Chapter 3

Six Years Later

CALISTA POV

Limang taon ang lumipas. Hindi naging madali ang buhay ko. Parang may pumipigil sa akin na magtrabaho sa magandang kompanya o kahit sa mga simpleng trabaho lang.

Pakiramdam ko may humaharang sa akin na makahanap ng trabaho. Gusto talaga yata nilang maghirap ako sa mundong ito. Pero hindi ko hahayaan na masira nila ako ng tuluyan.

Hanggang ngayon ba ay pinapamanmanan pa rin niya ako para makita ang kamiserablehan ng buhay ko? Napabuntong-hininga ako ng malalim.

Ginawa ko na ang lahat pero bakit hindi pa nila ako tantanan. Hindi ba pwedeng hayaan na nila ako dahil sinunod ko naman ang gusto nila.

O, baka si Zayver naman ang may gawa nito. Kaya di ako nakakapasok at natatanggap sa trabaho dahil sa kagagawan niya.

"Six years na hindi ba dapat hayaan na niya ako. Masaya na ako kasama ang anak ko eh," masamang loob na bulong ko.

Kaya sa umaga, nagtatrabaho ako bilang online seller. Sa hapon naman ay tumatanggap ako ng mga labada mula sa kapitbahay.

Sa gabi, nagsusulat ako ng mga artikulo para sa mga website kapalit ng maliit na bayad. Halos wala na akong tulog at wala na rin akong pahinga. Mabigyan ko lang ng magandang buhay ang anak ko.

Ngunit hindi ako kailanman nagreklamo kahit hirap na hirap na ako sa buhay. Dahil sa tuwing nakikita ko ang aking anak na masayang natutulog, nawawala ang lahat ng aking pagod.

"Mommy ko!"

Napalingon ako sa limang taong gulang kong anak na babae na nakaupo sa maliit naming sofa.

Nakasuot ito ng mumurahing pajama ngunit maliwanag ang ngiti sa mukha. Napaka-bubbly nito at very positive sa buhay. Kaya nagiging inspirasyon ko ang anak ko araw-araw.

My bubbly baby Cassie. Ang pinakamahalagang tao sa buhay ko.

"Mommy ko, kapag yumaman ako, bibilhan kita ng malaking bahay at magandang kotse."

Napangiti ako sa sinabi ng anak ko.

"Talaga, anak?" Tumango naman agad ang anak ko.

"Opo, at hindi ka na magtatrabaho, Mommy."

Napaluha ako ngunit agad ko rin iyong pinunasan. Lahat ng sakripisyo ko ay para sa anak ko. Para mabigyan ko ang anak ko ng magandang kinabukasan.

Ang anak namin ni Zayver. Pagkaalala ko sa kanya ay sumikip bigla ang dibdib ko. Gusto ko na namang humagulgol sa sobrang pagka-guilty sa ginawa kong pagsisinungaling sa kanya.

Hanggang ngayon parang hinahabol pa rin ako ng sarili kong multo. Dahil sa ginawa kong kasalanan sa kanya.

"Mahal na mahal kita Zay mananatili ka dito sa puso ko magpakailanman," bulong ko.

ZAYVER POV

Samantala...

Sa kabilang panig ng siyudad. Tahimik ang buong conference room ng Devereux Holdings.

Walang nangangahas magsalita. Walang nangangahas huminga nang malakas dahil sa takot nila na mawalan ng trabaho.

Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window. Mas makapangyarihan na ako ngayon. Mas mayaman at mas kinatatakutan na sa business world.

"Rejected."

Isang salita lang ang binitiwan ko. Ngunit sapat na iyon para mamutla ang mga direktor. Hindi ko kasi nagustuhan ang proposal na hindi man lang nila pinag-isipang mabuti at ayusin.

"Sir, puwede pa naming ayusin ang proposal na..."

"Rejected." I firmly repeat it.

Mas malamig at mas mapanganib ang boses ko sa pagkakataon na iyon. Napaubo ang isang executive dahil sa tensyon.

Anim na taon na ang nakalipas. Ngunit hindi ko pa rin nakakalimutan si Calista. Ang babaeng pinakamamahal ko na sumira sa akin. Ang babaeng pinaniwalaan niyang ipinagpalit ako sa ibang lalaki.

Mula noon, naging trabaho na lamang ang laman ng buhay ko. Walang pag-ibig kahit maraming nagkakandarapa sa akin.

Wala na akong tiwala pa sa lahat. Kahit ang Lolo ko na gumawa ng arranged marriage sa amin ng anak ng kasosyo nito sa negosyo ay hindi ko pinansin.

Nawala ang paglalakbay ng diwa ko sa harapan ng board of directors at executive.

Napatigil ako nang biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Napakunot-noo ako nang makita ang unknown number na nasa screen ng cellphone.

Wala sa sariling kaagad ko iyong sinagot.

"Who is this?"

Sa kabilang linya ay may ilang segundong katahimikan. Pagkatapos ay isang maliit at masiglang boses ang narinig kong nagsalita.

"Hello po!"

Napakunot lalo ang noo ko. 'How does this little girl know my number?' Curious na tanong ko sa sarili.

"Bata ka?"

"Opo! Obviously po!"

Saglit na natahimik ang buong conference room. Parang nabunutan sila ng tinik sa dibdib dahil sa tumawag. Hindi ko pinansin ang katahimikan ng tao sa conference room.

Lahat rin ay nakatingin sa akin na kilalang walang pasensya. Ngunit lalo lamang silang nagtaka nang hindi ko pinatay ang tawag. Bagkus ay nakipag-usap ako sa batang tumatawag sa akin.

"Anong kailangan mo?" mahinahon na tanong ko.

"Wala naman po."

Napaangat ang kilay ko sa sinagot niya sa akin.

"Wala?"

"Nadial ko lang po yata nang mali," hagikhik pa ng bata sa kabilang linya.

Muntik ko nang ibaba ang tawag dahil wala ako sa mood makipaglaro lalo na sa bata. Pero nagsalita ulit ang bata.

"Pero ang ganda ng boses mo po."

Napakurap ako sa sinabi niya. Sa buong buhay ko, walang nagsabi niyon sa akin.

Dahil takot, respeto at pag-iingat ang kadalasang nakikita ko sa mga taong nakakasalamuha ko araw-araw. Iyon lamang ang natatanggap ko.

Pero ang batang ito? Parang walang takot. Well, hindi naman pala niya ako kilala kaya natural na walang takot makipag-usap.

"Mister, may anak ka na po ba?" tanong ng bata.

Napasinghap ang mga executive. Halos mabitawan ng assistant ang hawak niyang tablet. Pero ako ay hindi sumagot sa tanong ng bata.

Nanatili lang akong nakatitig sa malayong tanawin ng lungsod. Hindi ko alam kung bakit. Pero sa unang pagkakataon sa buhay ko, matapos ang limang taon, may kung anong gumaan sa dibdib ko.

"Bakit mo natanong, maliit na bata?" sabi ko naman.

"Para siya na lang ang kakwentuhan ko. Boring kasi wala ako kalaro at kausap," narinig ko pa itong bumuntong-hininga.

Parang matanda na kung magsalita. Ang cute siguro nito. Pero bago pa ako magsalita, nagpaalam na ako dahil may mas mahalaga pa akong meeting na hindi pa natatapos hanggang ngayon.

Hindi niya alam na ang madaldal na batang kausap niya ngayon ay ang anak na matagal na niyang hinahanap nang hindi niya nalalaman.