Mag-log inAUDREYNakatayo kaming tatlo sa malaking main driveway ng aming Forbes Park estate habang ang sikat ng hapon ay dahan-dahang tumatama sa mga mamahaling sasakyan ng aming security convoy.Narito kami upang ihatid si Sherwin na pabalik na ng London para asikasuhin ang kaniyang mga malalaking international business branches, and to be honest, medyo nabawasan na ang tindi ng aking hiya mula noong nakaraang araw dahil sa kaniyang napakagandang pag-uugali.Lumapit sa akin si Sherwin na may dalang malaking ngiti sa kaniyang mukha, looking very professional in his designer corporate suit, habang bitbit ng kaniyang personal assistant ang kaniyang mga premium flight luggage.“Audrey, Shane, kailangan ko na kayong iwanan dito sa Pilipinas dahil naghihintay na ang aking board of directors sa United Kingdom para sa ating global expansion layout. Maraming salamat sa napakainit na pagtanggap ninyo sa akin dito sa mansiyon kahit na medyo nagkaroon tayo ng kaunting structural surprise noong unang umag
SHANEHindi ko na lang binanggit pa kay Audrey ang matinding tension na naramdaman ko kanina sa loob ng nursery room upang hindi na mas lalong lumala ang kaniyang hiya at operational stress ngayong umaga.Kitang-kita ng aking dalawang mata kung paano siya nagkamali at aksidenteng nahalikan si Sherwin sa labi, but I completely know deep inside my heart na hindi naman niya iyon sinadya dahil wala naman talagang alam ang asawa ko na may kakambal pala ako sa pamilyang ito.Masyadong naging kumplikado ang mga nakaraang buwan dahil sa kademonyohan nina Miranda at Marian, kaya naman ayokong madagdagan pa ng panibagong emosyonal na problema ang isip ng aking asawa habang nagpapagaling pa siya sa kaniyang mga sugat.Pagkatapos ng aming almusal sa dining area kung saan nanatiling tahimik at halatang balisa si Audrey, hinintay ko munang makapanhik siya muli sa itaas bago ko lihim na kinausap ang aking kapatid dito sa loob ng aking private home office.Umupo ako sa aking leather chair habang sery
AUDREYMasayang magkayakap kaming natulog ni Shane sa loob ng aming master bedroom pagkatapos ng napakahabang gabi ng pag-aalala at takot. Ramdam ko ang tibok ng kaniyang puso habang nakasandal ang aking ulo sa kaniyang malaking dibdib, providing me with the absolute safety and comfort that I desperately needed after everything we went through with Miranda.Nang magising ako kinaumagahan dahil sa sikat ng araw na tumatama sa aming malaking bintana, napansin kong wala na si Shane sa aking tabi kaya naman agad akong bumangon upang ayusin ang aking sarili.Dahil sabik na sabik pa rin akong makasama ang aking mga sanggol, mabilis kong pinuntahan ang mga anak natin sa nursery room sa kabilang dulo ng pasilyo upang i-check ang kanilang kalagayan.Pagtulak ko ng pinto, agad kong nakita ang pamilyar na likod ni Shane na nakatayo malapit sa crib ni Tyler, so I quickly smiled and hugged him tightly from behind, wrapping my arms around his waist.“Good morning, my love. Ang aga mo namang nagisin
AUDREY“Shane, pakiusap naman, tapusin na natin ang ganitong klaseng setup dahil natatakot ako para sa kaligtasan ng mga anak natin kung mananatili silang nakakulong sa ilalim ng bahay natin.”Huminga nang malalim si Shane habang seryosong nakatingin sa akin, his eyes scanning my pale face before he slowly nodded his head to show his corporate agreement. He tapped the shoulder of his head security guard and gave the final executive order to move the prisoners out of our property immediately.“Sige, Audrey, kung iyan talaga ang tanging paraan para mapalagay ang isip mo, gagawin ko ang gusto mo. Carlos, dalhin ninyo ang mga medical restraints sa ibaba at kunin ang dalawang iyan ngayon din.”Nang buksan ng mga armadong tauhan ni Shane ang mabigat na bakal na pinto ng basement suite, isang napakabahong amoy ng dumi at nabubulok na elemento ang agad na sumalubong sa amin sa pasilyo. Sumama ako sa pagbaba dahil gusto kong makita ng sarili kong mga mata ang opisyal na pag-alis ng aking mga k
