LOGINCHAPTER 170 – "If You Remember Me... Who Am I?""Hindi pala sapat na maalala ka ng taong mahal mo.""Kailangan mo ring maalala kung sino ka kapag wala siya."Nagising si Freya na katabi si Torren, ngunit sa halip na guminhawa, lalo siyang nabigatan.Napagtanto niyang ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na awkward.Natural na ito.At iyon ang nakakatakot.Hindi na nila kailangang magsalita upang maintindihan ang isa't isa.Nagpasya si Freya na gumawa ng simpleng desisyon nang hindi nagtatanong kay Torren.Pumili siya ng pupuntahan.Nag-utos sa mga tauhan.Nagpasya para sa sarili.Ngunit bawat desisyon ay may kasunod na tanong sa isip niya:"Ano kaya ang sasabihin ni Torren?"Doon niya napagtanto—Hindi na lang emosyon ang nahahati sa kanila.Pati paraan ng pag-iisip.Napansin ni Torren ang pagbabago.Tahimik niyang tinanong:"Iniiwasan mo ba ako?"Sumagot si Freya:*"Hindi.""Sinusubukan ko lang malaman kung sino ako kapag wala ka."Mahabang katahimikan.Sa unang pagkakataon, wala
Chapter 169: I TRIED TO BE ALONE AGAIN!"Akala ko ang pinakamahirap ay ang mawalan ng taong mahal mo.""Mas mahirap palang alalahanin kung sino ka bago mo siya minahal."Marahan kong isinara ang pinto sa likuran ko.Hindi ako lumingon.Hindi dahil natatakot akong makita si Torren.Kundi dahil alam kong kapag nakita ko pa siya, hindi ko na matutuloy ang desisyong buong gabi kong pinag-isipan.Wala siyang sinabi nang umalis ako.Wala siyang tanong.Wala siyang utos.Hindi niya ako pinigilan.At iyon ang unang beses na mas mabigat ang pakiramdam ko dahil binigyan niya ako ng kalayaan.Dati, iyon ang ipinaglalaban ko.Ngayon, pakiramdam ko ay parang may iniwang bahagi ng sarili ko sa kabilang panig ng pintuan.Huminga ako nang malalim.Malamig ang hangin ng umaga.Tahimik ang buong villa.Walang nagmamasid.Walang sasakyang sumusunod.Walang tauhang nakadikit sa bawat galaw ko.Ito ang dating buhay na gusto ko.Ang magkaroon ng espasyong ako lang.Pero habang naglalakad ako sa lumang hard
Chapter 168 — Separation Feels Like Illness"Hindi pala lahat ng sugat ay dumudugo.""May mga sugat na nagsisimulang humapdi kapag wala na ang taong nakasanayan mong katabi."Hindi ko alam kung anong oras ako nagising.Tahimik ang buong silid.Napakatahimik.Walang tunog ng pagbukas ng pinto.Walang mahihinang yabag.Walang mahinang buntong-hininga ni Torren habang inaayos niya ang cuff ng suot niyang polo.Dilat ang mga mata ko ngunit ilang segundo akong nakahiga lamang.Parang may mali.Hindi dahil may panganib.Hindi dahil may umatake.Kundi dahil may kulang.Umupo ako nang dahan-dahan sa kama.Nakasara pa rin ang kurtina.Humahalo ang malamlam na liwanag ng umaga sa malamig na kulay ng kuwarto.Awtomatikong napatingin ako sa kabilang bahagi ng kama.Maayos na ang kumot.Wala na siya.Normal lang iyon.Bilang pinuno ng Villanueva Syndicate, maraming pulong si Torren na kailangang asikasuhin.Ilang beses na rin naman itong nangyari noon.Pero ngayon...Hindi ko maipaliwanag kung bak
CHAPTER 167 – “We Think the Same Now”“Hindi na kami nag-uusap para magkaintindihan.”“Dahil alam na namin ang susunod na sasabihin ng isa’t isa.”At doon ko unang na-realize na hindi na pala kami dalawang tao.Isa na lang.Gumising ako sa kama na malamig ang gilid.Hindi empty.Hindi dahil wala siya.Kundi dahil alam ko kung nasaan siya kahit hindi ko siya nakikita.
CHAPTER 166 – I FORGOT WHO I WAS BEFORE YOU“If I only exist when I’m with you…”“Then who am I when I’m alone?”Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang lahat.Hindi yung paligid.Kundi ako.Yung klase ng tahimik na hindi mo napapansin agad, hanggang sa mapansin mong wala ka nang iniisip na hindi siya kasali.Si Torren.Palagi si Torren.Hindi lang sa presensya niya.Kundi pati sa absence niya—parang may naiwan siyang imprint sa utak ko na hindi na kayang burahin ng kahit anong distansya.Nakahiga ako sa kama.Mag-isa.Pero hindi talaga mag-isa.Dahil kahit wala siya sa tabi ko, parang alam pa rin ng katawan ko kung nasaan siya.Nakakatawa.Nakakatakot.Dahan-dahan akong bumangon.Hinilot ko ang sentido ko.“Freya ka pa ba?” bulong ko sa sarili.Walang sumagot.Pero may mas malala pa doon.May part sa loob ko na hindi na nagulat sa katahimikan.Parang sanay na siya.Parang matagal na siyang wala.Tumayo ako at naglakad papunta sa mirror.Do’n ako tumigil.Matagal.Tin
CHAPTER 165 – THE PROMISE WE NEVER SAID“Some promises aren’t spoken.”“They’re alive.”I woke up before him.That alone felt strange.For as long as I could remember, Torren Villanueva was always the first presence I felt before I even opened my eyes.Not because he woke me.Because my body already knew where he was.Breathing beside me.Existing near me.Anchoring the space around me like gravity itself.But this morning was different.The bed beside me was still warm.Not empty.Just… recently left.A trace.A hesitation.Like he had been there a moment ago and didn’t want to leave completely.My fingers moved instinctively across the sheets.Slow.Searching.As if touch alone could explain absence.That was when I heard it.Footsteps outside the room.Not rushed.Not urgent.Just… steady.Controlled.Familiar.Torren.I didn’t move.I just listened.The door didn’t open immediately.He paused outside.As if he was waiting.For what, I didn’t know.Permission?Timing?Or maybe some
CHAPTER 88 – “You Keep Saving Me Like I Belong to You”“At some point, his obsession stopped feeling like a cage… and started feeling like home.”Hindi ko ala
CHAPTER 87 – “Use Me”“If they wanted me so badly, maybe it was time I let them reach.”Hindi ako natakot sa ideya na gawing pain.
CHAPTER 86 – “Then Let the War Burn”“He could’ve traded me for peace. Instead, he chose war.”Narinig ko ang bawat salita.Hindi ko dapat pinapakinggan. Hindi ko dapat pinipilit ang sarili ko na manatili sa labas ng war room, nakasandal sa malamig na pader habang ang pinto ay bahagyang nakabukas.
CHAPTER 85 – “Love Is a Weak Spot They Can Shoot Through”“The moment I mattered to him… It became the easiest way to break him.”Hindi ako natakot nang una nila akong din







