LOGINCATRIONA’S POVLumipas pa ang ilang linggo, at unti-unti ko nang nasanay sa trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. I already knew his moods, his preferences, and how to handle him properly without making mistakes. Dahil dito, naging maayos ang aming pagsasama sa opisina, kahit na laging pormal at may malaking distansya ang kanyang pakikitungo sa akin.Isang umaga, maaga pa lang ay tinawag na niya ako agad. May hawak siyang makakapal na mga papeles, at halatang abala nang husto sa kanyang mga gawain.“Ms. Sanchez,” panimula niya nang seryoso. “Kailangan kong umalis ng siyudad sa loob ng tatlong araw para sa isang napakahalagang pagpupulong. Habang wala ako, ikaw ang bahalang tumanggap ng lahat ng ulat mula sa ibang departamento. Kung may kailangang agarang desisyon, itala mo lang nang maayos at tawagan mo ako agad sa telepono. Naiintindihan mo?”“Opo, Ginoo. Huwag po kayong mag-alala, aasikasuhin ko nang maayos ang lahat,” sagot ko nang may kumpyansa.Tumingin siya sa akin nang matagal, t
CATRIONA POVLumipas pa ang ilang linggo at lalo akong nasanay sa trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. Alam ko na ang lahat ng kanyang ugali—kung kailan siya mainit ang ulo, kung ano ang gusto niya, at paano siya pakikitunguhan nang hindi nagkakamali. Dahil dito, naging maayos ang aming pagsasama sa opisina, kahit na laging pormal at malayo ang kanyang pakikitungo sa akin.Isang umaga, maaga pa lang ay tinawag niya ako agad. May hawak siyang ilang mga papeles at mukhang abala nang husto.“Ms. Sanchez,” panimula niya. “Kailangan kong umalis ng siyudad sa loob ng tatlong araw para sa isang mahalagang pagpupulong. Habang wala ako, ikaw ang bahalang tumanggap ng mga ulat mula sa ibang departamento. Kung may kailangang desisyon, itala mo lang at ipaalam sa akin agad sa telepono. Naiintindihan mo?”“Opo, Ginoo. Huwag po kayong mag-alala, aasikasuhin ko ang lahat,” sagot ko nang may kumpyansa.Tumingin siya sa akin sandali, tila tinitingnan kung kaya ko ba talaga. Pagkatapos ay tumango siya.
CATRIONA POVMabilis na nasanay ako sa bagong trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. Araw-araw, maaga pa lang ay nasa opisina na ako. Inaayos ko ang kanyang iskedyul, naghahanda ng mga papeles, sumasagot sa mga tawag, at sinisigurong maayos ang lahat bago pa man siya dumating.Sa unang tingin, akala ng lahat ay madali lang ang trabahong ito. Pero hindi. Si Kenzo ay napakahigpit. Gusto niya ay tumpak, mabilis, at walang mali. Kahit kaunting pagkakamali ay agad niyang napapansin. Dahil dito, laging nakaalisto ang isip ko at ang mga kilos ko.Sa loob ng ilang linggo, nakita ko kung paano siya magpatakbo ng negosyo. Seryoso siya sa lahat ng oras, bihirang ngumiti, at laging may awtoridad. Sa mga pagpupulong, malakas ang kanyang boses at alam niya kung ano ang tama para sa kumpanya. Kahit ganito siya, napansin kong wala siyang pinapaboran. Lahat ay dapat sumunod sa patakaran.Dahil laging magkatabi kami, madalas siyang tumitingin sa akin habang nagtatrabaho. Minsan ay tumitigil siya sandali,
CATRIONA POVMatapos ang mahabang biyahe, muling bumungad sa amin ang abalang tanawin ng Maynila. Ang matatayog na gusali, maingay na kalsada, at siksikang mga tao—lahat ay pamilyar pa rin sa akin, ngunit sa pagkakataong ito, ibang pagkakakilanlan ang dala ko. Limang taon na ang nakalipas mula noong tumakas ako, at ngayon ay bumalik ako hindi bilang babaeng itinakwil ni Kenzo, kundi bilang isang tapat at mahusay na empleyado.Agad kaming dumiretso sa munting inuupahang bahay na inayos ko bago pa man kami dumating. Malapit ito sa gusali ng kumpanya kaya madali ang pagpasok, ngunit sapat ding malayo upang hindi agad mapansin ng sinuman. Habang inaayos ko ang aming mga gamit, si Kael ay namamangha pa rin sa paligid.“Nay, ang laki po ng mga gusali dito,” wika niya habang nakadungaw sa bintana. “Mas mataas pa kaysa sa mga bundok sa aming dating tinitirhan.”Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang buhok. “Oo, anak. Abala at mabilis ang takbo ng buhay dito. Kaya kailangan mong makinig nang mabu
CATRIONA POVAgad kong isinagawa ang aking desisyon sa gabing iyon. Sa loob lamang ng ilang oras, iniligpit ko ang aking kaunting mga gamit sa dalawang maliliit na maleta. Hindi ako nag-iwan ng liham, hindi ko ipinaalam sa sinuman ang aking pupuntahan, at tinanggal ko na ang lahat ng paraan upang matunton ako. Ang dating numero ng aking telepono ay pinatay ko na, at ang mga talaan ng aking pagkakakilanlan ay inayos ko upang maging malabo ang anumang bakas na maaaring sundan ni Kenzo o ng kanyang mga tauhan.Sumakay ako sa unang bus na paalis ng Maynila. Ang biyahe ay tumagal ng mahigit walong oras, at habang gumugulong ang sasakyan sa kalsada, naramdaman ko ang paglayo ko hindi lamang sa lungsod kundi pati na rin sa sakit na dulot ng lalaking minahal ko. Ang aking mga kamay ay nakapatong pa rin sa aking tiyan, at sa bawat tibok ng puso ng sanggol sa loob ko, lalong tumitibay ang aking loob. Kakayanin ko ito. Para sa kanya.Dumating ako sa isang payapa at liblib na bayan sa paanan ng k
CATRIONA POVNanginginig ang aking mga kamay habang nakatayo sa harap ng matataas na salaminang pinto ng Ayapana Group of Companies. Ang gusaling ito ay tila isang dambana ng kapangyarihan at yaman, na malayo na malayo sa munting apartment na naging tahanan ko nitong mga nakaraang buwan. Mabilis ang tibok ng aking puso—hindi lamang dahil sa kaba, kundi dahil sa buhay na tumitibok sa loob ng aking sinapupunan, isang siguradong katotohanang tanging ako pa lamang ang nakakaalam.Huminga ako nang malalim, inayos ang aking simpleng blusa, at pumasok sa loob. Malamig ang hangin at amoy mamahaling katad at sariwang kape. Dadaan-daan ang mga sekretarya at mga opisyal na abala sa kani-kanilang gawain, ngunit parang hindi nila ako nakikita na tila ako ay isa lamang anino. Ngunit hindi ako naririto upang manatiling hindi mapansin. Pumunta ako upang sabihin kay Kristian Kenzo Ayapana ang katotohanang magbabago sa takbo ng aming dalawang buhay magpakailanman.Kinailangan lamang ng dalawampung minu







