Chapter 5

Kadarating pa lang ni Celeste sa Manila Airport nang biglang mag-vibrate ang phone niya.

"Hello, Rayven?" tanong ni Celeste pagkasagot ng tawag.

"Celeste, tumawag lang sa akin ang JG Entertainment mula sa Montenegro. Sinabi nilang si Jerick Flores ang pinili nilang general manager," narinig ang banayad na boses ni Rayven sa kabilang linya, na may kasamang tawa na parang walang magawa.

Napatigil sandali si Celeste, bago nagpatuloy sa paglalakad habang hila-hila ang kanyang suitcase. "Really?"

Mukhang nagulat naman si Rayven sa kalmado niyang reaksyon. Natigilan ito ng isang segundo bago siya biniro. "Ano? Hindi mo ba ako ipagtatanggol? Ako kaya ang nirekomenda mo, tapos inagaw lang ng iba nang ganoon kadali, pero hindi ka man lang galit?"

Bahagyang ngumiti si Celeste. "Rayven, tumawag ka ba para mang-kompronta tungkol dito?"

"Wala akong ganoong karaming oras," seryosong sumagot si Rayven habang nawawala ang tawa sa kanyang boses. "Tumawag ako para paalalahanan mo si Zachary na hindi mabuting tao si Jerick."

Bahagyang natigilan si Celeste.

"May mga tsismis na kasing kumakalat sa industriya noon na nang-bu-bully siya ng mga female artist sa dati niyang hawak na kumpanya. Baguhan lang ang babaeng iyon at walang kapit, kaya hindi ito nangahas na magsalita noong mapagsamantalahan niya. Ang ending, dumanas ito ng depression at nag-suicide sa pamamagitan ng pagtalon mula sa isang gusali," patuloy ni Rayven. Ang boses niya ay malalim at mabigat, na may halong pandidiri. "Sa totoo lang, ang mga basurang tulad ni Jerick ay hindi man lang dapat pinapansin. Sumali lang naman ako rito para bigyan ng pagkakataon ang junior ko. Sino ba namang mag-aakalang gagawa ng ganitong eksena ang CEO mong si Zachary."

Ibinaba ni Celeste ang kanyang mga pilikmata. Sa totoo lang ay nabalitaan na niya ang tungkol kay Jerick at nabanggit na rin niya ito kay Zachary noon.

Pero hindi niya inaasahan na pipiliin pa rin nito si Jerick.

Nanatili siyang tahimik sa loob ng dalawang segundo.

"Naiintindihan ko, Rayven," sabi ni Celeste nang mahina.

Napansin naman ni Rayven ang kakaiba sa tono ng boses niya kaya nag-atubili itong magtanong. "Bakit? Kayo ba ni Zachary..."

"Nag-break na kami," pag-amin ni Celeste.

Nabalot ng ilang segundong katahimikan ang kabilang linya ng telepono.

Pagkatapos ay narinig ang mahinang tawa ni Rayven. "Mabuti naman at nag-break kayo."

Natigilan si Celeste sa narinig.

"Hindi ka nararapat para kay Zachary," dagdag pa ni Rayven.

Hindi na sumagot si Celeste.

Eksakto namang umalingawngaw ang announcement sa airport na nag-aatas sa mga pasahero na mag-board na sa eroplano.

"Nasa airport ka ba?" untag ni Rayven.

"Oo, pabalik na ng Cebu," sagot ni Celeste.

"Sige, hindi na kita aabalahin pa. Mag-usap na lang tayo ulit kapag may oras," pamamaalam ni Rayven.

"Sige," tugon ni Celeste bago ibinaba ang tawag.

Pagka-hang up ng telepono, tumayo si Celeste sa gitna ng mataong hall ng airport habang nakatitig sa malalaking bintana, at mahinang natawa sa sarili.

Tama si Rayven.

Talagang hindi karapat-dapat si Zachary para sa kanya.

Sayang nga lang at inabot pa siya ng dalawang taon para marealize ito.

Muling nag-vibrate ang kanyang phone.

Isang mensahe ang dumating mula sa kanyang ina na si Marissa: Celeste, tinatanong kita sa huling pagkakataon, sigurado ka na ba talaga sa substitute marriage na ito? Ayaw kitang pilitin...

Tinitigan ni Celeste ang mga salita, habang ang dulo ng kanyang daliri ay nakatapat sa screen ng ilang segundo bago nag-type. Napag-isipan ko na po nang mabuti.

Halos instant naman ang naging reply ng ina: Celeste, ito ang numero ni Ethan. Bakit hindi mo muna siya subukang kilalanin... para magka-ideya ka kung anong klase siyang tao.

Pinalubog ni Celeste ang kanyang labi, kinopya ang numero, at hinanap ito.

Biglang lumabas ang isang Viber account kung saan purong itim ang profile picture, at ang nickname ay isang simpleng 'EL'. Itim din ang background nito, walang status signature, at walang anumang dagdag na impormasyon. Napaisip tuloy siya kung ginagamit ba talaga ang Viber account na ito.

I-ni-click ni Celeste ang "add friend," saka mabilis na ihinagis ang phone sa loob ng bag at hindi na ito pinansin. Nabalitaan niya na ang anak ng mga Lorenzo na si Ethan ay kilalang unpredictable at suplado at marami sa industriya ang gustong s******p dito pero hindi man lang makuha kahit ang Viber ng assistant nito. Kaya naman wala siyang gaanong inaasahan.

