Chapter 5

One Year Wife

Amara's POV

"Have you changed your mind?"

Buong gabi akong hindi nakatulog matapos ang tawag na iyon.

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang malamig na boses ni Damien Montenegro.

Hindi niya ako pinilit.

Hindi siya nagmakaawa.

Hindi rin siya nagbanta.

Pero may kakaiba sa paraan ng pagsasalita niya.

Parang sigurado siyang babalik ako.

Parang alam niyang darating ang araw na wala na akong ibang pagpipilian.

At kinamumuhian ko iyon.

Kinamumuhian ko dahil parang tama siya.

Pagmulat ko kinabukasan, nadatnan ko si Nanay Rosa na tahimik na nagluluto sa kusina.

Si Tatay Ben naman ay nakaupo sa labas ng bahay habang nakatitig sa aming maliit na bakuran.

Mukha silang pagod.

Pagod na pagod.

At sa unang pagkakataon...

Naramdaman kong wala na talaga akong magagawa.

Mahal ko sila.

At kung kailangan kong isakripisyo ang sarili kong kaligayahan para sa kanila...

Handa akong gawin iyon.

Kahit masakit.

Kahit nakakatakot.

Kahit kasama pa doon si Damien Montenegro.

---

Bandang alas-diyes ng umaga nang muli akong tumayo sa harap ng Montenegro Holdings.

Hindi na ako namangha sa laki ng gusali.

Hindi na rin ako natakot.

Dahil mas malaki ang problemang dala ko.

Mas mabigat.

Mas masakit.

Pagpasok ko sa lobby ay agad akong sinundo ng secretary ni Damien.

Parang inaasahan na nila ang pagdating ko.

Na para bang alam nilang babalik ako.

At iyon ang lalong nakakairita.

Tahimik kaming sumakay ng elevator hanggang sa makarating sa penthouse floor.

Habang papalapit kami sa opisina niya...

Mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko.

Hindi dahil excited ako.

Kundi dahil alam kong pagkatapos ng araw na ito...

Hindi na magiging pareho ang buhay ko.

Kumatok ang secretary.

"Sir, Miss Villanueva is here."

"Send her in."

Mula pa lang sa boses niya ay naramdaman ko na agad ang presensya niya.

Malamig.

Dominante.

At sanay masunod.

Pagpasok ko sa opisina ay agad kong nakita si Damien.

Nakatayo siya sa tabi ng bintana.

Katulad ng dati.

Parang hari ng buong siyudad.

Nang lumingon siya sa akin ay hindi ko maiwasang mainis.

Dahil parang wala siyang kahit anong problema sa buhay.

Samantalang ako...

Parang pasan ko ang buong mundo.

"You're here."

Parang statement lang iyon.

Hindi tanong.

Napairap ako.

"Obvious naman."

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

At hindi ko alam kung bakit.

Pero parang natutuwa siya kapag sumasagot ako.

"Sit down."

Tahimik akong umupo sa harap niya.

May isang makapal na folder na agad niyang inilapag sa mesa.

Contract.

Napalunok ako.

Ganito na ba talaga?

Ganito kadali baguhin ang buhay ng isang tao?

"Read it."

Mahina niyang utos.

Kinuha ko ang folder.

At nagsimula akong magbasa.

Habang tumatagal...

Mas lalo akong napapakunot-noo.

Isang taon.

Isang buong taon bilang asawa niya.

Sa papel.

Sa mata ng publiko.

Sa harap ng media.

At sa harap ng buong business world.

Ngunit hindi totoong kasal.

Hindi totoong relasyon.

Hindi totoong pagmamahalan.

Isa lamang itong kasunduan.

Isang kontrata.

Parang negosyo.

Parang transaksyon.

Parang wala akong ibang halaga kundi ang pirma ko.

Napahigpit ang hawak ko sa mga papel.

"Ano ito?"

Malamig siyang sumandal sa upuan.

"The terms."

