong naghinala. "Exactly." Napairap ako. "He's a good guy." "Does he have a stable career?" Tahimik ako. "Can he protect you?" Tahimik pa rin. "Can he handle the media?" Wala pa rin. "Dad—" "Can he save Monteverde Group if another scandal happens?" Napakagat ako sa labi. Hindi. Hindi niya kaya. Pero hindi ibig sabihin noon ay kailangan ko nang pakasalan ang abogado nila. "That isn't fair." "Life isn't fair." Tumayo si Daddy. At sa unang pagkakataon ay naging seryoso ang ekspresyon niya. Hindi galit. Hindi frustrado. Kundi seryoso. "Look around you, Quinn." Napatingin ako sa paligid. Glass walls. Executive floor. Millions worth of assets. Thousands of employees. A company that feeds countless families. "One day this will be yours." Napasinghap ako. "Dad—" "No." Pinutol niya ako. "Listen." Natahimik ako. "You're not a child anymore." Bahagya akong napailing. "Every mistake you make affects this company." Tumitig siya sa akin. "Every scandal affects our stocks." Napalunok ako. "Every headline with your name affects thousands of employees." Hindi ko namalayang napayuko ako. Dahil kahit gaano ako katigas... Alam kong may punto siya. Pero— Hindi pa rin sapat iyon para magpakasal ako. "I'm not ready." Mahina kong sabi. Nagkaroon ng katahimikan. At sa unang pagkakataon... Si Damien ang nagsalita. "You don't have to marry me immediately." Napalingon ako sa kaniya. At siya rin ay nakatingin sa akin. Diretso. Walang emosyon. Pero kakaiba. Parang binabasa niya ang bawat galaw ko. Parang isa akong open book. "Then what's the point?" "A fake engagement." Napakurap ako. "A what?" "A fake engagement." Napatingin ako kay Daddy. Pagkatapos ay sa kaniya. Pagkatapos ay muli kay Daddy. "Wait." Napaatras ako. "Wait wait wait." Parang umiikot ang mundo ko. "You're telling me..." Turo ko si Damien. "Na magpapanggap kaming engaged?" "Exactly." "Para linisin ang image ko?" "Exactly." "At para tumigil ang media?" "Exactly." "At para mawala ang drug scandal issue?" "Exactly." Parang gusto kong himatayin. Hindi ito nangyayari. Hindi talaga. "NO." Agad kong sagot. "Absolutely no." "Quinn." "No." "Quinn." "No!" "Quinn." "NO!" Tahimik na nakatingin lang si Damien. At mas lalo akong nainis. "Stop looking at me like that!" "What?" "Parang wala kang emosyon!" Bahagya siyang napailing. At doon ko unang nakita ang halos hindi mapansing ngisi sa labi niya. At ewan ko kung bakit... Mas lalo akong nainis. "You're annoying." "So I've been told." "Dad, ayoko." Tumayo ako. Kinuha ang handbag ko. At naglakad papunta sa pinto. "I'm leaving." "Quinn." Hindi ako lumingon. "I'm serious." "Walk out that door and I'll freeze every single card you own." Natigilan ako. Napatayo ako sa pwesto. Tahimik. Hindi gumagalaw. Hindi humihinga. Slowly... Dahan-dahan akong lumingon. At nakita ko ang ama kong nakatingin sa akin nang seryoso. Hindi siya nagbibiro. At alam ko iyon. "You're bluffing." "No." "Dad." "No." "Dad!" "No." Napalunok ako. Mahal ko ang freedom. Pero mahal ko rin ang pera. At alam ng daddy ko iyon. Very well. Masyadong well. Mula sa likuran ko ay narinig ko ang mahinang boses ni Damien. "Interesting." Napalingon ako sa kaniya. At nakita ko siyang nakatingin sa akin na parang may natuklasang bago. Parang natutuwa. Parang