Pustaka
Cari
Beranda / Romance / UNBREAK MY HEART / UNBREAK MY HEART CHAPTER 70

Share

UNBREAK MY HEART CHAPTER 70

Penulis: MIKS DELOSO
last update Tanggal publikasi: 2026-04-04 23:33:22

Sa gitna ng maingay na lungsod ng Singapore, ang apat na tauhan ni Victor ay patuloy na naghahanap nang parang mga asong gutom na humahabol sa amoy ng dugo. Si Marco, ang pinuno, ay nakaupo sa likod ng itim na van habang ang dalawang kasama niya ay nagmamaneho patungo sa susunod na target. Ang mukha niya ay seryoso, ang mga mata ay punô ng frustration na unti-unting nagiging galit.

“Wala pa rin,” sabi ni Raul habang nagta-type sa laptop. “Nagtatanong na tayo sa lahat ng high-end serviced apartm
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab sebelumnya Bab selanjutnya
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 166

    Hindi lahat ng pagsubok ay dumarating upang sirain ang isang tao.Minsan, dumarating ang mga ito upang ipakita kung gaano kalakas ang pagmamahal ng isang pamilya.Kinabukasan matapos ang mga araw na puno ng pagbabago sa buhay ni Sophia, tahimik ang umaga sa chalet.Ang mga unang sinag ng araw ay dumadampi sa puting tanawin ng Swiss Alps. Ang dating lugar na puno ng takot at pangamba ay unti-unti nang napapalitan ng mga bagong alaala.Sa loob ng kusina, nakaupo si Sophia habang hawak ang isang tasa ng mainit na tsaa.Ang isang kamay niya ay nasa tiyan niya.Malaki na ang kanyang tiyan.Malapit na.Halos araw-araw na nilang hinihintay ang pagdating ng kanilang anak ni Teddy.Sa tabi niya, abala si Maria Cecilia sa pagguhit.Maria Cecilia:"Mommy."Sophia:"Ano, baby?"Maria Cecilia:"Kapag lumabas na po si baby, ako po ang unang magpapakita sa kanya ng snow."Napangiti si Sophia.Sophia:"Talaga?"Maria Cecilia:"Opo."Sophia:"Bakit?"Maria Cecilia:"Kasi gusto ko po malaman niya na ma

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 165

    Hindi agad nagbago ang lahat.Hindi dahil pinili ni Sophia na bigyan sila ng pagkakataon ay biglang nawala ang mga alaala ng nakaraan.May mga sugat na kahit hindi na dumudugo ay masakit pa rin kapag nahawakan.At ang puso ni Sophia ay puno ng ganoong mga sugat.Sa loob ng limang taon, natutunan niyang mabuhay nang mag-isa.Natuto siyang huwag umasa.Natuto siyang huwag magtiwala.Natuto siyang itago ang sakit sa likod ng ngiti para sa anak niyang si Maria Cecilia.Ngunit ngayon, sa harap ng mga taong hindi niya kailanman inakalang magiging bahagi ng buhay niya, kailangan niyang matutunang buksan muli ang pintuan na matagal na niyang isinara.At ang pinakamahirap na bahagi…Hindi ang patawarin sila.Kundi ang tanggapin na sa kabila ng lahat ng nangyari…May bahagi ng puso niya na matagal ding naghahanap sa kanila.Maagang umaga sa chalet.Ang araw ay bahagyang sumisilip sa pagitan ng makakapal na ulap sa Swiss Alps.Tahimik ang paligid.Tanging tunog lamang ng hangin at mga yabag sa n

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 164

    Hindi naging mabilis ang pagbabago.Hindi dahil sinabi ni Sophia na susubukan niyang tanggapin sila ay biglang nawala ang lahat ng sakit na matagal niyang kinimkim sa puso.Hindi ganoon kadali ang sugat na limang taon niyang dinala.May mga umaga pa rin na nagigising siya mula sa isang bangungot.Mga panaginip kung saan bumabalik siya sa mga araw na mag isa siya.Mga araw na umiiyak siya habang hawak ang maliit na kamay ni Maria Cecilia, natatakot na baka isang araw ay mawala ang anak niya sa kanya.Mga gabing tinatanong niya ang sarili kung bakit nangyari sa kanya ang lahat.Bakit ang taong pinakamamahal niya ang unang sumira sa kanya.Bakit ang taong akala niya ay kaaway niya ang siya palang kapatid niya.Bakit ang pamilya na matagal niyang hinanap ay dumating kasabay ng pinakamalalim niyang sugat.Minsan, kapag tahimik ang gabi at tulog na ang lahat, nakatingin lang si Sophia sa kisame habang nangingilid ang luha.Dahil kahit gusto niyang magpatawad...May bahagi pa rin ng puso niy

