LOGINBukas pa sana ako mag-uupdate but miss ko na kyooo. Yiiee. Kumusta? Pasensya na natagalan. Hindi ako makahanap ng oras para makapagsulat. Ang daming bisita. Anywayss, will back to normal na ang pag-update simula bukas. Maraming salamat sa paghihintay <3 Also, thank you for your love and support <3
“DIDN’T YOU ALREADY GET WHAT YOU WANTED?”Bahagyang ngumiti si Damion at agad na naibalik ang kalmadong anyo.“Even so,” aniya, “my wife is still recovering. You know what I mean.”Tumango si Tito Fran na tila nakakaunawa. “Mahirap ngang magtimpi. Baka mas mabuting humanap ka na lang ng ibang mapagkakaabalahan bago ka tuluyang mabaliw.”“Experience talking?” makahulugang tanong ni Damion.“Maybe.” Bahagyang ngumiti ang matanda.Bagama’t payapa ang usapan, kapwa naging matalim ang titig nila sa isa’t isa, na para bang anumang sandali ay maaaring sumiklab ang tensyon.Si Damion ang unang ngumiti.“I heard Rina is learning how to cook from you,” aniya. “I hope you’ll take good care of her.”“Kung gusto niyang matuto, walang espesyal na pagtrato.” Kibit-balikat si Tito Fran. “Mataas ang standards ko. Kung naaawa ka sa kanya, puwede mo naman siyang pauwiin anumang oras. Wala akong tutol.”Pagkasabi niyon, marahan itong naglakad pabalik sa kusina.Samantala, bahagyang sumingkit ang mga mata
“ARE YOU HAPPY?”Napakurap man at nagtataka ay ngumiti pa rin ito. “Oo naman po. Masaya ako na nakikita kayo ni Madam na masaya at nagmamahalan.”With that, Damion’s face darkened. Umismid lang ito saka umalis sa harapan niya. Napahinga naman nang maluwag si Czarina.KINABUKASAN, muling nagdala si Cassidy ng lunch para kay Damion, ngunit makalipas ang ilang araw ay hindi na ito nakapasok dahil nagkasakit. Nabahala si Czarina na baka muli siyang yayain ni Damion sa lunch, ngunit dumating si Tito Fran dala ang pagkain para sa kanya. Hindi nagtagal, lumapit si Damion at bahagyang nagulat nang makita ang matanda. “Mr. Velasco?” tanong nito. “What brings you here?”“Nagdala lang ako ng lunch para sa pamangkin ko,” kalmadong sagot ng matanda. “Palaging may nangyayari sa mga baon niya nitong mga nakaraang araw, kaya naisip kong ako na mismo ang maghatid. Mas fresh pa.”Bahagyang dumilim ang mga mata ni Damion.“That’s quite a lot of care,” aniya. “Kahit sariling anak, bihirang alagaan nang
“VEGETABLES.”Napilitan si Czarina na puro gulay ang kainin habang masayang pinapanood ni Damion ang paghihirap niya. Simula noon, sunod-sunod na ring nagkaproblema ang mga baon niya, kaya palagi siyang nauuwi sa tanghalian kasama si Damion, na hindi pinalalagpas ang bawat pagkakataong asarin siya. Dahil doon, desidido na siyang umiwas sa mga lunch na iyon, ngunit hindi niya alam kung paano tatanggi. Halos tanghali na naman, ngunit tulala lang siyang nakatitig sa relo at hindi man lang napansing umalis na si Kathy papuntang cafeteria. Muling inalok ni Damion si Czarina na sabayan siyang mag-lunch matapos malamang nasira na naman ang baon nito. Magalang siyang tumanggi at sinabing sapat na ang cafeteria, ngunit iginiit ni Damion na nangako siyang aalagaan siya para kay Tito Fran. Nang mapansin nitong nag-aalinlangan pa rin si Czarina, inasar pa niya itong baka hindi pa rin ito naka-move on sa nakaraan, bagay na agad itinanggi ni Czarina. Ngunit kahit ipinaliwanag niyang wala na iyo