naaaliw. At sa unang pagkakataon... May kakaiba akong kutob tungkol sa lalaking ito. Kutob na baka siya ang magiging pinakamalaking problema sa buhay ko. At hindi ko alam... Na sa loob lamang ng ilang araw... Mapipilitan akong sumama sa kaniya sa isang lugar na magpapabago ng buong buhay ko. At doon magsisimula ang gulo. To be continued...CHAPTER 13Our New NormalQuinn's POV"Aaminin mo na."Nakasandal ako sa maliit na mesa habang nakatingin kay Calvin na kasalukuyang inuubos ang pangalawang subo ng pritong isdang ako mismo ang nagluto.Nakaupo siya sa harapan ko.Tahimik na ngumunguya.Piliting hindi tumatawa.At doon pa lang alam ko nang may binabalak siyang sabihin."Ano?"Tanong niya na kunwari inosente.Pinaningkitan ko siya ng mata."Aaminin mo na masarap."Agad siyang napatawa."Hindi ko sinabi na hindi masarap.""Pero hindi mo rin sinabing masarap.""Quinn..."Napatigil siya at tumingin sa isda.Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin."Let's just say... edible siya."Nanlaki ang mata ko."Calvin!"Tumawa siya nang malakas.Yung tipong halos mapasand
CHAPTER 12My First Fried FishQuinn's POVHindi ko alam kung bakit.Pero halos limang minuto na akong nakatayo sa harap ng mesa habang nakatitig sa maliit na isdang nakahiga roon.Parang nakatitig din ito sa akin.Hinahamon ako.Pinapaalala kung gaano ako kawalang alam sa totoong buhay.Napabuntong-hininga ako."Okay, Quinn."Kinuyom ko ang kamao ko."Kaya mo 'to."Kahit hindi ako sigurado.Muli kong binuksan ang cellphone ko at pinanood ang tutorial na nakita ko kanina.Pangalawang beses.Pangatlo.Pang-apat.Hanggang sa halos kabisado ko na ang sinasabi ng babae sa video.Ngunit kahit ganoon...Hindi pa rin nawawala ang kaba ko.Dahil iba ang manood.Iba ang gawin.At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko.
CHAPTER 11The Fish in My HandsQuinn's POVHindi ko alam kung ilang minuto akong nanatiling nakatayo sa dalampasigan matapos umalis si Calvin.Nakatingin lang ako sa dagat.Sa walang katapusang asul na tila umaabot hanggang sa dulo ng mundo.Hindi ko alam kung bakit.Pero may kakaibang pakiramdam ang lugar na ito.Payapa.Tahimik.Simple.Mga salitang hindi ko kailanman ginamit para ilarawan ang buhay ko noon.Sa Maynila, palaging may ingay.Palaging may meeting.Palaging may tao.Palaging may obligasyon.Pero rito...Tanging hampas lang ng alon ang maririnig.Napabuntong-hininga ako.At nagpatuloy sa paglalakad.Unti-unti kong napansin ang mga tao sa paligid.Mga batang naghahabulan sa buhangin.Mga babaeng nagkukuwentuhan habang nag-
CHAPTER 10The Morning After Running AwayQuinn's POVHindi ko alam kung anong oras ako tuluyang nakatulog kagabi.Ang alam ko lang, pagod na pagod ako.Pagod sa biyahe.Pagod sa kakaisip.Pagod sa lahat ng nangyari sa loob ng isang araw.Kahapon lang...Nasa mansyon pa ako.Kahapon lang...May sariling kwarto akong halos kasinlaki ng bahay na tinutuluyan namin ngayon.Kahapon lang...Ako si Athena Quinn Monteverde.Ang spoiled na heiress.Ang babaeng hindi kailanman pinayagang mahirapan.Pero ngayong umaga...Nagising ako sa isang lugar na hindi ko kilala.Dahan-dahan akong dumilat.Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame.Hindi puti.Hindi mamahalin.May ilang bakas pa ng lumang pintura.Tahimik akong napalunok.Reality finally sank in.Tumakas talaga ako.Hindi iyon panaginip.Hindi iyon bugso ng damdamin.Hindi iyon biro.Iniwan ko ang pamilya ko.Iniwan ko ang lahat.At pinili ko si Calvin.Napabuntong-hininga ako.Paglingon ko sa tabi ko, wala na siya.Agad akong napabangon
