Crimson Collapse

“Ma’am… hindi po makahinga si Noah!”

Parang huminto ang mundo ni Claire sa narinig niyang sigaw mula sa adviser ng anak.

Nalaglag halos ang tray ng mga inorder na kape sa kamay niya habang nakatayo sa gitna ng café. Umiikot ang paligid niya. Nanginginig agad ang mga daliri niya bago niya mabilis hinubad ang apron.

“Ano pong nangyari?!” halos mapunit ang boses niya.

“Bigla na lang pong sumubsob sa sahig habang nagpi present sila…”

Hindi na niya narinig ang iba.

Tumakbo siya palabas ng café na parang mababaliw.

“Claire! Hoy sweldo mo!” sigaw ng manager niya.

Pero wala siyang pakialam.

Si Noah lang.

Palaging si Noah.

Mabilis siyang sumakay ng tricycle habang paulit ulit tumatawag ang school gamit ang sirang cellphone niya. Nanginginig ang tuhod niya habang yakap ang bag na may lamang mumurahing maintenance medicines ng anak niya.

“Kuya bilisan n’yo po please…” umiiyak na sabi niya.

Pagdating sa school clinic… doon niya nakita ang pinakakinatatakutan niya.

Nakahiga si Noah sa maliit na kama habang nangingitim ang labi nito.

“N…Noah…”

“M…Mommy…”

Parang piniga ang puso ni Claire nang marinig ang mahinang boses ng anak.

Agad niyang nilapitan ang bata at hinawakan ang malamig nitong kamay.

“Nandito na si Mommy… okay? Titingnan ka natin sa hospital…”

Humingi ng hangin si Noah habang pilit ngumumingiti.

“Sorry po…”

“Shhh… wag ka magsorry.”

Pero gusto nang sumabog ng dibdib ni Claire.

Kasi alam niya.

Lumalala na naman.

At wala na silang pera.

“Miss Claire kailangan na po siyang madala sa hospital ngayon din,” seryosong sabi ng school nurse.

Tumango siya kahit parang nawawalan na siya ng lakas.

Hindi puwedeng bumigay.

Hindi ngayon.

Hindi habang nakatingin sa kanya ang anak niya.

Pagdating nila sa public hospital… sinalubong agad sila ng magulong emergency room. May umiiyak. May duguan. May nagsisigawan.

At sa gitna ng kaguluhan…

Mahigpit lang na nakayakap si Noah sa kanya.

“Mommy…”

“Hm?”

“Ayaw ko dito…”

Napapikit si Claire.

Pareho sila.

Ayaw niya rin.

Ayaw niya nang bumalik sa lugar na puro takot at pagkawala ang dala sa kanila.

Pero wala silang choice.

“Cardiac patient!” sigaw ng nurse habang mabilis na kinukuha si Noah sa stretcher.

Biglang kumapit si Noah sa blouse niya.

“Mommy wag ka lalayo…”

Nabasag agad ang puso niya.

“Nandito lang si Mommy anak…”

Pero kahit sinabi niya iyon… alam niyang hindi niya kayang protektahan ang anak niya laban sa sakit na unti unting pumapatay rito.

Mabilis na dinala si Noah sa examination room habang naiwan si Claire sa labas na parang mawawalan ng ulirat.

Nakaupo siya sa malamig na bakal na upuan habang nanginginig ang buong katawan.

Pagod na pagod na siya.

Tatlong trabaho.

Halos walang tulog.

Utang sa tindahan.

Naputulan ng kuryente.

Tubig na lang minsan ang inuulam nila.

Pero hindi pa rin sapat.

Hindi pa rin niya kayang iligtas ang anak niya.

“Relative po ni Noah Dela Cruz?”

Agad siyang tumayo.

“Opo…”

Lumabas ang doktor na halatang puyat din.

“Lumalala na po ang kondisyon ng anak ninyo.”

Parang may humampas agad sa sikmura niya.

“Kailangan na po talaga natin siyang maoperahan.”

Napahawak siya sa dingding.

“Doc… sinabi n’yo po last time puwede pang gamutin sa gamot…”

“Hindi na po gumagana nang maayos.”

Hindi agad nakasagot si Claire.

Naririnig lang niya ang mahinang tunog ng monitor mula sa loob ng kwarto.

“Magkano po…”

Nahihiya niyang tanong.

Sandaling natahimik ang doktor.

“At least dalawang milyon po kung private surgery.”

Halos mawalan siya ng lakas.

Dalawang milyon.