"At talagang pinag-isipan mo ito?"

"Obviously."

Napairap ako.

Natural.

Si Damien Montenegro ito.

Mukhang pinaplano niya kahit paghinga.

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Rule Number One:

One year marriage only.

Pagkatapos ng isang taon, awtomatikong matatapos ang kasunduan.

Rule Number Two:

No real relationship.

Naningkit ang mga mata ko.

Excuse me?

Parang ako pa ang hahabol sa kanya.

Napatingin ako kay Damien.

At mukhang alam niya kung ano ang iniisip ko.

"That rule is for both of us."

Mas lalo akong nainis.

"Don't worry. Wala rin akong balak magkagusto sa'yo."

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

At sa hindi ko maintindihan na dahilan...

Parang may kakaibang emosyon na dumaan sa mga mata niya.

Ngunit mabilis din iyong nawala.

Rule Number Three:

No interference in personal lives.

Walang pakialaman.

Walang tanungan.

Walang obligasyon.

Parang dalawang estranghero na nakatira sa iisang bubong.

Napabuntong-hininga ako.

Nakakatawa.

Kasal pero hindi mag-asawa.

Magkasama pero magkalayo.

At sa kabila ng lahat...

Hindi ko maiwasang maramdaman ang lungkot.

Hindi para sa sarili ko.

Kundi dahil ito na yata ang pinakamalapit na mararating ko sa isang tunay na relasyon.

Isang pekeng kasal.

Para mailigtas ang pamilya ko.

---

"May tanong ka pa?"

Napatingin ako sa kanya.

Marami.

Napakarami.

Ngunit isa lang ang lumabas sa bibig ko.

"Bakit ako?"

Muli.

Parehong tanong.

Parehong sagot ang inaasahan ko.

Ngunit ilang segundo siyang natahimik.

At sa pagkakataong ito...

Parang nahirapan siyang sumagot.

"Basta ikaw."

Napakunot-noo ako.

"Napakagandang explanation."

Ngunit hindi na siya nagsalita.

At iyon ang unang pagkakataon na nakita kong umiwas siya ng tingin.

Parang may itinatago siya.

Parang may bagay siyang hindi kayang sabihin.

At sa hindi ko maintindihan na dahilan...

Mas lalo akong kinabahan.

---

Ilang minuto ang lumipas.

Tahimik kaming dalawa.

Ang kontrata ay nasa harapan ko.

At ang buong buhay ng pamilya ko...

Ay tila nakasalalay sa susunod kong gagawin.

Naisip ko si Nanay.

Si Tatay.

Ang bahay namin.

Ang foreclosure notice.

Ang mga utang.

At ang takot sa mga mata nila.

Unti-unti akong napapikit.

Masakit.

Napakasakit.

Ngunit minsan...

Kailangan mong pumili.

At hindi lahat ng pagpili ay masaya.

Minsan...

Kailangan mong masaktan para mailigtas ang mga taong mahal mo.

Dahan-dahan kong kinuha ang bolpen.

At sa unang pagkakataon...

Nakita kong bahagyang tumigas ang ekspresyon ni Damien.

Parang hinihintay niya ang sagot ko.

Parang hindi siya sigurado.

Parang may bahagi niya na natatakot na tumanggi ako.

At sa unang pagkakataon...

Naisip kong baka hindi lang negosyo ang dahilan nito.

Ngunit bago ko pa iyon mapag-isipan...

Ibinaon ko ang dulo ng bolpen sa papel.

At nilagdaan ang pangalan ko.

Amara Villanueva.

Pagkatapos ay inilapag ko ang bolpen.

Tahimik ang buong opisina.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Hanggang sa marinig ko ang mababang boses ni Damien.

"Welcome to the deal, Mrs. Montenegro."

Nanlaki ang mata ko.

Mrs. Montenegro.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa mismong sandaling iyon...

Parang may pintong tuluyang nagsara sa likod ko.

At wala nang paraan para umatras.