LOGINNAPABUNTONG-HININGA si Emil bago marahang tumango. "Kung ganoon, simula sa araw na ito, lahat kayo ay suspendido sa trabaho habang nagpapatuloy ang imbestigasyon." Nagkagulo ang mga kasambahay. "Sir!" "Sir, huwag naman po!" "Please, Sir! Wala po talaga kaming kasalanan!" Sabay-sabay silang nakiusap, ngunit nanatiling matigas ang ekspresyon ni Emil. "Hindi ko sinasabing kayo ang may kasalanan. Pero hindi ko na kayang isugal ang kaligtasan ng asawa at anak ko. Hangga't hindi ko nalalaman ang buong katotohanan, wala akong mapagkakatiwalaan." Tahimik na napaluha si Minda. Nauunawaan niya ang galit at pag-aalala ng kanyang amo. "Pasensya na po, Sir... Nabigo po namin kayong maprotektahan si Ma'am." Mariing ipinikit ni Emil ang kanyang mga mata. Muling sumagi sa isip niya ang maputlang mukha ni Leina na nakahiga sa kama ng ospital. "Ang tanging gusto ko lang ay makitang ligtas ang asawa at anak ko." Paos niyang Saad Ilang sandali siyang natahimik bago muling tumingin sa head of
UMUWI muna si Emil sa mansyon para makausap si Minda. Gusto niyang malaman kung paano nakapasok ang magnanakaw sa mansyon. Gayong napakahigpit ng security sa buong subdivision. Kumuha ng upuan ang tauhan ni Emil at naupo siya sa harapan ng kanyang mga kasambahay. Gumala ang tingin niya sa dapat na kasambahay ng mansyon. “Ngayon palang umamin na kayo, kung may nalalaman kayo. Ayoko na Hindi pa maging maganda ang kahihinatnan ng pag-uusap nating lahat. All of you are supposed to look after my wife. Protect her and serve her. Pero, anong nangyari? My wife is at the hospital, lying on her bed fighting for her life and our baby.” Tahimik na nagkatinginan ang mga kasambahay. Halatang kinakabahan ang lahat sa seryosong anyo ni Emil. Walang sinuman ang nangahas na magsalita. "Sir... wala po talaga kaming alam," nanginginig na sabi ni Minda. "Hindi po namin pababayaan si Ma'am Leina. Mahal na mahal po namin siya." Mariing tumango si Emil ngunit nanatiling matalim ang kanyang tingin. "Ku
MABILIS na pinunasan ni Lea ang kanyang mga luha bago siya tumayo. "Kailangan kong maunahan ang lahat," kinakabahan niyang bulong. Agad siyang bumaba para pumunta sa maid’s quarter. "Hindi puwedeng malaman ni Emil na ako ang nagpalabas sa mga kasambahay. Kapag nagsalita sina Minda, tapos na ako." Mariin siyang napakuyom ng kanyang kamao. "Kailangan kong mapaniwala ang mga iyon na wala silang dapat sabihin." Makalipas ang ilang minuto ay nakarating siya sa kuwarto kung saan pansamantalang namamalagi sina Minda at ang iba pang kasambahay matapos silang pagdesisyunan ni Emil na pauwiin lahat dahil sa nangyari kay Leina. Pagkabukas pa lamang ng pinto ni Minda ay nagulat na ito nang makita si Lea. "M-Ma'am Lea?" "Huwag mo muna akong tanungin. Kailangan kitang makausap." Napansin ni Minda ang namumugto nitong mga mata at ang halatang pagkabalisa. "Pumasok po muna kayo." Pagkapasok ni Lea ay nakita niya ang iba pang kasambahay. Lahat sila ay tahimik at mabibigat ang mukha dahil
NANATILI si Emil sa tabi ni Leina. Hindi niya iniwan ang kanyang asawa. Sa tanang buhay niya ngayon lang siya parang takot na takot, hindi para sa kanyang buhay kundi para sa buhay ng kanyang mag-ina. Hinawakan niya ang kamay ni Leina at dinala sa kanyang labi, marahan niyang hinalikan ang kamay nito. “I will not forgive anyone by hurting you so much and our little baby in your tummy. Nangangako ako sayo, Leina, ihaharap ko siya sayo. Biglang may kumatok sa pinto. Nilingon iyon ni Emil. “Come in, Grace.” Tumalima agad ang kanyang sekretarya. May dala itong paper bag. “Sir, iniutos po ito ni Sir Victor. Dalhan ko raw po kayo Ng pagkain. Tiyak na Hindi kayo makalabas para bumili ng sarili ninyong food.” Pilit na ngumiti si Emil. “Thanks, Gracw. Pakisabi rin kay Victor, salamat.” Marahang tumango si Grace at napatingin kay Leina. “Kumusta na po si Ma’am Leina?” Napabuntong-hininga si Emil bago siya napatingin sa asawa. "Wala pa rin siyang malay." Nalungkot ang mukha ni Grace
