The Billionaire Who Loved Quietly

Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat—ang takong ng sapatos ko sa marmol na sahig ng lobby o ang tibok ng puso ko habang papunta sa opisina ng CEO. Unang araw ko bilang executive assistant ng pinakamalaking hotel empire sa bansa—Briggston Hotels. At ang CEO? Si Sylvant Garrison Briggston. Ang lalaking minsan kong minahal sa tahimik na paraan. Ang lalaking minsan akong minahal… sa paraang hindi ko narinig.---Medyo Awkward Professionalism ba lagay ko? hindi naman siguro napansin. Maaga akong dumating. Mas maaga kaysa sa karamihan ng empleyado. Ayokong may makapansin na kinakabahan ako. Ang opisina ng CEO ay nasa pinakataas na palapag—glass walls, minimalist design, kontrolado ang lahat. Tulad ng may-ari nito. Tahimik ang paligid nang pumasok ako sa outer office. May malaking desk na nakalaan para sa assistant—sa akin na ngayon. Nakaayos na ang files, may bagong laptop, at isang maliit na pangalan sa brass plate. ROSEMARY DELGADO Executive Assistant to the CEO Huminga ako

May hawak siyang coat sa isang kamay, ang kabilang kamay nasa bulsa. May ngiti sa labi—ngiting parang may alam. “Mr. Finnegan,” bati ko. “Connor will do,” sagot niya agad. Professional smile lang ang isinagot ko. Lumapit siya nang bahagya. Hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya. “You handle pressure well.” “It’s part of the job.” “Hmm.” Pinagmasdan niya ako, hindi bastos—pero masyadong observant. “You always were like that.” Natigilan ako. “Excuse me?” Umangat ang sulok ng labi niya. “Relax. I’ve heard stories.” Mula kanino? Hindi ko na kailangang itanong. “Small world, isn’t it?” dagdag niya. Sa likod ng magaan niyang tono, may kung anong hindi ko mabasa. Hindi siya tulad ni Sylvant na tahimik at sarado. Si Connor—madaling ngumiti. Pero ang mga mata niya? Mas maingat kaysa sa inaakala ng karamihan. Kinagabihan, halos wala na ang tao sa floor. Papunta ako sa records room nang marinig ko ang dalawang staff sa dulo n

Hindi ko inaasahang ganoon kalaki ang lobby ng Briggston Hotels. Pagpasok ko pa lang sa loob, agad akong sinalubong ng malamig na pakiramdam mula sa marmol na sahig. Kuminang ito sa ilalim ng ilaw—malinis, makinis, at halos perpekto, na parang walang bahid ng pagkakamali. Ang bawat hakbang ko ay may kasamang mahinang tunog ng sapatos na tumatama sa matigas na ibabaw. Tok… tok… tok…—parang echo ng sarili kong kaba na bumabalik sa akin. Ramdam ko ang lamig na umaakyat mula sa paa ko hanggang sa buong katawan, na tila ba pinapaalala sa akin kung gaano katahimik at kalayo ang lugar na ito sa mundong kinalakihan ko. Sumasalamin sa sahig ang aking repleksyon—malinaw pero hindi buo. Para bang ipinapakita nito kung sino ako sa panlabas, pero hindi ang tunay kong nararamdaman sa loob. Sa bawat hakbang, mas lalo kong napapansin kung gaano kalawak ang espasyo. Walang kalat. Walang ingay. Tanging ang marmol na sahig ang nagsisilbing saksi sa bawat galaw ko—parang tahimik na tagamasid sa k

Ng pangakong hindi na siya mananahimik sa maling paraan. Hinawakan ko ang kanyang damit, hindi para pigilan, kundi para manatili. Ang pagitan namin ay unti-unting nawala. Hindi dahil sa init ng katawan. Kundi dahil sa init ng tiwala. Nahiga kami sa kama, magkatabi. Walang pagmamadali. Walang pilitan. Ang mga kamay niya ay maingat, parang takot na baka mabasag ako. Pero hindi ako basag. Hindi na. Hinawakan ko ang mukha niya. “Tingnan mo ako,” sabi ko. Tumingin siya. “Hindi ako natatakot sa pagmamahal mo,” bulong ko. “Natakot lang ako sa katahimikan mo.” “Hindi na ako tatahimik kung ikaw ang usapan.” Ilang segundo kaming magkatitigan. At sa pagitan ng bawat paghinga, may bagong simula. Ang gabi ay naging saksi sa isang pagmamahal na hindi kailangang isigaw. Isang pagmamahal na natutong magsalita, kahit mahina. Hindi ko alam kung anong oras ako nagising. Madilim pa rin. Nasa dibdib niya ang ulo ko. Ang braso niya ay nakayakap sa akin. Mahig

At kahit anong pilit kong itago sa sarili, may mga alaala na hindi mo basta-basta maalis. Mga alaala ng nakaraan, ng isang pag-ibig na iniwan sa gitna ng malamig na katahimikan, ng mga pangakong hindi nasabi, at ng pusong naiwan sa isang silid na puno ng tanong. Lumapit ako sa malaking bintana ng aking kuwarto sa dormitoryo ng kolehiyo, pinagmamasdan ang mga puno sa labas na hinahaplos ng hangin. Ang simoy nito ay parang mga alaala—dahan-dahan, ngunit matindi. At doon, hindi ko maiwasang maalala siya—si Sylvant Garrison Briggston. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat ng iyon. Siguro noong una, akala ko’y simpleng pagkakaibigan lamang—isang labis na pagtitiwala sa isang kaibigan na may mahiwagang ngiti at tahimik na mga mata na tila nagbabasa ng lahat ng iniisip mo. Ngunit sa bawat sandali, sa bawat lihim na ngiti, alam kong may mas malalim pa sa kanya. Ngunit hindi ko alam kung paano ako nasangkot sa isang laro ng katahimikan at pagtatago ng damdamin. Flashback: Unang Araw