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 163

    Hindi naging mabilis ang pagbabago.Hindi dahil sinabi ni Sophia na susubukan niyang tanggapin sila ay biglang nawala ang lahat ng sakit na matagal niyang kinimkim sa puso.Hindi ganoon kadali ang sugat na limang taon niyang dinala.May mga umaga pa rin na nagigising siya mula sa isang bangungot.Mga panaginip kung saan bumabalik siya sa mga araw na mag isa siya.Mga araw na umiiyak siya habang hawak ang maliit na kamay ni Maria Cecilia, natatakot na baka isang araw ay mawala ang anak niya sa kanya.Mga gabing tinatanong niya ang sarili kung bakit nangyari sa kanya ang lahat.Bakit ang taong pinakamamahal niya ang unang sumira sa kanya.Bakit ang taong akala niya ay kaaway niya ang siya palang kapatid niya.Bakit ang pamilya na matagal niyang hinanap ay dumating kasabay ng pinakamalalim niyang sugat.Minsan, kapag tahimik ang gabi at tulog na ang lahat, nakatingin lang si Sophia sa kisame habang nangingilid ang luha.Dahil kahit gusto niyang magpatawad...May bahagi pa rin ng puso niy

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 162

    Si Maria Cecilia ay umiiyak na rin, yakap-yakap ang ina.Maria Cecilia: (umiiyak) Mommy… bakit po umiiyak lahat? Bakit po masakit po sa kanila? Bakit po sila umiiyak din? Natatakot po ako…Si Sophia ay yumakap sa anak, pagkatapos ay dahan-dahan niyang inabot ang kamay kay Jane. Hindi pa ito yakap. Hindi pa ito ganap na pagtanggap. Pero isang maliit na hakbang.Sophia: (umiiyak) Hindi ko pa kayo kayang yakapin… hindi ko pa kayo kayang tawaging pamilya. Pero… pero gusto ko ring subukan. Gusto ko ring malaman ang lahat. Gusto ko ring bigyan kayo ng pagkakataon. Pero huwag niyo akong saktan ulit. Huwag niyo akong pipilitin. Huwag niyo akong kunin ang anak ko. Dahil kung gagawin niyo ‘yon… hindi ko na kayo kayang harapin pa.Si Jane ay umiyak nang mas malakas pero tumango. Hinawakan niya ang kamay ni Sophia nang mahigpit.Jane: (umiiyak) Salamat, kapatid… salamat. Hindi na namin gagawin ‘yon. Hindi na namin sasaktan ka. Hindi na namin kukunin si Cecilia. Handa kaming maghintay. Handa kamin

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 161

    Si Victor ay yumakap sa kapatid, ang mukha ay puno ng sakit.Victor: (mahina) Sophia… kapatid… hindi na namin balak saktan ka. Gusto lang naming maging pamilya. Gusto lang naming mabawi ang nawala. Kahit mabagal. Kahit masakit. Handa kaming maghintay.Si Wright ay nanatiling tahimik sa likod, pero sa wakas ay nagsalita rin siya, ang boses ay basag at puno ng pagsisisi.Wright: (mahina, halos pabulong) Sophia… lahat ng ‘to… dahil sa kasalanan ko. Dahil sa kahinaan ko. Dahil sa takot ko noon. Patawarin mo ako. Patawarin mo kami. Hindi ko alam na ganito pala ang mangyayari. Hindi ko alam na ikaw pala ang kapatid ni Jane. Lahat ng sakit na idinulot ko sa’yo… lahat ng pagtataksil ko… lahat ‘yon ay babayaran ko. Kahit kailan.Si Sophia ay hindi sumagot agad. Ang yakap niya kay Maria Cecilia ay mas humigpit. Ang sakit ay sobra na parang hindi na niya kayang huminga. Ang luha ay patuloy na tumutulo habang nakatingin sa mga taong nasa harap niya — ang pamilyang matagal niyang hinintay, pero du

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status