Chapter 2

The Unexpected Summons

Amara's POV

Buong gabi akong hindi nakatulog.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang lalaking iyon.

Si Damien Montenegro.

Ang lalaking tinatawag nilang Devil of Business World.

Napairap ako habang naglalakad papunta sa opisina kinabukasan.

Hindi ko alam kung bakit siya sikat.

Oo, gwapo siya.

Sobrang gwapo.

Pero kung ugali ang pag-uusapan?

Zero.

Mas mabuti pang makipag-usap sa pader.

Pagpasok ko sa office ay agad akong sinalubong ng kaibigan kong si Jenny.

Mukhang excited na excited ito.

"Amara!"

Napakunot-noo ako.

"Bakit?"

Hinila niya agad ako sa gilid.

"May naghahanap sa'yo!"

Napataas ang kilay ko.

"Sa akin?"

Tumango siya.

"Mula sa Montenegro Holdings."

Nanlaki ang mata ko.

"Huh?"

"Pinapatawag ka."

Parang biglang bumagal ang oras.

"Ako?"

"Oo!"

Halos tumili pa siya.

"Personally requested by the CEO."

Napatayo ako mula sa upuan.

Hindi maaari.

Bakit ako?

Sa dami ng empleyado kahapon, bakit ako?

Biglang bumalik sa isip ko ang pagsagot ko sa kanya sa lobby.

Napalunok ako.

Patay.

Sigurado akong ipapatanggal niya ako.

Napakagat ako sa labi.

"May sinabi ba kung bakit?"

Umiling si Jenny.

"Wala."

Lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko.

At sa unang pagkakataon...

Kinabahan ako.

---

Ilang oras ang lumipas.

At ngayon...

Nakatayo ako sa harap ng Montenegro Holdings Tower.

Mas lalo itong nakakatakot kapag alam mong pinatawag ka mismo ng may-ari.

Huminga ako nang malalim.

"Kaya mo 'to, Amara."

Ngunit kahit anong sabihin ko sa sarili ko...

Hindi mawala ang kaba.

Pagpasok ko sa lobby, agad akong sinalubong ng receptionist.

"Miss Villanueva?"

Tumango ako.

"This way, please."

Sinundan ko siya papunta sa private elevator.

At habang umaakyat kami sa pinakamataas na palapag ng gusali...

Pakiramdam ko ay mas lalong bumibigat ang dibdib ko.

Ding.

Pagbukas ng elevator ay parang ibang mundo ang bumungad sa akin.

Napakatahimik.

Napakalawak.

At napakagara.

Parang bawat gamit ay milyon ang halaga.

Napailing ako.

Isang buwan yata ng sahod ko ang katumbas ng isang vase dito.

Huminto kami sa harap ng malaking pinto.

Kumatok ang secretary.

"Sir, Miss Villanueva is here."

Mula sa loob ay narinig ko ang malamig na boses.

"Send her in."

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

At agad ko siyang nakita.

Nakatayo siya sa harap ng malaking bintana.

Nakatanaw sa siyudad.

Parehong kamay nasa bulsa.

Parang hari ng buong mundo.

Nang maramdaman niyang pumasok ako ay saka siya lumingon.

At muli...

Nakita ko ang mga matang iyon.

Malamig.

Matalim.

Mapanganib.

Ngunit sa hindi ko maipaliwanag na dahilan...

Parang may kung anong kakaiba sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

Parang pinag-aaralan niya ako.

Parang may hinahanap.

At parang hindi niya iyon makita.

"Sit."

Napakurap ako.

Hindi man lang good afternoon?

Napaka-rude talaga.

Hindi ako agad umupo.

"Bakit mo ako pinatawag?"

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

Mukhang hindi siya sanay na may sumasagot sa kanya.

"Straight to the point."

Napairap ako.

"Wala akong oras para sa drama."

Sa unang pagkakataon...

Bahagya siyang ngumiti.

At mas lalo siyang gumwapo.

Nakakainis.

"Interesting."

Napaupo ako sa harap niya.

At agad niyang itinulak ang isang folder sa direksyon ko.

"What is this?"

"Open it."

Nag-aalangan akong binuksan ang folder.

At pagkakita ko sa laman nito...

Parang nanlamig ang buong katawan ko.

Mga financial records.

Loan documents.

Bank statements.

At lahat ng iyon...

Ay tungkol sa pamilya namin.

Nanlaki ang mata ko.

"Paano mo nakuha ito?"

Tahimik siyang sumandal sa upuan.

"Madali lang."

Napahigpit ang hawak ko sa folder.

Hindi.

Hindi maaari.

Hindi dapat niya alam ang mga ito.

Lalo na ang problema namin.

"Why are you investigating me?"

Malamig ang tingin ko sa kanya.

Ngunit tila hindi siya naapektuhan.

"Because I wanted to know who you are."

Parang may kung anong gumalaw sa dibdib ko.

Pero agad ko iyong binalewala.

"At ano'ng nalaman mo?"

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At pagkatapos ay sinabi niya ang bagay na nagpahinto sa paghinga ko.

"Your family business is collapsing."

Nanigas ako.

Hindi.

Hindi maaari.

Hindi nila sinabi sa akin.

Pero sa paraan ng pagsasalita niya...

Alam kong nagsasabi siya ng totoo.

Biglang pumasok sa isip ko ang mga gabing nahuhuli kong gising sina Nanay at Tatay.

Ang mga bulungan nila.

Ang mga lihim na tawag.

Ang mga pilit nilang ngiti.

At ngayon...

Naiintindihan ko na.

Lubog na pala kami sa utang.

Napayuko ako.

Masakit.

Mas masakit dahil hindi nila sinabi sa akin.

"Anong gusto mo?" tanong ko.

Dahil walang taong tulad ni Damien Montenegro ang tutulong nang walang kapalit.

Bahagya siyang ngumiti.

At hindi ko nagustuhan ang ngiting iyon.

Parang may balak siyang guluhin ang buong buhay ko.

"I have a proposal."

Napataas ang kilay ko.

"What proposal?"

Tumayo siya.

At dahan-dahang lumapit.

Isang hakbang.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang sa tumigil siya sa harap ko.

Napalunok ako.

Hindi dahil natatakot ako.

Kundi dahil sa kakaibang presensya niya.

Parang sinasakop niya ang buong espasyo.

Parang siya lang ang taong naroon.

At pagkatapos ay diretsahan niya akong tiningnan.

"Your family's debts."

Tahimik niyang sabi.

"I can pay all of them."

Nanlaki ang mata ko.

Lahat?

Imposible.

Napakalaking halaga noon.

"Why?"

Mababa siyang tumawa.

"Because I need something from you."

Biglang bumigat ang hangin.

At hindi ko nagustuhan ang kutob ko.

"Ano?"

Ilang segundo siyang natahimik.

Parang pinag-iisipan niya kung paano sasabihin.

Pagkatapos...

Mabagal siyang ngumiti.

At binigkas ang mga salitang nagpayanig sa mundo ko.

"Marry me."

...

...

...

Parang tumigil ang oras.

Napatayo ako nang biglaan.

"Ano?!"

Malamig lang siyang nakatingin sa akin.

Parang normal lang ang sinabi niya.

Parang hindi niya ako inaalok ng kasal.

"Contract marriage."

Dagdag niya.

"One year."

Nanlaki ang mga mata ko.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya...

Nawalan ako ng maisagot.

Dahil hindi ko alam kung mas baliw ba siya...

O mas baliw ang sarili ko dahil kahit isang segundo...

Naisip kong pakinggan ang alok niya.