AUDREYKahit na ramdam ko pa ang matinding pananakit ng aking buong katawan at ang bawat paghinga ko ay tila may kasamang mabigat na dagok mula sa nakaraang trauma, pinilit ko pa ring bumangon mula sa aking higaan sa loob ng VIP room.Hindi ko na kayang magtagal pa ng kahit isang oras sa loob ng ospital dahil ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi sa aming mansiyon at makita ang aking mga anak. Alam kong nag-aalala ang mga doktor at maging ang mga nurse na nag-aasikaso sa akin, pero para sa isang inang tulad ko, walang gamot na mas makapagpapagaling kaysa sa presensya ng aking mga sanggol.Tinawag ko si Shane habang dahan-dahan kong inaayos ang aking sarili, at nang pumasok siya sa silid, nakita ko sa kaniyang mga mata ang pag-aalangan na agad namang napalitan ng pag-unawa at pagmamahal.“Shane, please, kailangan ko nang umuwi ngayon din. Hindi ko na kayang maghintay na hindi ko nayayakap ang ating mga anak habang narito ako sa loob ng malamig na kwartong ito.”“Audrey, kung iya
SHANEHabang nakaupo ako sa tabi ng hospital bed ni Audrey at mahigpit na hawak ang kaniyang kamay, mabilis kong hinarap si Kevin na kapapasok pa lamang sa loob ng VIP room na may dalang mga nakakaalarmang dokumento.Agad kong nalaman mula sa kaniyang ulat na kahit kasalukuyang nasa loob ng pambansang kulungan ang mga tiwaling magulang ni Miranda na sina Agnes at Billy dahil sa kanilang mga naunang corporate crimes, nagawa pa rin ng mga ito na gumamit ng isang smuggled cell phone upang tumawag ng ilang reporter mula sa mga sikat na news agency.Ginamit nila ang pagkakataon na iyon para gumawa ng isang malaking eksena at sabihin sa publiko na dinukot ko raw ang kanilang anak na si Miranda pagkatapos nitong makalabas sa ospital.Ang aking buong katawan ay binalot na naman ng matinding galit dahil sa walang katapusang lakas ng loob ng pamilyang iyan na kalabanin ang aking kapangyarihan, and I knew that I had to execute an absolute news blackout immediately to protect the structural secur
SHANEHindi ko inakalang isang tawag lang ang sisira sa gabi ko.Nasa kama kami ni Audrey, sa loob ng kwarto ko, maliwanag pa ang buong ppaligid dahil hindi ko sinara ang ilaw. Nakatukod ang kamay ko sa kama habang hinahalikan ko siya. Ramdam ko ‘yung kamay niyang humihila sa shirt ko, halos mapuni
MIRANDA“Ma… Pa…” bulong ko, nanginginig ‘yung boses ko. Hindi ko na kaya pigilan. Parang may sasabog sa dibdib ko. Sobrang sakit na parang hindi ko na alam kung kaya ko pa bang humingaPagtingin ko sa magulang ko ay alam kong worried sila. Sobrang takot. Sobrang kaba.Nag-iisang anak lang ako kaya
AudreyNapayakap ako kay mama at nakaramdam ng takot, “Sinaktan ka ba niya ma?”“Hindi pero sinira niya ang gate para makapasok,” kinakaban na sabi ng mama ko.“Huwag kang mag-alala ma, ipaaayos ko na lang at hihingi ng tulong sa barangay at pulis para hindi na siya ulit makapunta dito. Mas mabuti
Audrey“L-Last Will?” kunot ang noo na unulit ko ang sinabi ni Andrea. Tumango naman ito at inabutan ako ng tissue. Inilock nito ang pinto ng banyo saka ito nagpaliwanag.“Si Miss Miranda ang gusto ng pamilya ni Sir Shane na maging asawa niya dahil iyon ang nasa last will. Paralyzed na ngayon ang l







