The Return of Her Multibillionaire Ex-Husband

Apat na oras nang bumibiyahe bilang delivery rider ng PandaPro si Elias. Kahit traffic sa EDSA at ramdam niya ang init ng araw sa batok, wala siyang magawa kundi ituloy ang biyahe. Kulang pa kasi ang kinita niya sa pang-isang kainan ng pamilya niya.

Basang-basa na ng pawis ang likod ng uniporme ni Elias nang huminto siya sa harap ng isang five-star hotel sa BGC. Pakiramdam niya, hindi siya bagay sa lugar na iyon dahil amoy araw at pagod ang katawan niya. Pero wala siyang choice. Kailangan niyang ihatid ang order ng customer.

May dala siyang maliit na towel sa balikat. Kinuha niya iyon at pinahid sa basang mukha niya habang bumababa sa motor. Pagkakita pa lang sa kanya ng guard, agad itong lumapit.

“Delivery po?” tanong ng guard.

“Opo, sir. Room 1808,” sagot ni Elias habang ipinakita ang order sa cellphone niya.

Tumango lang ang guard at itinuro ang entrance.

Habang naglalakad papasok si Elias, napatingin siya sa malinis at malamig na lobby ng hotel. Napakalayo nito sa init at usok na dinaanan niya kanina sa kalsada. Sandali siyang napahinga nang maramdaman ang lamig ng aircon.

Naisip niya, pagkatapos ng delivery na ito, kakain na siya. Lampas alas-dose na rin kasi, at kanina pa kumakalam ang sikmura niya. Kahit simpleng kanin at ulam lang sa karinderya, sapat na sa kanya.

Iyon lang ang paulit-ulit na nasa isip ni Elias habang papasok siya sa elevator. Mahigpit ang hawak niya sa paper bag ng pagkain, takot na baka may tumapon o madurog. Kapag nagreklamo ang customer, mababawasan na naman ang kita niya.

Pagdating sa eighteenth floor, lumabas siya ng elevator at hinanap ang Room 1808. Tahimik, malamig, at malinis ang hallway, at amoy mamahalin ang paligid.

Napatingin si Elias sa sarili niyang uniporme. May bahid ng alikabok ang sapatos niya. Basa ng pawis ang likod niya. Kahit ilang beses niyang punasan ang mukha niya, ramdam pa rin niya ang lagkit ng katawan niya.

Padating niya sa pinto ng kuwarto, huminga siya nang malalim bago kumatok.

“Sir, delivery po.”

Ilang segundo lang ang lumipas bago bumukas ang pinto.

Isang lalaki ang bumungad sa kanya. Matangkad ito, maputi, at halatang galing sa mayamang pamilya. Nakasuot ito ng puting bathrobe ng hotel at may hawak pang glass wine.

Napakunot ang noo ni Elias.

Hindi niya kilala ang lalaki. Pero bago pa siya makapagsalita, may narinig siyang boses mula sa loob ng kuwarto.

“Marco, sino ’yan?”

Nanigas ang buong katawan ni Elias nang marinig niya ang boses na iyon.

Unti-unti niyang itinaas ang tingin niya. Sa likod ng lalaki, nakita niya ang isang babae. Nakasuot din ito ng bathrobe. Basa pa ang buhok nito, at halatang kagagaling lang sa banyo.

Saglit na huminto ang oras kay Elias. Dahil ang babaeng nakita niya ay si Bianca Sandoval—ang asawa niya.

Biglang nawala sa isip niya ang gutom, pagod, at init na tiniis niya buong umaga. Sa sandaling iyon, si Bianca lang ang nakikita niya na dapat ay nasa trabaho ito, pero ngayon ay nasa hotel room kasama ang ibang lalaki.

Nalaglag mula sa kamay niya ang paper bag ng pagkain. Bumagsak iyon sa sahig.

“Ano ba ’yan?” inis na sabi ng lalaki. “Alam mo ba kung magkano ang inorder ko?”

Hindi agad nakasagot si Elias. Nakatitig lang siya kay Bianca.

Namumutla naman si Bianca habang nakatingin sa kanya.

“Elias...” mahina nitong sabi. “Anong ginagawa mo rito?”

Napangiwi ang lalaking kasama ni Bianca at tiningnan niya si Elias mula ulo hanggang paa. Nakita niya ang uniporme nito, ang helmet sa kamay, at ang pagod nitong mukha.

“Ah,” sabi ng lalaki. “Ikaw pala ang asawa ni Bianca,” sabi nitong may halong panunuya.

“So delivery rider pala ang asawa mo?” dagdag niya, sabay tingin kay Bianca. “Dapat pala sa hotel na lang ako umorder. Sayang, nahulog pa pagkain ko.”

Hindi pa rin makapaniwala si Elias. Ilang taon siyang nagtiis sa pamilya ni Bianca. Ilang taon siyang nagpakumbaba, nagluto, naglinis, nag-alaga sa mga utos ng magulang nito.

Pero kahit kailan, hindi siya itinuring ni Bianca na asawa.

Tatlong taon silang kasal, pero ni minsan hindi siya nito pinapasok sa kuwarto nito. Ni minsan hindi siya nito hinayaang hawakan. Akala ni Elias, ganoon lang talaga si Bianca. Akala niya, may respeto ito sa sarili. Akala niya, naghihintay lang ito ng tamang panahon.

Pero ngayon, nasa loob ito ng hotel room kasama ang ibang lalaki. At pareho pang nakasuot ng bathrobe.

“Bianca,” mabigat na tawag ni Elias.

Lumapit si Bianca sa pinto, pero hindi ito lumabas. Nanatili lang ito sa loob, na parang mas takot pa itong makita ng ibang tao kaysa masaktan si Elias.

“Wag kang gumawa ng eksena rito,” malamig nitong sabi.

Napatingin si Elias sa kanya. “Eksena?”

Napatawa siya nang mahina. Hindi siya makapaniwala sa narinig niya.

“Tatlong taon akong naging asawa mo, Bianca. Tatlong taon akong nagtiis sa bahay ninyo. Ako ang nagluluto ng pagkain ninyo. Ako ang naglilinis. Ako ang naging utusan sa lahat. Kahit pinapahiya ako ng pamilya mo, nanahimik ako.”

Humigpit ang kamao niya.

“Tapos ngayon, makikita kitang ganito? Kasama ang ibang lalaki sa hotel? At ako pa ang gumagawa ng eksena dito?”

Umirap si Bianca, pilit na pinapanatili ang taas ng tingin niya.

“Wag kang mag-isip ng kung anu-ano, Elias. Si Marco Villareal siya. Anak siya ng Villareal family at isa siyang CEO ng investment company. May pinag-uusapan lang kaming business dito.”

Napabuga ng hangin si Elias. “Business?” seryosong ulit niya.

Napatingin siya sa bathrobe nito.

“Ganyan ba ang suot kapag business meeting? At dito pa mismo sa hotel room? May gano’n pala?”

Namula sa inis ang mukha ni Bianca.

“Wag kang bastos kung magsalita. Hindi mo alam ang mundo namin. Hindi mo maiintindihan ang usapan ng mga negosyante.”

Natawa si Marco. Sumandal ito sa pinto at ngumisi kay Elias.

“Tama si Bianca. Mukhang hindi mo nga maiintindihan. Delivery rider ka lang, di ba?”