“MERON. HINDI KO KAYANG IBALIK ANG NAKARAAN.”Bahagyang nawala ang ngiti ni Czarina nang mapansin ang lungkot na dumaan sa mga mata nito. Hindi na niya iyon binanggit.If she were asked, siguro iyon rin ang magiging sagot niya. Bigla siyang napahawak sa locket ng kanyang kwintas—kung saan naroon ang larawan ng kanyang nawawalang anak. She badly misses Tiantian.Kung hindi lang siya malakas ngayon, baka tuluyan na siyang nawalan ng ulirat. Sa dami ng pinagdaanan niya, ano pa kaya ang paghahanap sa sariling anak? Kinabukasan, nagkasabay sina Czarina at Damion sa elevator ng kumpanya. Iniabot ni Damion ang thermos ng health tea na ipinapasuyo umano ni Tito Fran. Kahit nagtataka, tinanggap iyon ni Czarina.Habang pipindutin nila ang button, hindi sinasadyang nagdikit ang kanilang mga kamay. Parang napaso, agad na binawi ni Czarina ang kamay.Walang reaksiyon si Damion.“You’re still young,” kaswal nitong sabi. “Need mo na agad mag-health tea?”“Health tea isn’t just for old people,” sago
NANG MAPAGALITAN ni Alejandro sa harap ng lahat, hindi mapigilan ni Cassidy na makaramdam ng labis na kahiyaan. Magpapaliwanag pa dapat ito nang sumingit na si Damion at dapat unahin ang pagkain ng hapunan.Gusto sanang gamitin ni Cassidy ang oportunidad na ito para ipakita sa lahat ang status nito sa puso ni Damion, pero hindi niya inaasahan na magiging palpak ang lahat, higit pa roon, ay hindi man lang siya kinampihan ng mag-ama.Galit na galit siya pero wala siyang magawa. Kaya naman ay sa pagkain niya na lang pasimpleng nilabas ang galit. At paminsan-minsan ay masama niyan; pinupukulan ng tingin si Czarina.Samantala, hindi alam ni Czarina kung ano ba ang gustong ipalabas ng imposter. Bakit ito gano’n makatingin sa kanya, e wala naman itong ginagawang iba?Pero sa kabila no’n, she was satisfied nang makitang napahiya ito. Kaya naman ay bahagya siyang natawa, dahilan para mapatingin sa kanya si Alejandro.“Miss Velasco, ang rason kung bakit kita inimbitahan ngayong gabi ay may kail
“...BAKA MAPAHAMAK PA SIYA BALANG ARAW.”“That’s right, I will educate them properly,” wika ni Alejandro para maibsan ang tensyon sa hapag-kainan. “Kumain na muna tayo.”Bagama’t nagngingitngit sa galit si Cassidy, wala siyang nagawa kundi manahimik habang maayos na kumakain sina Czarina at Tito Fran.Habang pinupuri ni Alejandro ang husay ni Tito Fran sa pagluluto, humingi rin ito ng paumanhin kay Czarina sa nangyari noon.Tumango si Czarina.“Hindi n’yo po kailangang humingi ng paumanhin,” mahina niyang sabi. “May kasalanan din naman ako sa nangyari kay Madam. Kaya tama lang na alagaan ko siya.”“But you’ve already done far more than what anyone could ask of you.” Itinaas nito ang wine glass. “Our Marquez Family owes you. So let me offer you a toast.”Nagulat si Czarina at dali-daling tumayo. “Mr. Marquez, don’tt say that...” Nag-angat din siya ng baso. “Ako na lang po ang mauunang uminom bilang paggalang.” Hindi na siya nag-atubili at inubos ang laman ng baso. “Merry, dahan-dahan,
“…MADALI SIYANG MA-POISON!”Nanigas si Damion sa narinig. Nakaramdam siya ng takot at hindi niya mapigilang mag-alala kay Czarina.“Ano pa ang hinihintay mo?” singhal niya kay Wendy. “Dalhin na natin sa ospital!”“No!”Handa na sanang tumakbo si Damion paakyat sa kwarto ni Czarina nang bigla siyang
“...YOU COMING BACK HERE IS FATE.”Agad hinawi ni Czarina ang kamay niya at sinamaan siya ng tingin.“What bullshit fate!” singhal niya. “Kung totoo nga ang fate, then ayokong makita ka!” Tumalikod siya at itinuro ang pinto. “Now, leave. I need to be alone.”Hindi na nagpumilit si Damion. Bahagya si
“...BECAUSE WE CAN HAVE MORE TIME ALONE.”Nandidiring napaatras si Czarina, pero hindi niya napansin ang upuang nasa kanyang likuran, kaya naman nabangga siya roon at nawalan ng balanse.Sa isang iglap, inabot ni Damion ang kamay niya at hinila siya papasok sa mga bisig nito.Naninigas ang ekspresyo
“BECAUSE YOU’RE AT HOME. I DON’T WANT TO BE ANYWHERE ELSE.”Kinilabutan si Wendy sa sobrang cheesy—lalo na si Czarina, na halos mairita sa kilig na pilit nitong ipinapasok sa hangin.Nang mapansing hindi kumakain si Czarina, bahagyang yumuko si Damion at nagtanong, “Why aren’t you eating? Hindi mo b







