MasukYSABELLE POVTahimik ang buong dining area habang nag-aayos si Mang Nestor ng mga plato para sa tanghalian. Naupo si Lucian sa dulo ng lamesa, nakabukas ang kaniyang laptop habang seryosong nagbabasa ng mga email. Si Neo naman ay medyo nakasimangot pa rin sa tabi ko dahil kinuha ang tablet niya, kaya dahan-dahan ko na lang hinaplos ang likod niya para mawala ang inis niya."Kumain ka na muna, anak. Huwag mo nang isipin 'yun," pabulong kong sabi kay Neo habang nilalagyan ng kanin at ulam ang plato niya."Mommy, I was just making sure we are secure," mahina niyang sagot, pero sumunod din naman at kumuha ng kutsara.Tumingin ako kay Lucian na hindi man lang inaalis ang tingin sa screen ng laptop niya. Ang bilis ng mga pangyayari. Kaninang umaga lang, halos gumuho ang mundo ko sa takot dahil sa tawag ni Monica, pero ngayon, heto siya sa harap namin, kalmado na parang walang nangyaring gulo sa labas.Inisip ko kung hanggang kailan magiging ganito ang takbo ng buhay namin. Isang tawag lang
YSABELLE POVPagkasara ko ng pinto ng kwarto, dahan-dahan akong napasandal doon. Ang dilim ng pasilyo at ang seryosong mukha ni Lucian ang huling natira sa paningin ko. Ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko. Tuwing lumalapit siya, tuwing sinasabi niyang protektado kami rito, may kung anong humihila sa akin na maniwala. Pero kasabay niyon ang takot. Takot na baka isang araw, magising na lang ako na ang lahat ng karangyaang ito ay isang malaking bitag pala.Bakit ba kasi kailangan niyang maging ganoon kalapit? 'Yung hawak niya sa siko ko, 'yung pag-aalaga niya sa mga detalye ng buhay namin ni Neo—mahirap tanggapin na ginagawa niya lang ang lahat ng ito para sa negosyo o para asarin ang mga Cruz. May bahagi sa akin na gustong umasa na baka nga totoo ang mga sinasabi niya. Baka nga pamilya ang tingin niya sa amin. Pero binuo ko ang pader sa paligid ko sa loob ng limang taon para lang sa kaligtasan namin ng anak ko, at hindi ko pwedeng hayaang gumuho 'yun nang ganoon-ganoon na lan
LUCIAN POVPagpasok ko sa loob ng library, isinarado ko ang pinto at isinandal ang likod ko roon nang ilang segundo. Inilagay ko ang dalawang kamay ko sa bulsa ng pantalon ko habang nakatingin sa malaking mahogany desk kung saan nakalatag pa rin ang ilang dokumento ng kumpanya.Napakunot ang noo ko. Ramdam ko pa rin sa palad ko ang kakaibang init ng baywang ni Ysabelle mula sa photoshoot kanina. Limang taon. Limang taon ko siyang hinanap pagkatapos ng gabing 'un sa penthouse, at ngayong narito na siya sa loob ng bahay ko, mas lalo lang nagiging magulo ang takbo ng isip ko. Dapat ay negosyo at ang proteksyon ni Neo lang ang iniisip ko ngayon. 'Yun naman talaga ang plano mula umpisa—ang gamitin ang paglitaw ng anak ko para tuluyang gumuho ang leverage ng mga Cruz sa logistics merger na matagal ko nang ipinaglalaban.Pero tuwing tinitingnan ko si Ysabelle, tuwing naaamoy ko ang simpleng pabango niya na malayo sa mga mamahaling amoy ng mga babaeng nakakasalamuha ko sa mga business meeting
YSABELLE POV Sinalubong ako ng agos ng tubig mula sa gripo habang mabilis kong sinasabunan ang mga baso sa lababo. Grabe, feeling ko sasabog ang dibdib ko sa tindi ng kaba. Bakit ba tuwing magkakausap kami nang kaming dalawa lang, laging nauuwi sa ganoong posisyon? 'Yung titig niya, 'yung hawak niya sa baba ko—parang may gustong sabihin na hindi ko maintindihan. "At kung paano mo ako haharapin kapag naging opisyal na ang lahat." Ano ba talaga ang ibig niyang sabihin doon? Ang malinaw lang sa akin ngayon, unti-unti nang natutupad ang mga plano niya. Bukas na bukas din ay pipirmahan na ang mga papel para sa custody at paternity ni Neo. Matatawag na De Castro ang anak ko. Pero habang nagiging totoo ang lahat, mas lalo kong nararamdaman na hindi na lang ako basta chef o nanay na nakatira sa mansyon niya. May kung anong koneksyon na naman ang nabubuo sa amin, at 'yun ang pilit kong iniiwasan dahil natatakot akong maulit ang nangyari noon. Nang matapos kong hugasan ang huling platito, p
