Mag-log inAUDREYNakatayo kaming tatlo sa malaking main driveway ng aming Forbes Park estate habang ang sikat ng hapon ay dahan-dahang tumatama sa mga mamahaling sasakyan ng aming security convoy.Narito kami upang ihatid si Sherwin na pabalik na ng London para asikasuhin ang kaniyang mga malalaking international business branches, and to be honest, medyo nabawasan na ang tindi ng aking hiya mula noong nakaraang araw dahil sa kaniyang napakagandang pag-uugali.Lumapit sa akin si Sherwin na may dalang malaking ngiti sa kaniyang mukha, looking very professional in his designer corporate suit, habang bitbit ng kaniyang personal assistant ang kaniyang mga premium flight luggage.“Audrey, Shane, kailangan ko na kayong iwanan dito sa Pilipinas dahil naghihintay na ang aking board of directors sa United Kingdom para sa ating global expansion layout. Maraming salamat sa napakainit na pagtanggap ninyo sa akin dito sa mansiyon kahit na medyo nagkaroon tayo ng kaunting structural surprise noong unang umag
SHANEHindi ko na lang binanggit pa kay Audrey ang matinding tension na naramdaman ko kanina sa loob ng nursery room upang hindi na mas lalong lumala ang kaniyang hiya at operational stress ngayong umaga.Kitang-kita ng aking dalawang mata kung paano siya nagkamali at aksidenteng nahalikan si Sherwin sa labi, but I completely know deep inside my heart na hindi naman niya iyon sinadya dahil wala naman talagang alam ang asawa ko na may kakambal pala ako sa pamilyang ito.Masyadong naging kumplikado ang mga nakaraang buwan dahil sa kademonyohan nina Miranda at Marian, kaya naman ayokong madagdagan pa ng panibagong emosyonal na problema ang isip ng aking asawa habang nagpapagaling pa siya sa kaniyang mga sugat.Pagkatapos ng aming almusal sa dining area kung saan nanatiling tahimik at halatang balisa si Audrey, hinintay ko munang makapanhik siya muli sa itaas bago ko lihim na kinausap ang aking kapatid dito sa loob ng aking private home office.Umupo ako sa aking leather chair habang sery
AUDREYMasayang magkayakap kaming natulog ni Shane sa loob ng aming master bedroom pagkatapos ng napakahabang gabi ng pag-aalala at takot. Ramdam ko ang tibok ng kaniyang puso habang nakasandal ang aking ulo sa kaniyang malaking dibdib, providing me with the absolute safety and comfort that I desperately needed after everything we went through with Miranda.Nang magising ako kinaumagahan dahil sa sikat ng araw na tumatama sa aming malaking bintana, napansin kong wala na si Shane sa aking tabi kaya naman agad akong bumangon upang ayusin ang aking sarili.Dahil sabik na sabik pa rin akong makasama ang aking mga sanggol, mabilis kong pinuntahan ang mga anak natin sa nursery room sa kabilang dulo ng pasilyo upang i-check ang kanilang kalagayan.Pagtulak ko ng pinto, agad kong nakita ang pamilyar na likod ni Shane na nakatayo malapit sa crib ni Tyler, so I quickly smiled and hugged him tightly from behind, wrapping my arms around his waist.“Good morning, my love. Ang aga mo namang nagisin
AUDREY“Shane, pakiusap naman, tapusin na natin ang ganitong klaseng setup dahil natatakot ako para sa kaligtasan ng mga anak natin kung mananatili silang nakakulong sa ilalim ng bahay natin.”Huminga nang malalim si Shane habang seryosong nakatingin sa akin, his eyes scanning my pale face before he slowly nodded his head to show his corporate agreement. He tapped the shoulder of his head security guard and gave the final executive order to move the prisoners out of our property immediately.“Sige, Audrey, kung iyan talaga ang tanging paraan para mapalagay ang isip mo, gagawin ko ang gusto mo. Carlos, dalhin ninyo ang mga medical restraints sa ibaba at kunin ang dalawang iyan ngayon din.”Nang buksan ng mga armadong tauhan ni Shane ang mabigat na bakal na pinto ng basement suite, isang napakabahong amoy ng dumi at nabubulok na elemento ang agad na sumalubong sa amin sa pasilyo. Sumama ako sa pagbaba dahil gusto kong makita ng sarili kong mga mata ang opisyal na pag-alis ng aking mga k
