LOGINYSABELLE POV Nang sumara ang pinto ng boutique pagkaalis ni Lucian, nanatili akong nakatayo sa harap ng malaking salamin. Naramdaman ko ang marahang paghila ni Neo sa dulo ng aking emerald green na gown, kaya napayuko ako para tingnan ang kaniyang maliit na mukha. "Mommy, are you going to cry?" tanong ni Neo, medyo nakataas ang kaniyang maliit na kilay habang mahigpit ang hawak sa tablet niya. "Hindi, anak. Bakit naman iiyak si Mommy?" Pilit akong ngumiti, kahit ang totoo ay halo-halong inis, kaba, at pagod ang nararamdaman ko ngayon. Gusto kong isipin na para lang talaga sa kaligtasan ni Neo ang lahat ng ito. Pero habang naririnig ko ang pangalan ni Monica Cruz na binabanggit ni Lucian sa telepono bago siya lumabas, mas lalong nagiging malinaw sa akin ang magulong mundong pinasukan ko. Gagamitin niya kami para maging panangga sa mga Cruz. Para patunayan na wala nang hawak sa kaniya ang pamilyang 'yun. Pero paano naman kami? Paano kapag natapos na ang charity gala na 'to at nakuha
YSABELLE POVMabilis kong tinabig ang kamay niyang nakahawak sa baywang ko habang umaatras ako papalayo sa kaniya. Parang napaso ang balat ko sa haplos niya. Nagmamadali akong lumakad patungo sa pinto, hindi na lumilingon kung ano man ang naging ekspresyon ng mukha niya sa ginawa ko.Paglabas ko sa pasilyo, sinalubong ako ng lamig ng aircon ng mansyon, pero pakiramdam ko ay nag-ooverheat ang buong mukha ko sa tindi ng kaba at inis. Ano ba 'yung pinalalabas niya? Pagkatapos kaming pilitin na tumira rito, akala ba niya ay ganoon-ganoon na lang kadaling ibalik ang nangyari limang taon na ang nakakalipas? Isang gabi lang 'yun. Isang aksidente na pareho naming hindi ginusto.Pagpasok ko sa kwarto namin ni Neo, isinarado ko ang pinto nang marahan at humilig doon ng ilang segundo. Tiningnan ko si Neo. Mahimbing na ulit ang tulog niya, nakayakap sa robot niya na tila walang kamalay-malay sa tensyong iniwan namin sa kabilang kwarto. Lumapit ako sa kama, nahiga sa tabi niya, at hinila ang kumot
YSABELLE POV Mabilis akong humakbang pabalik sa kusina, halos mayanig ang dibdib ko sa bawat tapak ng tsinelas ko sa sahig. Pagkasara ko ng pinto ng kusina, sumandal ako sa counter at huminga nang malalim. Putla-putla siguro ako ngayon. Saan niya ako nakita? Impossible. Limang taon na ang nakakalipas, at isang beses lang naman ako nakatapak sa penthouse ni Lucian. Delivery rider lang ako noon, nakasuot ng malaking jacket, may helmet, at basang-basa ng ulan. Paano ako makikilala ng isang tulad ni Monica Cruz? O baka naman nakita niya ako sa mga listahan ng mga empleyadong pumasok sa gusali noong gabing ma-lockdown ang system nila? Kung ano man ang dahilan, alam kong hindi maganda ang kutob ko sa kaniya. Mas lalo kong naramdaman na tama si Lucian na itago si Neo sa itaas. Kung ang simpleng mukha ko nga ay pinagdudahan na niya, paano pa kaya kung nakita niya ang mukha ng anak ko na parang pinagbiyak na bunga ng lalaking kasalo niya sa lamesa ngayon? "Ysa, okay ka lang?" untag sa akin
YSABELLE POV Napatigil ako sa pag-aayos ng mga libro sa salansan. Si Monica Cruz. Hindi ko man siya nakilala nang personal noon, pamilyar ang pangalan niya sa akin. Limang taon na ang nakararaan, bago mangyari ang gabi sa penthouse, madalas kong makita ang mukha niya sa mga news site at showbiz blog—ang magandang tagapagmana ng Cruz Group na sinasabing nakatadhana para sa nag-iisang Lucian De Castro. At ngayon, darating siya rito para maghapunan. "Si Monica?" ulit ko, pilit na pinapanatiling patag ang boses ko habang humaharap kay Lucian. "Akala ko ba... umiiwas ka sa mga Cruz dahil sa nangyari sa penthouse?" "Business dinner ito, Ysabelle. May mga shares kaming kailangang plantsahin pagkatapos ng nangyaring gulo sa system ko kahapon," malamig na paliwanag ni Lucian. Inayos niya ang kaniyang kurbata, ang kaniyang mga mata ay walang kahit anong emosyon. "Gusto ko lang na walang maging problema sa pagkain. At gusto kong manatili si Neo sa kwarto niya habang narito si Monica. Hindi n