Para na ring sinabi nitong impossible.

“Pero public hospital po tayo…”

“Mahaba po ang waiting list dito. At delikado na ang lagay niya.”

Napakagat siya sa labi para pigilan ang hikbi.

“May ibang option pa po ba?”

Tumingin ang doktor sa kanya na parang naaawa.

“Meron po… pero…”

“Ano po?”

“Kung may access kayo kay Doctor Drake Valencia…”

Parang may malamig na tubig na binuhos sa katawan ni Claire.

Nanigas siya.

Hindi.

Hindi puwede.

Hindi siya handa marinig ang pangalang iyon.

Kahit limang taon na.

Masakit pa rin.

“Siya lang po ang may pinakamataas na success rate sa ganitong case.”

Parang bumalik lahat ng alaala sa utak niya.

Madilim na hotel room.

Magulong paghinga.

Mainit na halik.

At isang lalaking minsang nagpaniwala sa kanya na puwede siyang mahalin.

Drake Valencia.

Nanlalamig ang kamay ni Claire.

Hindi alam ng doktor na ang lalaking sinasabi nito…

Siya ang ama ni Noah.

At ang lalaking iniwan niya nang walang paalam.

“Miss okay lang po ba kayo?”

Mabilis siyang tumango.

“O…okay lang po.”

Sinungaling.

Hindi siya okay.

Hindi kailanman naging okay mula nang iwan niya ang lalaking iyon.

“Mommy…”

Napalingon siya sa mahinang tawag ni Noah mula sa loob.

Agad siyang pumasok.

Nakahiga ang bata habang may nakakabit na tubo sa ilong nito. Namumutla na naman ang anak niya pero pilit pa ring ngumumingiti.

“Hi…”

Parang gusto nang madurog ni Claire.

“Bakit gising ka pa baby?”

“Kasi wala ka…”

Umupo siya sa gilid ng kama at maingat na hinaplos ang buhok nito.

“Sorry…”

“Mommy…”

“Hm?”

“Pag namatay ba ako…”

“Stop.”

Mabilis niyang napigilan ang bata habang nanginginig ang boses niya.

“Wag na wag mong sasabihin ‘yan.”

Pero ngumiti lang si Noah.

Yung ngiting masyadong mature para sa batang kagaya nito.

“Takot ka no?”

Tuluyang bumagsak ang luha ni Claire.

Oo.

Takot na takot siya.

Araw araw.

Baka paggising niya wala na ang anak niya.

Baka isang araw hindi na gumana ang gamot.

Baka isang araw mahuli na lahat.

At mas masakit…

Baka mamatay si Noah nang hindi man lang nakikilala ang totoong ama nito.

“Mommy…”

Hinawakan siya ni Noah sa pisngi gamit ang maliit nitong kamay.

“Wag ka na umiyak…”

Tumawa siya nang mahina kahit wasak na wasak na siya.

“Ang kulit mo talaga…”

“Kapag gumaling ako…”

Napahinto si Claire.

“Ano gusto mo gawin?”

Mahinang ngumiti si Noah.

“Gusto ko makita dagat…”

Napapikit si Claire.

Kasi kahit simpleng pangarap ng anak niya…

Hindi niya maibigay.

Biglang bumukas ang pintuan ng kwarto.

“Miss Claire… kailangan na po namin ng down payment para maituloy ang tests niya tonight.”

Parang nawalan ng hangin si Claire.

Tonight.

Ngayon agad.

Wala na siyang oras.

Dahan dahan niyang hinawakan ang lumang wallet sa bag niya.

Tatlong daan.

Tatlong daan lang.

At halos mabaliw siya sa kahihiyan.

“P…puwede po bang bukas na lang…”

Tahimik ang nurse.

At sa katahimikang iyon…

Mas lalo niyang naramdaman kung gaano sila kahirap.

Kung gaano siya kapalpak bilang ina.

Biglang umubo si Noah sa kama.

May bahid ng dugo ang labi nito.

“Mommy…”

Tuluyang nanghina ang tuhod ni Claire habang nakatitig sa dugo sa kamay ng anak niya.

At doon niya unang naramdaman ang totoong takot.

Yung takot na baka unti unti nang nawawala sa kanya si Noah.

Mahigpit niyang hinawakan ang nanginginig na kamay ng anak.

Habang dahan dahang tumulo ang luha niya sa puting kumot.

“Mommy…”

Mahinang ngumiti si Noah habang hirap huminga.

“Pagod na po ako…”