로그인POV: Karen Nang makita ng babae na wala na sina Mama at Papa, kasama si Angela, ang anak na matagal na nilang hinahanap, dahan-dahang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Ang kanina'y nag-aalalang tingin ay napalitan ng matinding galit. Mabibigat ang hakbang niyang lumapit sa akin habang nakatayo ako sa may hagdan. Napaatras ako nang bahagya nang makita kong nanginginig sa galit ang kanyang mga kamay. Huminto siya sa tapat ko at mariing itinuro ako. "Alam mo ba kung ano'ng ginawa mo kay Angela?!" sigaw niya, halos mawalan ng boses. Hindi man lang niya ako binigyan ng pagkakataong magsalita. "Inalagaan ko si Angela sa abot ng makakaya ko! Siniguro kong wala siyang kahit isang sugat sa katawan. Pero ikaw..." napailing siya habang pinipigilan ang galit at pagkadismaya. "Isang tulak lang ang ginawa mo para mahulog siya sa hagdan dahil alam mong mawawala ka na sa pamilyang matagal mo nang nakasama!" Nanatili akong nakatayo habang sunod-sunod na tumama sa akin ang bawat salitang ibi
POV: Karen Hindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang tumakbo si Angela papunta sa kinatatayuan ko. Huminto siya sa harap ko at ngumiti. "Ate... Ate Karen," mahina ngunit masaya niyang bati. "Kinagagalak kitang makilala." Hindi ako agad nakapagsalita. Bago pa man ako makapag-react, niyakap niya ako. Sa yakap na iyon, unti-unting nawala ang kaba sa dibdib ko. Akala ko... galit siya sa akin. Akala ko, sisisihin niya ako sa lahat ng nangyari. Pero mali pala ako. Mahina kong ibinalik ang yakap niya. Nang lingunin ko sina Mama at Papa, nakita ko ang mga ngiti sa kanilang mga labi. "Napakabuti talaga ni Angela," emosyonal na sabi ni Mama. "Kahit labing-anim na taon siyang nawalay sa atin, wala siyang kahit katiting na galit kay Karen." Napangiti ako. Marahil... Magiging maayos din ang lahat. Ngunit sa mismong sandaling iyon, naramdaman kong lalo pang humigpit ang yakap ni Angela. Lumapit ang labi niya sa aking tainga. At sa mahinang boses na kami lang ang makakarinig, bu
POV: Karen Saglit akong napatigil sa pag-akyat sa hagdan nang marinig ko ang usapan nina Mama at Papa sa sala. Hindi ko sana papansinin, ngunit may kung anong kaba ang biglang sumiksik sa dibdib ko. Tahimik akong nanatili sa kinatatayuan ko, pilit na pinakikinggan ang kanilang usapan. "Paano ba natin sasabihin sa kanya?" puno ng pag-aalalang tanong ni Mama. Napakagat ako sa labi. Tungkol saan? Sino ang tinutukoy nila? Napahigpit ang hawak ko sa railings nang marinig ko ang sagot ni Papa. "Hindi siya ang tunay nating anak... at si Angela ang tunay nating anak." Parang biglang tumigil ang mundo ko. Nawalan ako ng marinig. Nawalan ako ng maramdaman. Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. Hindi siya ang tunay nating anak. Si Angela ang tunay nating anak. Ako ba ang tinutukoy nila? Ako? Ang anak na labingwalong taon nilang pinalaki? Ang anak na buong buhay na naniwalang siya ang tunay na anak ng pamilyang ito? Napahawak ako sa dibdib ko nang bigla
Humahagupit ang malakas na hangin habang walang tigil ang pagbuhos ng ulan. Ang mga puno sa labas ay halos mabali sa lakas ng bagyo, at ang kalangitan ay paulit-ulit na nililiwanagan ng nakakasilaw na kidlat. Sa gitna ng nagngangalit na panahon, abala ang mga doktor at nars sa loob ng isang pribadong ospital. “Dok, walong sentimetro na ang bukas ng cervix!” sigaw ng isang nars habang mabilis na itinutulak ang stretcher papunta sa delivery room. Sunod-sunod ang pag-ugong ng kulog na tila nakikisabay sa mga daing ng mga babaeng manganganak. Sa kabilang dulo ng ospital ay naroon si Victoria Monteverde, ang asawa ng isa sa pinakamayamang negosyante sa bansa. Nakasuot siya ng mamahaling hospital gown habang napapalibutan ng mga doktor at personal na nars. “Konti na lang, Ma'am Victoria. Malapit na po,” pagpapakalma ng doktor. Sa kabilang banda naman ng parehong palapag ay naroon si Aling Rosa, isang simpleng tindera ng gulay na halos walang pambayad sa ospital. Basa pa ang kanyang da
