LOGINCHAPTER 170 â "If You Remember Me... Who Am I?""Hindi pala sapat na maalala ka ng taong mahal mo.""Kailangan mo ring maalala kung sino ka kapag wala siya."Nagising si Freya na katabi si Torren, ngunit sa halip na guminhawa, lalo siyang nabigatan.Napagtanto niyang ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na awkward.Natural na ito.At iyon ang nakakatakot.Hindi na nila kailangang magsalita upang maintindihan ang isa't isa.Nagpasya si Freya na gumawa ng simpleng desisyon nang hindi nagtatanong kay Torren.Pumili siya ng pupuntahan.Nag-utos sa mga tauhan.Nagpasya para sa sarili.Ngunit bawat desisyon ay may kasunod na tanong sa isip niya:"Ano kaya ang sasabihin ni Torren?"Doon niya napagtantoâHindi na lang emosyon ang nahahati sa kanila.Pati paraan ng pag-iisip.Napansin ni Torren ang pagbabago.Tahimik niyang tinanong:"Iniiwasan mo ba ako?"Sumagot si Freya:*"Hindi.""Sinusubukan ko lang malaman kung sino ako kapag wala ka."Mahabang katahimikan.Sa unang pagkakataon, wala
Chapter 169: I TRIED TO BE ALONE AGAIN!"Akala ko ang pinakamahirap ay ang mawalan ng taong mahal mo.""Mas mahirap palang alalahanin kung sino ka bago mo siya minahal."Marahan kong isinara ang pinto sa likuran ko.Hindi ako lumingon.Hindi dahil natatakot akong makita si Torren.Kundi dahil alam kong kapag nakita ko pa siya, hindi ko na matutuloy ang desisyong buong gabi kong pinag-isipan.Wala siyang sinabi nang umalis ako.Wala siyang tanong.Wala siyang utos.Hindi niya ako pinigilan.At iyon ang unang beses na mas mabigat ang pakiramdam ko dahil binigyan niya ako ng kalayaan.Dati, iyon ang ipinaglalaban ko.Ngayon, pakiramdam ko ay parang may iniwang bahagi ng sarili ko sa kabilang panig ng pintuan.Huminga ako nang malalim.Malamig ang hangin ng umaga.Tahimik ang buong villa.Walang nagmamasid.Walang sasakyang sumusunod.Walang tauhang nakadikit sa bawat galaw ko.Ito ang dating buhay na gusto ko.Ang magkaroon ng espasyong ako lang.Pero habang naglalakad ako sa lumang hard
Chapter 168 â Separation Feels Like Illness"Hindi pala lahat ng sugat ay dumudugo.""May mga sugat na nagsisimulang humapdi kapag wala na ang taong nakasanayan mong katabi."Hindi ko alam kung anong oras ako nagising.Tahimik ang buong silid.Napakatahimik.Walang tunog ng pagbukas ng pinto.Walang mahihinang yabag.Walang mahinang buntong-hininga ni Torren habang inaayos niya ang cuff ng suot niyang polo.Dilat ang mga mata ko ngunit ilang segundo akong nakahiga lamang.Parang may mali.Hindi dahil may panganib.Hindi dahil may umatake.Kundi dahil may kulang.Umupo ako nang dahan-dahan sa kama.Nakasara pa rin ang kurtina.Humahalo ang malamlam na liwanag ng umaga sa malamig na kulay ng kuwarto.Awtomatikong napatingin ako sa kabilang bahagi ng kama.Maayos na ang kumot.Wala na siya.Normal lang iyon.Bilang pinuno ng Villanueva Syndicate, maraming pulong si Torren na kailangang asikasuhin.Ilang beses na rin naman itong nangyari noon.Pero ngayon...Hindi ko maipaliwanag kung bak
CHAPTER 167 – “We Think the Same Now”“Hindi na kami nag-uusap para magkaintindihan.”“Dahil alam na namin ang susunod na sasabihin ng isa’t isa.”At doon ko unang na-realize na hindi na pala kami dalawang tao.Isa na lang.Gumising ako sa kama na malamig ang gilid.Hindi empty.Hindi dahil wala siya.Kundi dahil alam ko kung nasaan siya kahit hindi ko siya nakikita.
CHAPTER 166 â I FORGOT WHO I WAS BEFORE YOUâIf I only exist when Iâm with youâŠââThen who am I when Iâm alone?âHindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang lahat.Hindi yung paligid.Kundi ako.Yung klase ng tahimik na hindi mo napapansin agad, hanggang sa mapansin mong wala ka nang iniisip na hindi siya kasali.Si Torren.Palagi si Torren.Hindi lang sa presensya niya.Kundi pati sa absence niyaâparang may naiwan siyang imprint sa utak ko na hindi na kayang burahin ng kahit anong distansya.Nakahiga ako sa kama.Mag-isa.Pero hindi talaga mag-isa.Dahil kahit wala siya sa tabi ko, parang alam pa rin ng katawan ko kung nasaan siya.Nakakatawa.Nakakatakot.Dahan-dahan akong bumangon.Hinilot ko ang sentido ko.âFreya ka pa ba?â bulong ko sa sarili.Walang sumagot.Pero may mas malala pa doon.May part sa loob ko na hindi na nagulat sa katahimikan.Parang sanay na siya.Parang matagal na siyang wala.Tumayo ako at naglakad papunta sa mirror.Doân ako tumigil.Matagal.Tin
CHAPTER 165 â THE PROMISE WE NEVER SAIDâSome promises arenât spoken.ââTheyâre alive.âI woke up before him.That alone felt strange.For as long as I could remember, Torren Villanueva was always the first presence I felt before I even opened my eyes.Not because he woke me.Because my body already knew where he was.Breathing beside me.Existing near me.Anchoring the space around me like gravity itself.But this morning was different.The bed beside me was still warm.Not empty.Just⊠recently left.A trace.A hesitation.Like he had been there a moment ago and didnât want to leave completely.My fingers moved instinctively across the sheets.Slow.Searching.As if touch alone could explain absence.That was when I heard it.Footsteps outside the room.Not rushed.Not urgent.Just⊠steady.Controlled.Familiar.Torren.I didnât move.I just listened.The door didnât open immediately.He paused outside.As if he was waiting.For what, I didnât know.Permission?Timing?Or maybe some
CHAPTER 66: I Wasnât Raised⊠I Was Builtđ âThe house didnât feel unfamiliar. That was the first thing that terrified me.âHindi ko alam kung bakit ako nanginginig.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa pakiramdam naâŠhindi ito unang beses ko dito.Nasa harap kami ng isang lumang gusali.Abandoned
đ„ CHAPTER 65: You Let Me Go⊠That Was Your Mistakeđ âIf You Wanted the Truth⊠You Shouldâve Been Ready to Bleedââš âThe moment he let me go⊠I became his biggest mistake.â âšHindi niya ako pinigilan.At iyon ang unang pagkakamali niya.Lumabas ako ng kwarto na hindi lumilingon. Hindi ako huminto
CHAPTER 46: The Man From My PastâAkala ko tapos na ang lahatâpero ang totoo, ngayon pa lang nagsisimula ang pinaka-delikadong laro.âHindi ako makahinga.Hindi dahil sa sugat ko.Hindi dahil sa sakit.Kundi dahil sa lalaking nakatayo sa harap ko.âFreya Yang⊠buhay ka pa pala.âMalamig ang boses n
CHAPTER 41: The Cage He Calls Protection“Hindi na ako takot sa kanila… pero bakit ikaw pa rin ang kinakatakutan ko?”Hindi na ako humihinga nang maayos.