HINDI agad nakapagsalita si Emil. Para bang nawala ang lahat ng lakas sa kanyang katawan. Si Lea ay nanatiling nakatayo at nakikinig lamang sa sinasabi ng doktor. "Doc... ibig sabihin po ba, may pag-asa pa silang dalawa?" halos pabulong niyang tanong. Tumango ang doktor. "Oo. May tibok pa ang puso ng baby at nakontrol na namin ang pagdurugo ni Mrs. Leina. Pero kailangan pa rin naming obserbahan silang mabuti. Hindi pa kami maaaring magbigay ng kasiguraduhan hangga't hindi lumilipas ang susunod na dalawampu't apat na oras." Napapikit si Emil habang tahimik na tumulo ang kanyang mga luha. "Salamat, Doc... Maraming salamat po." "Maaari na ninyo siyang makita sandali, pero huwag ninyo siyang pagurin. Wala pa siyang malay dahil sa gamot." Agad na tumango si Emil at sumunod sa doktor. Pagpasok niya sa silid, bumungad sa kanya si Leina na maputla ang mukha. May nakakabit na dextrose at iba't ibang monitor sa katawan nito. Dahan-dahan niyang nilapitan ang asawa at marahang hinawakan
SA loob ng ambulance, hawak ni Emil ang kamay ng kanyang walang malay na asawa. Naka-dextrose na ito at may oxygen mask na nakakabit. “Please, hon. Huwag niyo akong iiwan ni baby. Lumaban kayo para sa akin…ayokong maiwan mag-isa,” sabi ni Emil na lumuluha ang mata. Mahigpit niyang hinawakan ang malamig na kamay ni Leina habang walang tigil ang pagpatak ng kanyang mga luha. "Please, Hon... huwag mo akong iwan." Marahan niyang hinaplos ang likod ng palad nito. "Hindi pa tayo tapos sa mga pangarap natin." Nanginginig ang boses niya. "Hindi pa natin nakikita ang baby natin. Hindi pa natin siya nayayakap." Napatingin siya sa tiyan ng asawa. "Baby... lumaban ka rin, ha? Hinihintay ka na namin ng mommy mo." Tahimik na nagpalitan ng tingin ang mga paramedic habang mabilis na inaasikaso si Leina. Patuloy nilang mino-monitor ang blood pressure at pulso nito. "Sir, please calm down. Ginagawa po namin ang lahat," sabi ng isa sa mga paramedic. Pilit na tumango si Emil, ng
DUMATING na si Vic, may dala-dala siyang itim na bag at dumiretso siya sa opisina ni Emil. Pinapasok siya ni Manang Nieves, ang matandang matagal ng katiwala ng mga magulang ni Emil. Inaayos niya ang kanyang polo saka huminga ng malalim bago kumatok sa pinto ng opisina ni Emil. "Come in," sagot n
PAGKAUWI ni Leina sa apartment ay dumiretso siya sa kanyang kuwarto. Hindi na siya kumain dahil sa sobrang pagod. Nagring ang phone niya. Kinuha niya iyon sa kanyang bag at inihagis ang bag sa ibabaw ng kanyang kama. "Ma..." sabi niya nang sinagot ang tawag ng ina. "Leina, kailan ka ba uuwi rit
NAKAHARAP si Emil sa bintana habang panay ang kanyang buga ng usok na lumalabas sa kanyang sigarilyo. "It's just ten years ago... I will get what is mine. And I won't stop until I have her," malumanay niyang bulong sa sarili, habang ang kanyang mga mata ay nakatutok sa dilim sa labas. Napatigil s
TAPOS na maligo si Leina at dahan-dahan niyang isinara ang pinto ng banyo. Nagulat siya na maraming paper bags ang nasa tabi ng kama. "Para kanino po ang lahat ng mga 'yan?" untag niya, na tinuturo ng tingin ang mga paper bags. "For you... I ask my secretary to buy for you," sagot ni Emil. "Na