Habang unti-unting lumulubog ang araw sa likod ng hardin ng mansyon, mas lalong naging payapa ang paligid. Ang hangin ay banayad, at tila pati ang mundo ay nakisama sa katahimikan ng bagong yugto ng kanilang buhay. Tahimik na pinagmamasdan ni Alexander ang mag-ina niya. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Theariza habang karga ang maliit na si Baby Thearonna. “Hindi ko akalaing darating tayo sa puntong ito,” mahina niyang saad, may halong pag-igting ng emosyon sa kaniyang boses. Ngumiti si Theariza habang marahang hinaplos ang pisngi ng kanilang anak. “Dumaan tayo sa napakaraming sakit, Alexander… pero tingnan mo ngayon,” sagot niya, puno ng luha ang mga mata ngunit masaya. Sa hindi kalayuan, tahimik na nakatanaw si Master Rereio. Hindi na mababakas ang dating galit sa kaniyang mukha, kundi puro kapanatagan na lamang. “Minsan, ang mga pagkakamali ang nagdadala sa atin sa tamang landas,” mahinang sabi niya sa sarili bago bahagyang ngumiti. Lumapit si Althea, may bakas
“Ano bang ginagawa ninyong dalawa diyan?” galit na saad ni Master Rereio. “Itigil niyo na ang lapastangan ninyong relasyon!” Napayuko sina Alexander at Althea sa mga katagang binitawan niya. Ngunit ilang sandali pa’y napabuntong-hininga si Master Rereio bago muling nagsalita. “Dahil si Theariza ay anak ko talaga… at hindi totoong nagsinungaling sa akin ang asawa ko.” Bahagyang nanginig ang kaniyang boses habang nakatingin sa dalawa. “Kaya ngayon… wala na kayong ibang dapat sundin kundi ang mga puso niyo.” Tahimik na napaluha si Althea habang si Alexander ay hindi makapaniwala sa kaniyang narinig. “Patawad…” mahinang saad ni Master Rereio kina Alexander at Althea. “Magbagong-buhay ka na, Althea… hindi pa huli ang lahat,” biglang sabat naman ni Theariza habang bakas sa kaniyang mukha ang awa at pag-unawa. Napaluha nalang si Althea at tahimik na yumuko. “At si Alexander…” pagpapatuloy ni Theariza habang mahigpit nitong hinawakan ang kamay ng lalaki. “Bubuo na kami ng sari
“Congrats, Honey!” masayang saad ni Alexander habang mahigpit na hinahawakan ang kamay ni Theariza pagkalabas nila ng clinic. Hindi niya maitago ang saya sa kanyang mukha. “Sabi ko naman sa’yo, hindi mo na kailangang uminom ng mga gamot na bigay ni Mama.” Ngumiti si Theariza, ngunit bakas pa
“Hindi… hindi pa ako patay! Paano na ang kompanya ko? Paano na ang mga kayamanang itinago ko?! Theariza bakit ganyan ka na kalupit? Hindi ka naman dating ganyan.” hindi makapaniwalang sigaw ni Alexander sa dilim, habang nanginginig ang kanyang boses at ramdam ang desperasyon na kumakapit sa kanyang
Habang abala ang dalawang bata sa Mansion ng Montellana Mansion, abala naman si Theariza sa madilim na bodega kung saan nakagapos si Alexander. “Ano ba, Theariza?! Pakawalan mo ako rito!” sigaw ni Alexander habang pilit kumakawala sa pagkakatali ng kanyang mga kamay. Halatang takot na takot na ito
Habang nag-uusap sina Theariza at Darryl, isang tinig ang biglang kumawala—mahina ngunit malinaw, tila sumisingit mula sa kawalan—na narinig ni Theariza. Napahinto siya, nanlamig ang buong katawan, at tila may kumurot sa kanyang puso. “Mommy! Gumising ka na? I miss you so much!” “Huh…” nangingin