Chapter 9I Chose HimQuinn's POVMinsan...May mga desisyong ginagawa tayo sa loob lamang ng ilang segundo.Mga desisyong alam nating kayang baguhin ang buong buhay natin.At sa gabing iyon...Ginawa ko ang pinakamalaking desisyon ng buhay ko."Let's leave."Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Calvin.Let's leave.Let's run away.Let's start over.At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming buwan...Parang may nakita akong pag-asa.Kalayaan.Sarili kong buhay.Walang engagement.Walang pamilya.Walang Damien Kye Voss.Walang mga taong nagsasabi kung ano ang dapat kong gawin.Ako lang.At si Calvin.Hindi ko alam na may nakarinig sa tawag namin.Hindi ko alam na may nakakita sa akin.Ang alam ko lang...Nang gabing iyon, hindi ako bumalik sa ballroom.Mabilis akong lumabas sa hotel.Naglakad ako patungo sa likurang exit.Mabilis.Kabado.Parang magnanakaw.At sa parking lot...Naroon siya.Nakasuot ng simpleng polo.Nakaupo sa motor.At nakangiti sa akin.Si Ca
Chapter 8The Ex-FiancéeQuinn's POVTahimik.Iyon ang unang bagay na napansin ko.Hindi ko alam kung gaano katagal ang lumipas.Isang segundo?Dalawa?Sampu?Pero biglang naging napakatahimik ng buong ballroom.Parang lahat ng tao ay sabay-sabay na huminto sa paghinga.At ang dahilan?Si Selena Laurent.Nakatayo siya sa gitna ng crowd.Nakasuot ng napakagandang emerald gown.Perfect ang makeup.Perfect ang postura.Pero hindi perpekto ang mga mata niya.Dahil puno iyon ng sakit.At nakatutok ang lahat ng iyon...Kay Damien."Tell them why our engagement was suddenly cancelled."Halos marinig ko ang pagbagsak ng puso ko.Wait.Wait.Wait.Engagement?ENGAGEMENT?!Nanlaki ang mga mata ko.Napalingon ako kay Damien.At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya...Mukha siyang hindi komportable.Hindi galit.Hindi annoyed.Hindi sarcastic.Hindi iyong usual niyang mukha.Parang...Parang may bumalik na alaala na ayaw niyang maalala."Damien."Mahinang sabi ni Selena.At hindi ko ma
Chapter 3No One Can Separate UsQuinn's POV"Grounded."Tatlong linggo na.Tatlong buong linggo na akong nakakulong sa loob ng mansion namin.No parties.No travels.No shopping sprees.No meeting with friends.
Chapter 1The Disgrace"MISS QUINN MONTEVERDE, YOU ARE IN BIG TROUBLE!"Halos mabasag ang eardrum ko sa lakas ng sigaw ni Daddy habang pababa ako ng hagdanan ng mansion namin.Napairap ako."Good morning din po, Daddy."Nakaupo siya sa mahabang dining table habang nakakalat sa harapan niya ang iba'
"No, no!" Sabi ko kasabay ng mabibigat na paghinga. I hold his arms dahil tinalikuran niya ako at nag aayos ng mga gamit niya "You can't do that!" Hindi dapat talaga. I run, iniwan ko lahat para sumama sa kaniya tapos ganito? "I can" Sabi niya at hinawi ang pagkakahawak ko sa kaniya. Paano niya n
Chapter 4The Most Annoying Man AliveQuinn's POVNanlamig ang buong katawan ko.Nakatayo si Damien sa harapan ng pinto ng kwarto ko habang nakatingin sa cellphone na hawak ko.At sa unang pagkakataon...Kinabahan ako.Hindi dahil tak







