LOGIN"Bumalik tayo sa loob, Dimitri, dahil may kung anong amoy sa opisinang iyon na hindi ko matanggap na basta na lang guni-guni ng utak ko."Huminto ako sa tapat mismo ng bumubukas na elevator, ang aking sapatos ay mariing bumaon sa carpeted floor ng hallway habang ang aking mga tauhan ay mabilis na pinalibutan ang bawat siwang ng daanan. Ramdam ko ang subtext ng pagtataka sa mga kilos ni Dimitri, ngunit hindi siya nagtanong dahil alam niyang ang bawat hinala ko ay may katapat na dugo sa huli. Pinihit ko ang aking katawan pabalik sa pinto ng Serendipity Events, ang aking pilak na mga mata ay muling naghahanap sa pigura ng babaeng pitong taon kong hinanap para lang pahirapan at angkinin muli."Nakaalis na ang sasakyan sa ibaba, Boss, ngunit kung iyan ang utos mo ay susunod ang buong team sa pag-atake muli sa loob," seryosong tugon ni Dimitri habang hinahawakan ang hawakan ng kanyang nakatagong sandata."Huwag kayong bubunot ng baril, manatili lang kayo sa likod ko habang kinakausap ko ang
"Ma'am Avery, nandiyan si Mr. Vance sa tapat ng elevator at mukhang bad trip na naman dahil walang may gustong kumausap sa mga bodyguard niya!"Mabilis na bumukas ang pinto ng opisina ko at pumasok si Maya na halos magkandaugaga sa paghinga habang hawak ang kanyang tablet. Sa tindi ng balita niya ay parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko dahil wala sa schedule ko ang biglaang pagbisita ng demonyong bilyonaryo na may-ari ng Vance Corporation. Agad na lumipat ang tingin ko sa ibabaw ng aking glass desk kung saan nakahanay ang tatlong maliliit na frame at ilang piraso ng polaroid. Mga litrato iyon ng aking anim na taong gulang na anak na si Chloe... ang mukha na nagtataglay ng eksaktong mga mata ng lalaking kasalukuyang papaakyat sa palapag na ito."Ilock mo ang pinto sa reception, Maya, bigyan mo ako ng kahit tatlumpung segundo lang para maayos itong mga gamit ko!" sigaw ko sa kanya habang nanginginig ang aking mga kamay sa tindi ng panic."Hindi ko na kaya siyang harangan sa labas, Ma
"Ibagsak mo ang tablet na iyan, Dimitri, dahil baka mas lalo lang akong mamatay sa takot kapag nakita ko kung paano pinapanood ng mga Petrov ang bawat sulok ng Serendipity."Nagsusumamo ang boses ko habang nakasandal pa rin ang likod ko sa pader ng mansyon, nararamdaman ang mariing presensya ni Nikolai na nakatayo sa mismong harap ko. Ang sakit sa aking leeg mula sa ginawa niyang pag-angkin at pagpaparusa kanina ay tila ba nagpaalala sa akin kung gaano ako kawalang-laban sa kanyang poder. Iniiwas ko ang tingin ko sa basag na sahig, pinipilit kong itago ang panginginig ng aking mga kamay kahit na ang totoo ay durog na durog na ang puso ko sa sitwasyong ito."Walang mamamatay sa takot dito dahil sisiguraduhin kong bawat tao sa Serendipity na nakipag-usap kay Leo ay dadaan sa kamay ko bago sumikat ang araw," malamig na tugon ni Nikolai habang dahan... dahang lumalayo sa akin, bitbit ang isang aura na punong-puno ng pagmamalupit at obsesyon."Hindi kasalanan ng mga empleyado
ang baril mo, Nikolai, bago ko tuluyang lagyan ng bala ang bungo ng tech genius mo na naging traydor sa pamilya mo."Narinig ko ang nakakangilong boses ni Ivan Petrov habang dahan... dahang itinataas ang kanyang kaliwang kamay na may hawak na duguang envelope, kasunod ang kanyang tatlong armadong tauhan na mabilis na binalot ng panganib ang buong sala ng mansyon. Napaurong ako pabalik sa tabi ng sofa, mabilis kong hinila si Chloe sa aking likuran habang si Maya ay napakapit sa aking braso na nanginginig ang buong katawan. Ang tindi ng takot na nararamdaman ko ngayon ay hindi para sa sarili kong buhay kundi para sa kaligtasan ng aking anak na inosenteng nadamay sa madugong mundong ito."Huwag mong subukang utusan ako sa loob ng sarili kong pamamahay, Petrov, dahil isang senyas ko lang ay gigilingin ka ng mga tauhan ko sa labas," pabalasik na sagot ni Nikolai habang mas lalong idiniin ang pagkakahawak sa kanyang sandata, ang kanyang pilak na mga mata ay nagliliyab sa galit habang nakat