AUDREYKahit na ramdam ko pa ang matinding pananakit ng aking buong katawan at ang bawat paghinga ko ay tila may kasamang mabigat na dagok mula sa nakaraang trauma, pinilit ko pa ring bumangon mula sa aking higaan sa loob ng VIP room.Hindi ko na kayang magtagal pa ng kahit isang oras sa loob ng ospital dahil ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi sa aming mansiyon at makita ang aking mga anak. Alam kong nag-aalala ang mga doktor at maging ang mga nurse na nag-aasikaso sa akin, pero para sa isang inang tulad ko, walang gamot na mas makapagpapagaling kaysa sa presensya ng aking mga sanggol.Tinawag ko si Shane habang dahan-dahan kong inaayos ang aking sarili, at nang pumasok siya sa silid, nakita ko sa kaniyang mga mata ang pag-aalangan na agad namang napalitan ng pag-unawa at pagmamahal.“Shane, please, kailangan ko nang umuwi ngayon din. Hindi ko na kayang maghintay na hindi ko nayayakap ang ating mga anak habang narito ako sa loob ng malamig na kwartong ito.”“Audrey, kung iya
SHANEHabang nakaupo ako sa tabi ng hospital bed ni Audrey at mahigpit na hawak ang kaniyang kamay, mabilis kong hinarap si Kevin na kapapasok pa lamang sa loob ng VIP room na may dalang mga nakakaalarmang dokumento.Agad kong nalaman mula sa kaniyang ulat na kahit kasalukuyang nasa loob ng pambansang kulungan ang mga tiwaling magulang ni Miranda na sina Agnes at Billy dahil sa kanilang mga naunang corporate crimes, nagawa pa rin ng mga ito na gumamit ng isang smuggled cell phone upang tumawag ng ilang reporter mula sa mga sikat na news agency.Ginamit nila ang pagkakataon na iyon para gumawa ng isang malaking eksena at sabihin sa publiko na dinukot ko raw ang kanilang anak na si Miranda pagkatapos nitong makalabas sa ospital.Ang aking buong katawan ay binalot na naman ng matinding galit dahil sa walang katapusang lakas ng loob ng pamilyang iyan na kalabanin ang aking kapangyarihan, and I knew that I had to execute an absolute news blackout immediately to protect the structural secur
MirandaInayos ko ang suot kong damit sa harap ng salamin. Kailangang magmukha akong malungkot pero matapang. Kailangang maniwala ang lahat na wala kaming kinalaman sa nangyari kay Audrey. Isang maling galaw lang, pwedeng masira ang lahat, pero kampante ako. Alam ko kung paano maglaro."Mama, Papa,
ShanePangatlong gabi ko na itong gising. Nakaupo ako sa tapat ng napakaraming monitor sa loob ng library namin, pero ang mga mata ko ay parang may sariling isip na kusang pumipikit sa tindi ng pagod. Uminom ako ng pang-walong baso ng kape, pero wala na itong talab. Ang tanging nagpapanatili sa aki
ShaneNakatayo ako sa tapat ng malaking bintana rito sa loob ng hospital room, pero wala akong nakikita sa labas kundi ang sarili kong repleksyon na parang isang taong nawawala sa sarili. Amoy na amoy ko ang gamot sa paligid, ang tunog ng mga monitor, at ang mahinang hikbi nina Nanay Janet at Melod
SHANEHinigpitan ko ang hawak sa kamay ni Audrey habang nakaupo kami sa harap ng mahabang lamesa sa loob ng main dining hall ng mansion. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri niya, kaya dahan-dahan ko itong hinaplos gamit ang hinlalaki ko para iparamdam sa kanya na nandito lang ako, na hindi ko s