YSABELLE POVNapatitig ako sa pinto ng library pagkasara nito. Legal custody. Dalawang salita lang 'yun pero sapat na para mangatog ang mga tuhod ko. Ibig sabihin, seryoso talaga si Lucian na irehistro si Neo sa ilalim ng pangalan niya. At ang mas nakakatakot, may darating na bisita para pag-usapan 'to. Sino? Abogado niya? O may iba pang taong kailangang makaalam?"Ysa, ayos ka lang?" hinawakan ni Mang Nestor ang braso ko, bakas ang pag-aalala sa mukha ng matanda. "Huwag kang mabalisa. Kung tungkol sa custody ang pag-uusapan, para sa kinabukasan din ni Neo 'yan. Para maging opisyal na De Castro ang bata.""Alam ko po, Mang Nestor. Pero paano kung... paano kung bawiin niya sa akin si Neo kapag legal na ang lahat?" Nanginginig ang boses ko. 'Yun ang pinakamalaking takot ko simula nung dinala niya kami rito. Si Neo lang ang meron ako sa loob ng limang taon. Siya ang buhay ko."Hindi gagawin ni Sir Lucian 'yan. Nakikita ko kung paano ka niya tingnan, at kung paano niya protektahan ang bat
YSABELLE POVNapanood ko ang pag-alis ng sasakyan ni Lucian mula sa bintana ng kwarto namin. Nang tuluyan nang mawala ang tunog ng makina sa labas ng gate, doon ko lang dahan-dahang binitiwan ang kurtina. Napatingin ako sa sarili kong kamay. Naroon pa rin ang pakiramdam ng mainit at matatag na pisil niya bago siya umalis."Hindi ko na hahayaang mawala muli ang anak ko. At hindi ko na rin hahayaang mawala ka."Gusto kong magalit sa kaniya. Gusto kong isipin na pananakot lang ang lahat ng ginagawa niya para mapilitan kaming sumunod sa mga gusto niya. Pero pagkatapos ng nangyari kanina—noong biglang nag-red alert ang tablet ni Neo dahil sa drone sa labas—natanto ko na hindi nagbibiro si Lucian. May totoong panganib sa labas ng mansyong ito. At kahit gaano ko kagustong bumalik sa simple at tahimik naming buhay sa Sampaloc o sa Batangas, alam kong hindi na ganoon kadali 'yun. Hindi na lang ako ang Ysabelle na nagdedeliver ng mga order; ako na ang ina ng tagapagmana ng isang De Castro."Mom
YSABELLE POV Mabango ang kusina dahil sa pinakukuluan kong sabaw ng baka. Pangatlong araw ko na ito sa mansion, at unti-unti ko nang nakukuha ang saktong timpla na hindi magpapasumpong ng acid reflux ni Lucian. Ayon kay Mang Nestor, nasa study room si Lucian ngayon dahil may mahalagang online conf
YSABELLE POVNaka-uniporme ng kulay abong polo ang mayordomo. Mang Nestor daw ang pangalan niya. Naglakad siya nang dahan-dahan papunta sa dulo ng silid kung saan may isang malaking lamesa. Nakatalikod ang upuan doon, nakaharap sa malawak na bintana na kita ang buong skyline ng lungsod."Sir, nandi
YSABELLE POVLimang taon. Mabilis na matagal. Lumaki si Neo na walang kalarong iba kundi ang mga lumang de-bateryang laruan na napupulot ko sa ukay-ukay at 'yung sirang tablet na nireguhan ng tita ko. Pero nitong nakaraang buwan, nagbago ang lahat nang makatanggap kami ng sulat mula sa St. Jude Int
YSABELLE POVMabigat ang ulo ko paggising. Puti ang kisame, at lalong sumakit ang mga mata ko nang tamaan ng sikat ng araw na pumapasok mula sa malaking bintana. Sandali akong natulala. Hindi ko amoy ang usok ng jeep o ang pritong isda ni Aling Marta sa labas ng bintana namin.Dahan-dahan akong umu