"Passengers bound for Cebu, please note that boarding for flight 214 is now beginning..."

Umalingawngaw ang boarding announcement sa buong hall, kaya naman hinila na ni Celeste ang kanyang suitcase patungo sa gate.

Pagkaupo sa loob ng eroplano, sumandal siya sa kanyang upuan at tumitig sa tanawin sa labas ng bintana. Ang lungsod na ito ang naglalaman ng napakaraming magaganda niyang pangarap tungkol sa pag-ibig. Noong una ay akala niya ito na ang magiging tahanan niya sa hinaharap. Pero ngayon, mukhang naging mapag-asume lang siya.

Nagising siya mula sa kanyang pagmumuni-muni, inilabas ang kanyang phone, at i-a-activate na sana ang airplane mode nang biglang may mag-pop up na mensahe.

You have added EL, you can start chatting now!

Tulalang napatitig si Celeste sa oras kung kailan in-approve ng kabilang partido ang kanyang request.

Agad-agad?

Muli niyang tinap ang profile picture para makasigurado ng tatlong beses.

Si Ethan nga talaga ito.

Ano bang nangyayari? Isang pagkakamali lang ba ito, o baka naman nasa assistant niya ang phone?

Hayaan na nga, kahit papaano ay hindi naman pala ito naghintay sa kanya nang matagal.

Hindi na nag-isip nang malalim si Celeste at kaswal na lang na isiniksik ang phone sa kanyang bulsa.

Bandang alas-tres ng hapon sa lobby ng Cebu International Airport.

Karalabas lang ni Celeste sa lobby nang biglang mag-vibrate ang kanyang phone mula sa isang hindi pamilyar na numero sa Cebu.

Agad niya itong sinagot.

"Miss Celeste," narinig ang malalim at magalang na boses ng isang lalaki sa kabilang linya. "Ako po si Robert, driver ni Sir Ethan. Pinadala po ako ni Sir Ethan para sunduin kayo. Naghihintay na po ang sasakyan sa Exit 3."

Napatigil sa paglalakad si Celeste.

Ethan?

Paano nito nalaman na nakabalik na siya ng Cebu?

"Sige, naiintindihan ko," tugon ni Celeste.

Pagkababa ng telepono, agad niyang hinila ang kanyang suitcase patungo sa Exit 3.

Isang itim na Lexus ang nakaparada sa gilid ng daan na nagpapakita ng awtoridad.

Sleek ang mga linya ng kotse at madilim ang pagkakatint ng mga bintana nito, na naglalabas ng isang low-key ngunit dominanteng aura.

Nang makita siyang lumabas, mabilis na bumaba ng kotse ang driver na si Robert. Mukha itong nasa early twenties, nakasuot ng dark gray suit, at ang kilos ay magalang na hindi naman mukhang sunod-sunuran o mayabang.

"Miss Celeste, akin na po ang bagahe ninyo," sabi ni Robert sabay kuha ng suitcase at binuksan ang pinto sa likod.

Sa sandaling bumukas ang pinto, isang amoy ng cedar wood na may kaunting amoy ng tabako ang humalimuyak palabas.

Natigilan si Celeste sa tangkang pagyuko para sumakay.

Medyo madilim sa loob ng backseat. Nakaupo nang tagilid ang isang lalaki na nakasuot ng black silk shirt kung saan nakabukas ang unang dalawang butones nito, kaya litaw ang maputi at matipunong leeg. Ang mahahabang binti nito na nakasuot ng suit trousers ay kaswal na nakadekuwatro, kaya halos sakop na nito ang buong espasyo.

Marahil ay narinig ang kilos niya kaya kaswal nitong iminulat ang mga mata.

Sa segundong dumapo ang tingin nito sa kanya, parang napatigil ang paghinga ni Celeste.

Napakaganda ng mga matang iyon.

May malalim na double eyelids, pino at mahahabang linya, deep-set eye sockets, mataas ang brow bones, at may purong itim na kulay. Manipis ang mga labi nito, at ang buong mukha ay naglalabas ng isang aloof at malamig na impresyon.

Kahit hindi pa niya ito nakikita nang personal, nakilala agad ito ni Celeste.

Ang anak ng pamilyang Lorenzo.

Si Ethan.

"Amara Celeste... Villareal?" tanong ng lalaki. Ang boses nito ay mababa at husky, na may kaunting pagtaas ng tono sa dulo na parang nahihiwagaan o natutuwa.

Biglang lumaktaw ang tibok ng puso ni Celeste. Mabilis niyang ibinalik ang sarili sa wisyo, bahagyang pinagsalubong ang mga labi, at tumango. "Opo, ako nga..."

Matagal na tumitig sa kanya si Ethan, habang dahan-dahan at sadyang tinitingnan siya mula ulo mukhang hanggang paa. Medyo nailang si Celeste sa paraan ng pagtingin nito at lilingon na sana sa ibang direksyon nang bigla itong magsalita muna.

"Dinała mo ba ang ID card mo?" tanong ni Ethan.

Nabigla si Celeste bago sub-consciously na tumango. "Yes."

Pagkasabi pa lang niyon ay doon lang niya narealize kung gaano kataka-taka ang takbo ng usapan nila.

Hihingi kaagad ng ID card sa unang pagkikita pa lang nila?

Pagkatapos ay isang biglang kilabot ang dumaan sa kanyang katawan dahil sa naisip niya.

I-che-check ba nito ang pagkakakilanlan niya?