"Tumayo ka dinalan mula sa sahig, Avery, dahil hindi ko binili ang kumpanya mo para lang makita kang nagmamakaawa na parang aso sa paanan ko."Naramdaman ko ang marahas na paghatak ni Nikolai sa aking siko paitaas, dahilan para mapatayo ako kahit nanginginig ang aking mga tuhod. Ang lamig ng sahig ng restaurant ay tila lumipat sa aking buong pagkatao habang ang kanyang pilak na mga mata ay walang awang nakatitig sa akin. Masakit ang bawat pagkakataon na ipinapamukha niya sa akin kung gaano ako kababa sa paningin niya ngayon, pero ang bulag kong puso ay pilit na iniisip na ginagawa niya lang ito dahil nasaktan ko siya pitong taon na ang nakalipas."Huwag mong saktan si Chloe, Nikolai... parang awa mo na, gawin mo na ang lahat ng panlalait na gusto mo sa akin pero huwag ang bata," hikbi ko habang nakakapit sa kanyang magaspang na palad, hindi alintana ang sakit ng mahigpit niyang pagkakahawak."Sinasabi ko sa iyo, Alcantara, kapag nalaman kong dugo ko ang batang iyan at it
"Sumakay ka sa kotse, Avery, bago ko tuluyang iwan ang bangkay ng lalaking iyan sa mismong tapat ng opisina mo."Nangatal ang buong katawan ko sa utos ni Nikolai habang hila... hila niya ang aking kanang pulso patungo sa naghihintay na itim na SUV sa pribadong underground parking. Katatapos lang ng madugong tagpo sa itaas, at ang amoy ng pulbos ng baril ay tila nakadikit pa rin sa aking balat. Sumasakit ang aking mga braso sa higpit ng kanyang pagkakahawak, ang kanyang mga daliri ay nag-iiwan ng mapupulang marka na tila ba ipinapaalala sa akin na wala akong kalayaan sa kanyang mundo."Bitiwan mo ako, nasasaktan ako, Nikolai... kaya kong lumakad mag-isa nang hindi mo kailangang kaladkarin na parang preso," pakiusap ko habang pilit kong itinutulak ang kanyang matigas na dibdib."Wala akong pakialam kung masaktan ka... ikaw ang may gustong bumalik sa lungsod na ito, kaya panindigan mo ang bawat parusa na ibibigay ko sa iyo.""Hindi ako bumalik para sa iyo... bumalik ako
"Ibagsak mo ang teleponong iyan, Avery, bago ko tuluyang iutos kay Leo na sunugin ang bawat kontratang pinanghahawakan ng kumpanya mo."Nabitawan ko ang hawak kong smartphone sa ibabaw ng glass desk dahil sa marahas na utos ni Nikolai, dahilan para magkaroon ito ng maliit na lamat sa gilid. N
"Humarap ka sa akin, Avery, at sabihin mo ang katotohanan bago ko tuluyang wasakin ang kumpanyang ipinagmamalaki mo."Bumalik ang boses ni Nikolai mula sa pintuan, ang kanyang mga hakbang ay mabibigat habang muli siyang lumalapit sa aking kinalalagayan sa sahig. Kararating lang ng balita mula
"Lumuhod ka at isuot mo sa akin ang sapatos ko, Avery... baka nakakalimutan mong simula ngayong araw ay pagmamay-ari ko na ang bawat oras mo."Bumaba ang utos ni Nikolai habang nakaupo siya sa gilid ng marangyang leather sofa ng kanyang pribadong opisina. Nanigas ako sa aking kinatatayuan hab
"Bumalik ka na sa kama, Avery, bago ko pa makalimutan na binalaan kita tungkol sa paggising nang hatinggabi na wala ako sa tabi mo."Bumitaw ang boses ni Nikolai mula sa dulo ng madilim na pasilyo ng kanyang lumang penthouse, pinuputol ang katahimikan ng gabi pitong taon na ang nakalipas. Nan







