Beyond Betrayal: Marry His Brother [Filipino]

Ang pitong taon ng pagmamahalan ay walang kuwenta laban sa pitong buwan ng pagtataksil. May mga pangako talagang mas madaling baliin kaysa tuparin.

Si Kyros Arnaud Ferrero, ang lalaking minahal ko simula noong labimpitong taong gulang ako, ay inakala kong siyang makakasama ko habambuhay. Kailanman ay hindi ko naisip na ang pagmamahal niya ay may kalakip palang pagtataksil. Minahal niya ako, pero nagawa niya pa rin akong saktan at traydurin kasama ang mismong kaibigan na pinagkatiwalaan ko.

Nagawa niyang magsinungaling at mang-gago nang hindi man lang kumukurap ang mga mata. Para makaganti sa kanya, pinasalan ko ang kapatid na pinakamumuhian niya, ang kasalukuyang presidente ng kanyang kumpanya.

***

Gazelle

'Mayroon kang emergency shift ngayong gabi sa ospital. Naiskedyul ang mga pasyente at napiling manganak ngayon. I'm really sorry, Dr. Sinclair,' iyon ang ipinadalang mensahe ng chief resident ko, isang bagay na hindi ko akalain na magdadala sa akin sa katotohanan tungkol sa pagtataksil ng aking kasintahan.

Sa ikalawang taon ko bilang OB-GYN resident, ito na rin ang ikalawang taon na inatasan ako na magtrabaho sa Araw ng mga Puso.. 

My dedication to medicine had always guided my choices, so I replied, 'Noted. I’ll be at the hospital by the afternoon.'

Marami na akong isinugal sa propesyon na ito kaya naman ang tanging magagawa ko ay sumunod.

Dahil okupado na ang gabi ko, nagpasya akong bisitahin muna ang opisina ni Kyros, and kasintahan ko na may dalawang buwan nang nagtrabaho bilang isang junior executive sa kumpanya ng kanyang pamilya, and I wanted to at least share a moment with him today.

Nagdala ako ng cake at dumiretso sa elevator. Kilala ako sa gusali nila kaya naman dire-diretso lang ako nang walang isyu.

“Hello, Miss Gazelle!” bati sa akin ng ilang staff. Sinuklian ko ang mga ngiti nila ng mahinang tango

Pagdating ko sa pribadong opisina niya, wala roon ang sekretarya kaya naman tumuloy na lang ako sa pribadong silid na madalas kong makagawian kapag naroon ako. Wala roon si Kyros.

Nakakunot ang noo na inilabas ang phone ko para magpadala ng mensahe sa kanya, nguntit naunang napuna ng mga mata ko ang eleganteng box na nakapatong sa desk niya.

Bumilis ang tibok ng puso ko. Kamukha ito ng gift box na inihanda ko para sa kanya, ngunit sigurado ako na naroon pa ang regalo kos a kanya sa tirahan namin. Nanatili ang pagkalito sa loob ko, iniisip kung nakita niya ito sa aking aparador at dinala dito.  

Nang buksan ko ang takip, isang maliit na card ang nakapatong sa loob.

“Happy Valentine’s Day, babe!” 

Ang hindi pamilyar na sulat-kamay ay nagpalamig sa akin. Sa loob ng kahon, pinagmamasdan ako ng isang Patek Philippe Nautilus na nag-aakusa sa kumikinang nitong mukha.

Someone had given this to him. Someone who called him ‘babe’.

Dumagundong ang dibdib ko. Sino ang nagpadala nito?

Sa puntong ito ay hindi ko alam ang gagawin ko. Dala ang cake ay nagpunta na muna ako sa women’s restroom para kalmahin ang sarili ko.

Umaasa ang isang maliit na boses sa isipan ko: ‘baka hindi iyon para kay Kyros.’

Pero paano napunta ang bagay na iyon sa mesa niya?

Doon ko siya pinadalhan ng mensahe. 

Me: 'My chief asked me to be in the hospital tonight. Our ward is full-packed, and I will be staying until tomorrow. Do you have time for a late lunch to celebrate the day?'

Tinitigan ko ang repleksyon ko sa salamin, pinilit kong alisin ang kaba. ‘No, I’m just being paranoid.’

Nagbukas ang pintuan at iniluwa ang sekretarya ni Kyros, Emily Foster. Tila siya nakakita ng multo nang masilayan ako.

“M-Miss Gazelle!” nautal siya. “Y-you’re here.”

May hawak siyang dalawang paperbag at agad niya itong itinago sa kanyang likuran. The brand was unmistakably high-end women’s jewelry.

Ninakaw ko na muna ang kakalmahan sa trabaho at inalok ko siya ng isang magiliw na ngiti. “Kay Kyros ba ang mga iyan?”

“Yes, Miss Gazelle. Inutusan ako ni Boss na kunin ito sa shop,” tugon niya sa kanyang boses nang may tensyon. 

“Exciting! Pwede ko bang tingnan?” Pinananatiling magaan ang aking tono

Bahagyang nakaawang ang labi niya, nag-aalangan

“Don’t worry, it’s a secret,” I reassured her playfully. “I just hate surprises.”

Nag-aatubili na iniabot niya sa akin ang mga iyon habang dama ko ang kanyang kaba. Parehas ang nilalaman ng dalawang kahon sa paper bags na nagsasabi na dalawang tao ang tatanggap ng mga iyon.

“Why did Kyros order two of the same bracelet?”

Unless the other one is for his ‘babe.’

Pinag-aralan ko nang mabuti si Emily. Ang Pink Girls Code, ang aking sorority, ang nag-sponsor ng kanyang pag-aaral sa kolehiyo. Noong nagtapos siya pitong buwan na ang nakararaan, personal akong tumulong sa kanya para makuha ang trabahong ito sa Ferrero Group.

“Sinunod ko lang ang utos, Miss Gazelle,” umiwas siya ng tingin sa akin.

Pinutol ng ring ang tensyon, tumatawag si Kyros.

Pinanatili ko ang kakalmahan. “Sorry. Tumatawag na rin sa akin ang boss mo. Pasensiya na sa abala.”

Nagmadali siya na lumabas ng women’s comfort room dala ang dalawang paper bag.  Kung gusto kong malaman ang totoo, kailangan kong magmasid sa dilim. 

“Hi! Narito lang ako sa comfort room,” I answered.

“Great! I’ll wait for you here in the office,” tugon ni Kyros bago pinutol ang tawag.

Matapos ayusin ang sarili ay bumalik ako sa pribadong opisina ni Kyros, pilit na ngumiti. Mukhang wala rin siyang ideya na nagtungo na ako rito.

“I miss you so much, babe! Mabuti at naisip mo na dalawin ako.” He hugged me tightly, pressing a soft kiss to my lips.  Naaamoy ko pa ang sabon sa kanyang katawan na para bang kaliligo lang niya. 

Ngunit ang hindi pamilyar na amoy na iyon ay hindi gamit sa aming villa. Ang relong nadiskubre ko kanina ay naroon n asa kanyang pulso. 

Kumalabog ang tiyan ko habang dumarami ang mga posibilidad sa isip ko.

“Nag-lunch na ako while in a meeting, pero kung gusto mo ay sasamahan kitang kumain,” aniya.

“You had a meeting?”

“Yeah, with a client.”

Nanatili ang tanong na mas lalo pang lumobo sa aking isipan: Sino ang nagbigay kay Kyros ng $70,000 na relo? Kliyente lang ba ito?