Kabanata 7

Tahimik lang kami ni Uncle Easton sa loob ng kotse habang papunta sa West Crestfall University. Nakasandal ang aking ulo sa bintana para kahit papaano ay mabawasan ang sakit ng ulo ko pero kahit pa-minsan minsan ay napapatingin ako sa kaniya habang nagmamaneho.

Pinagmasdan ko ang kaniyang kamay at braso dahil lalaking lalaki ang dating nito. Maugat at halatang alaga ng gym ang uncle ko.

“Stop staring,” bigla niyang sabi nang hindi man lang lumilingon.

Napangiwi ako, trying to act like I wasn’t just caught. “Excuse me? Who said I was staring?”

Bakit ba kasi kahit paghinga lang niya ang lakas-lakas na agad ng dating?

“You’ve been looking at me since we left the house,” mahinahon niyang dugtong. “Eyes on the road, Eloisa.”

Hindi ko mapigilang mapanguso ako. “‘E ikaw naman po ang nagda-drive, Uncle, hindi ako.” Sabay tingin ulit sa labas. 

I heard a light chuckle from him kaya parang nanghina ako. Parang may kung anong kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko nang marinig ko ‘yong mababang tawa niya.

“Marunong ka rin palang tumawa, Uncle.” Bulong ko.

Kaagad nabawi ang kaniyang ngiti. “May problema ba roon?” Kunot-noo niyang wika. 

Sayang, hindi ko man lang nakukuhanan ng picture!

“Wala naman po,” mabilis kong sagot. “Bagay nga ‘e. Akala ko puro simangot at death stares lang kaya mong gawin.”

Nang matanaw na namin ang gate ng West Crestfall University, unti-unting bumagal ang pagtakbo ng kotse hanggang sa tuluyan itong tumigil.

“Bumaba ka na rito.” Muling pagsusungit niya. “You don’t want anyone seeing you get out of my car.”

Napairap ako kahit na naiintindihan ko ang punto niya. Magiging talk of the town nga naman kami kung makikita ng mga estudyante na bumababa ako sa kotse ng aming professor, especially the Professor Easton, na ubod ng kasungitan at saksakan ng ka-gwapuhan!

Pero kahit alam kong tama siya, hindi ko mapigilang mainis. Hindi ko rin alam kung anong rason, pero halata naman na ayaw niyang malaman ng iba na pamangkin niya ako. 

At saka, paano ‘yon? Nakita na siya ng mga kaklase ko sa bar kagabi, sigurado akong kumalat na ang chismis . 

“Alright,” Inayos ko ang uniporme ko at kinuha ang bag ko. “See you later, Uncle Professor,” malandi kong saad bago sinara ang pinto at tumalikod.

Agad sumalubong ang mainit na hangin. I flipped my hair at sinuot ang aking shades. Kung may mga chismis na agad na kakalat, might as well give them something worth talking about. 

Nangangalahati pa lang ako sa aking paglalakad nang may nagpahinto sa ‘kin.

“Excuse me,” Someone pulled me on my arm. Napaharap ako sa kaniya at napansin ko kaagad ang kaniyang itsura. Naka-high ponytail ito at malinis ang pagkakahawi ng kaniyang buhok na tinernuhan niya ng malapad na hairband. Pink ang lipstick niya at maputla ang balat, halos kasing-puti ng isang manika.

Tinaasan ko ito ng kilay. Kung sino man siya, hindi ako natutuwa sa pagdiin niya ng kuko niya sa aking balat.

“Yes?” Naiinis kong wika. I also retrieved my arm from her. Hindi ko siya namumukhaan sa kahit anong klase ko kaya hindi ko alam bakit uma-attitude ito sa ‘kin.

I only have a few minutes left before the start of my class. Alam kong hindi matutuwa si Uncle Easton sa ‘kin kapag nalaman niyang may tardy ako sa record ko. 

“Can you stop making landi to my boyfriend?” Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. She even crossed her arms across her chest. “Seriously, you’re not so kagandahan naman to make patol to my boyfriend. Kaya I don’t know why his eyes are glued to you. Your ugali na nga lang babawi for you yet you can’t do it pa.” Pagtataray niya.

P*****a! Hindi ba ito marunong magsalita nang tuwid?

“Una sa lahat, hindi kita kilala at kung sino man ‘yang boyfriend mo.” Mahinahon kong sagot. “Next, I would appreciate kung kinausap mo ako nang hindi ako sinasaktan.” Pinakita ko ang bakas ng kaniyang kuko sa aking braso.

“That’s kulang pa nga for your kalandian ‘e!” Pagmamaktol niya. “Don’t go ruin relationships dito! You’re nobody compared to me.”

Wala akong energy makipag-away sa ilalim ng pagkainit-init na araw. I was about to move away from her and make my way towards the hall but then, she pulled me again.

‘Te?! Ano bang sasabihin ko sa prof namin kapag na-late ako? “Sorry po, na-late ako kasi may baliw na humarang sa daan ko?

Mukhang wala siyang planong pabayaan ako. “Kailan ko nilandi boyfriend mo? As I said, hindi ko nga po kayo kilala.” 

“Kanina! Kanina pa siya naka-look sa ‘yo while you made your way pababa ng car, didn’t you pansin it ba?!” Tinaasan niya pa ako ng kilay. “You’re so landi!”

Umawang ang bibig ko sa sinabi niya. What the hell…

“Hindi ko kasalanan na maganda ako sa paningin nilang lahat. Ano gusto mo, ibalot ko mukha ko habang naglalakad?” Utas ko. Insecure ka masyado, girl!

Nakukuha na namin ang mga atensyon ng mga dumadaan na estudyante. Ang ilan sa kanila ay napatigil at nakiki-tsimis na sa pangyayari. Great! Kung kailan nagpapakabait na ako may mga demonyo talagang mang iinis sa ‘yo.

“Sa susunod kasi kung ayaw niyong makawala sainyo boyfriend niyo, itali ninyo!” 

Right when I said that, something inside her snapped.

Nakita ko kung paanong nagdilim ang mga mata niya bago siya humakbang palapit.

“Oh, so matapang ka ha?” Singhal niya sabay taas ng kamay.

Oh no, I don’t  like where this is heading.