YSABELLE POV Pinalampas ko na lang ang sinabi niya kagabi. Mahirap makipagtalo sa taong akala mo ay may-ari ng buong mundo kung magsalita. Pagpasok ko sa kwarto ko, uminom lang ako ng tubig at pinanood si Neo na mahimbing nang natutulog habang yakap ang laruan niya. Alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako. Sanay naman ako sa ganitong oras dahil noong nasa Sampaloc pa kami, kailangan ko nang mag-ayos ng mga paninda o pumila sa bilihan ng grocery para sa mga raket kong luto bago sumikat ang araw. Pero iba ang lamig ng umaga rito sa mansyon ni Lucian. Pagkababa ko sa kusina, nakabukas na ang malalaking stainless steel na refrigerator at tahimik na nag-aayos ng mga baso si Mang Nestor. "Magandang umaga, Ysa," bati sa akin ng matanda, boses na malumanay na tila nakasanayan na ang ganitong kaagang routine. "Nakahanda na riyan ang mga sariwang sangkap. Dumating ang delivery galing sa supplier ni Sir Lucian kanirang alas-kuwatro." "Magandang umaga rin po, Mang Nestor. Salamat po," s
LUCIAN POVNang talikuran ako ni Ysabelle para pumunta sa kusina, naiwan akong nakatayo sa gitna ng library. Tiningnan ko ang baso ng alak sa mesa ko pero hindi ko na hinawakan."Anak natin."Ganoon pala ang pakiramdam kapag binanggit mo ang mga salitang 'yun nang malapitan. May kakaibang bigat, pero hindi pala nakakairita tulad ng iniisip ko noon kapag pinag-uusapan ang kasal o pamilya. Noong dumaan siya sa tabi ko para umalis, naamoy ko muli ang sabon niya—simpleng amoy-probinsya, walang halong mamahaling pabango na madalas kong maamoy sa mga babae sa mga business gala.Umupo ako muli sa harap ng laptop ko at hinarap ang network registry na iniwan ni Neo. Ang limang taong gulang kong anak ay nag-iwan ng isang malinis na encryption script para harangan ang natitirang spyware ng Apex Holdings. Apex Holdings ay isa sa mga dummy companies ng mga Cruz. Sila ang may gawa ng sabotahe limang taon na ang nakararaan sa penthouse ko. Sila ang naglagay ng kung ano sa inumin ko na muntik nang
YSABELLE POV Mabango ang kusina dahil sa pinakukuluan kong sabaw ng baka. Pangatlong araw ko na ito sa mansion, at unti-unti ko nang nakukuha ang saktong timpla na hindi magpapasumpong ng acid reflux ni Lucian. Ayon kay Mang Nestor, nasa study room si Lucian ngayon dahil may mahalagang online conf
YSABELLE POVNaka-uniporme ng kulay abong polo ang mayordomo. Mang Nestor daw ang pangalan niya. Naglakad siya nang dahan-dahan papunta sa dulo ng silid kung saan may isang malaking lamesa. Nakatalikod ang upuan doon, nakaharap sa malawak na bintana na kita ang buong skyline ng lungsod."Sir, nandi
YSABELLE POVLimang taon. Mabilis na matagal. Lumaki si Neo na walang kalarong iba kundi ang mga lumang de-bateryang laruan na napupulot ko sa ukay-ukay at 'yung sirang tablet na nireguhan ng tita ko. Pero nitong nakaraang buwan, nagbago ang lahat nang makatanggap kami ng sulat mula sa St. Jude Int
YSABELLE POVMabigat ang ulo ko paggising. Puti ang kisame, at lalong sumakit ang mga mata ko nang tamaan ng sikat ng araw na pumapasok mula sa malaking bintana. Sandali akong natulala. Hindi ko amoy ang usok ng jeep o ang pritong isda ni Aling Marta sa labas ng bintana namin.Dahan-dahan akong umu







