The Billionaire's heir

CATRIONA POV

Nanginginig ang aking mga kamay habang nakatayo sa harap ng matataas na salaminang pinto ng Ayapana Group of Companies. Ang gusaling ito ay tila isang dambana ng kapangyarihan at yaman, na malayo na malayo sa munting apartment na naging tahanan ko nitong mga nakaraang buwan. Mabilis ang tibok ng aking puso—hindi lamang dahil sa kaba, kundi dahil sa buhay na tumitibok sa loob ng aking sinapupunan, isang siguradong katotohanang tanging ako pa lamang ang nakakaalam.

Huminga ako nang malalim, inayos ang aking simpleng blusa, at pumasok sa loob. Malamig ang hangin at amoy mamahaling katad at sariwang kape. Dadaan-daan ang mga sekretarya at mga opisyal na abala sa kani-kanilang gawain, ngunit parang hindi nila ako nakikita na tila ako ay isa lamang anino. Ngunit hindi ako naririto upang manatiling hindi mapansin. Pumunta ako upang sabihin kay Kristian Kenzo Ayapana ang katotohanang magbabago sa takbo ng aming dalawang buhay magpakailanman.

Kinailangan lamang ng dalawampung minuto bago ako pinayagang makapasok sa kanyang opisina. Sa pagbukas ng pinto, agad ko siyang nakita—nakaupo sa likod ng malawak na mesa na gawa sa mamahaling kahoy, at mukhang tunay na tunay ang pagiging malupit na bilyonaryo na kilala ng buong mundo. Si Kenzo ay gwapo, matalas ang panga, at may mga matang kasing dilim at hindi mahulaan ng gabi ng bagyo. Inangat niya ang kanyang paningin mula sa mga papeles, at ang kanyang mukha ay nagbago mula sa pagiging seryoso patungo sa bahagyang pagkainis.

“Catriona,” panimula niya, ang kanyang boses ay malalim at mahinahon ngunit may halong lamig. “Hindi ko inaasahang darating ka rito. Ano ang kailangan mo?”

Lumakad ako hanggang sa makatayo sa harap mismo ng kanyang mesa. Nanghihina ang aking mga tuhod ngunit matatag ang aking loob. Wala nang saysay ang pagpapaligoy-ligoy pa. Nangako ako sa aking sarili na sasabihin ko ito nang direkta, anuman ang maging kapalit.

“Kenzo,” panimula ko, nanginginig man ang aking dibdib ay pilit kong pinatatag ang aking tinig. “Buntis ako.”

Isang nakabibigat na katahimikan ang bumalot sa buong silid. Sa isang iglap ay lumaki nang bahagya ang kanyang mga mata—sapat na upang ipakita ang kanyang gulat—ngunit agad din itong naglaho na tila imahinasyon ko lamang. Pagkatapos ay tumigas ang kanyang mukha, naging malamig, malayo, at walang awa.

Sumandal siya sa kanyang upuan at nagsalubong ang kanyang mga braso sa dibdib. “Buntis? At pumunta ka pa rito upang sabihin iyan sa akin?”

“oo” sagot ko. “Ang batang ito ay sa iyo. Wala nang ibang lalaki. Alam mo iyan.”

Isang maikli ngunit mapang-asar na tawa ang kumawala sa kanya—ngunit walang bakas ng tuwa o saya. “Ganoon ba? At inaasahan mong paniniwalaan ko iyan?”

“Hindi ko hinihiling na maniwala ka nang walang pagdududa,” mas mariing sagot ko. “Sinasabi ko lang ang totoo. Tatlong buwan na ang aking pagbubuntis. Ang panahon ay eksaktong tumutugma noong mga panahong tayo ay magkasama.”

Doon niya ibinagsak ang salitang tuluyang dumurog sa natitira kong pag-asa.

“Tigilan mo ang mga kasinungalingan mo, Catriona,” matalas niyang wika na tila patalim ang kanyang mga salita. “Dahil may balita rin ako para sa iyo. Ang aking mapapangasawa, si Alessandra, ay buntis din. At ang dinadala niya ang aking tunay na tagapagmana.”

Parang sinuntok ako nang malakas. Napaurong ako, at agad na inilapat ang kamay sa aking tiyan, tila pinoprotektahan ang bata mula sa sakit. “Ano…? Kasintahan? Kenzo, bakit hindi mo sinabi na ikakasal ka na—”

“Bakit ko naman sasabihin?” putol niya, tumayo at umikot sa mesa upang tumayo sa harap ko. “Galing siya sa makapangyarihang pamilya. Ang kasal na ito at ang kanilang anak ang magpapatibay sa kinabukasan ng aking negosyo. Ikaw? Isa ka lamang babaeng nakasama ko. Wala nang iba pa.”

Nagsimulang mangilid ang luha sa aking mga mata, ngunit hindi ko pinahintulutang bumagsak ang mga ito. “Paano naman ang batang ito? Wala ba siyang halaga sa iyo?”

Doon nagbago ang kanyang mukha—ang lalaking akala ko ay kilalang-kilala ko ay nawala, napalitan ng isang estrangherong walang puso.

“Atin?” tawa niya nang mapang-asar. “Walang ‘atin’. Ayaw ko sa batang iyan. Palalaglagin mo iyan. Mag-aayos ako ng pera para mawala na ang problemang iyan, at huwag ka nang magpapakita pa sa akin.”

Tinitigan ko siya, hindi makapaniwala. “Palalaglagin? Kenzo, ito ay iyong sariling dugo—”

“HINDI!” sigaw niya habang pinapalo nang malakas ang mesa. Nagkalat ang mga papel. “Sabi ko ayaw ko! Gusto mo ba akong bitagin ng pagbubuntis? Akala mo ba ay makakapasok ka sa mundo ko at kukunin ang para kay Alessandra at sa tunay kong anak? Wala kang halaga, Catriona. Itaas mo iyan mag-isa o itigil mo—basta huwag kang lalapit sa akin. Kung magdudulot ka ng gulo, sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ito habambuhay.”

Bawat salita ay parang patalim sa aking puso. “Tatapakan mo talaga ang sarili mong dugo para lamang sa yaman at kapangyarihan?”

“Gagawin ko ang lahat para protektahan ang akin,” malamig niyang sagot. “At ikaw at ang dinadala mo ay hindi kasama sa plano ko. Umalis ka na. Bago pa kita ipapahuli sa mga guwardiya.”

Tumalikod ako at humakbang patungo sa pinto habang lumalabo ang aking paningin dahil sa mga luha. Bago tuluyang lumabas, lumingon ako sa huling pagkakataon at nagsalita nang nanginginig ngunit matatag ang tinig.

“Darating ang araw, Kenzo. At pagsisisihan mo ang mga salitang binitawan mo. At sa oras na marealisa mo kung ano ang iyong nawala, huli na ang lahat.”

Hindi ako naghintay ng kanyang sagot. Sa sandaling makalabas ako ng gusali, tuluyang bumuhos ang mga luha. Naglakad ako nang walang tiyak na direksyon, hindi pinapansin ang mga taong nakatingin sa akin, habang mahigpit na nakahawak ang aking kamay sa aking tiyan.

Tinanggihan niya kami. Tinawag niyang pagkakamali ang aming magiging anak. Ngunit ang batang ito ay hindi pagkakamali. Siya ang aking pag-asa at lakas. Doon ko napagdesisyunan—iiwan ko ang lungsod na ito, maglalaho sa kanyang mundo, at palalakihin ang aking sanggol nang malayo sa kanyang kalupitan at kayamanan.

 TO BE CONTINUE