MasukRoxie’s POV"David, Justine, dito lang kayo! Lalapitan ko si Kairo!" sigaw ko sabay piga sa handbrake.Bago pa man sila makapigil, mabilis akong bumaba ng kotse at sumunod kay Kairo sa loob ng nawasak na opisina. Si Chloe ay nakatali pa rin sa lumang silya, puno ng luha, at may busal ang bibig. Sa likod niya, nakatayo si Jace. Puno ng pasa at dugo ang mukha nito mula sa rambulan, at ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa galit at desperasyon. Ang mas malala—may hawak siyang mahabang patalim na nakatapat nang direkta sa leeg ni Chloe."Isang hakbang pa, Bro! Isang hakbang pa, papatayin ko 'to!" sigaw ni Jace, nanginginig ang kaniyang kamay habang mas ibinabaon ang patalim sa balat ni Chloe."J-Jace... pakiusap..." daing ni Chloe sa likod ng busal, ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa takot.Itinaas ni Kairo ang kaniyang dalawang kamay, dahan-dahang humakbang pabalik upang pakalmahin ang sitwasyon. Pero ang kaniyang mga mata ay nakapako kay Jace—malamig, mapanganib, at nag-aaba
Roxie’s POV"Kai! Putsa, ang dami nila! Saan ba nanggagaling ang mga 'to, sa ilalim ng lupa?!" Rinig na rinig ko ang hingal na hingal at pasigaw na boses ni Justine mula sa speakerphone. Kasunod niyon ang tunog ng mabibigat na hampas, kalansing ng mga bakal, at ang marahas na pagbuka ng mga pinto ng iba pang kwarto sa loob ng talyer.Mula sa awang ng kalawanging gate, nakita kong sunod-sunod na lumabas ang anim... walo... sampu pang mga lalaki na may hawak na mga dos-por-dos at kadena. Halos mapaligiran na sina Kairo, Justine, at Trix sa gitna ng malawak na compound ng junk shop."Roxie, hindi na kaya nina Kairo sa loob! Masyado silang nadedehado sa dami!" natatarantang sigaw ni David mula sa backseat, ang kaniyang dalawang kamay ay nakakapit na sa magkabilang balikat ko.Tiningnan ko ang rearview mirror. Nakita ko ang mukha ni David—puno ng matinding kaba para kay Chloe, pero may kasamang determinasyon. Tumingin ako sa unahan, diretso sa malaking kalawanging gate ng talyer. Ang lock
Roxie’s POVNaka-park ang kotse ni Kairo, may limampung metro ang layo mula sa kalawanging gate ng lumang junk shop. Madilim na ang paligid at tanging ang iilang solar streetlights sa labas at ang bumbilya sa loob ng compound ang nagbibigay ng liwanag.Mula sa pwesto namin, dinig ang tawanan ng mga lalaki sa loob, may kasama pang kalansing ng mga bote ng alak."Okay, ganito ang plano," bulong ni Trix habang nakadunghaw sa bintana ng sasakyan. "Masyadong marami sila sa harap. Pero may sirang pader sa bandang likod malapit sa tambak ng mga lumang chassis ng truck. Kasya ang tao roon. Kairo, Justine, kayo ang papasok sa loob para hanapin si Chloe habang hindi pa sila alerto. Kami nina Roxie at David ang magsisilbing mata niyo mula rito sa labas.""Got it. Pasimpleng pasok lang. Parang ninja," nakangising bulong ni Justine habang nag-a-adjust ng kaniyang jacket.Tumingin ako kay Kairo. Seryoso lang siyang tumango, walang bakas ng takot, purong determinasyon lang na mailabas si Chloe mula
Roxie’s POV"Porac?" Ulit ko, habang mabilis kong tinitingnan ang maps sa phone ko. "Ibig sabihin, hindi lang basta lumipat ng barangay ang gago! Dinala niya si Chloe sa lungga niya kung saan marami siyang kakilala!"Kasalukuyan kaming nakatabi sa gilid ng highway matapos naming makausap ang maid nina Chloe. Lahat kami ay nakakaramdam ng matinding pressure dahil bawat minutong lumilipas ay mas lumalayo ang distansya ni Chloe sa amin."Tekang-teka... Kung sa porac ang takbo ng gago, hindi tayo pwedeng pumunta roon nang tayo lang," pigil ni Justine, habang mabilis na kinalikot ang kaniyang cellphone. "Malawak ang porac, pre. At kung talyer o junk shop malapit sa malaking tulay ang hahanapin natin, baka abutin tayo ng siyam-siyam sa pag-iikot doon.""May iba ka bang paraan, Justine?" tanong ni David, na halos basa na sa pawis habang mahigpit na nakahawak sa likod ng upuan ko. "Hindi na ako makapaghintay. Si Chloe... kailangan na natin siyang mahanap.""Meron," pinal na sagot ni Justine,
Roxie’s POV"Huy, asan na ba si Chloe? Mag-a-alas otso na, ah? Terror pa naman si Mrs Santos sa Hydrology, baka i-lock na naman 'yung pinto nun," untag ni Justine habang pabalik-balik ang tingin sa screen ng kaniyang cellphone at sa entrance ng building.Nakatayo kaming apat sa tapat ng lobby. Ang sikat ng araw ay medyo may katiting na init na, pero ang lamig na biglang gumapang sa sistema ko ay walang kinalaman sa panahon. Tumingin ako kay David na kanina pa hindi mapakali, panay ang dial sa phone niya habang nakatapat ito sa kaniyang tainga."Cannot be reached pa rin, pre?" tanong ni Kairo habang nakasandal sa pader, ang kaniyang braso ay nakaakbay pa rin sa akin pero ramdam ko ang biglang pag-igting ng kaniyang mga kalamnan."Ayaw talaga, Kai. Pang-limang dial ko na 'to.Kahit sa Viber at Messenger, walang active status. Kagabi pa siyang huling nag-online, alas-diyes ng gabi," nag-aalalang sagot ni David. Kulang na lang ay maiyak siya sa sobrang kaba.Kinalabit ko si Kairo, ang puso
Roxie’s POV"Aray naman, David! Dahan-dahan! Mas masakit pa ’yang pag-dampi mo ng bulak kaysa sa pag-headbutt ko kagabi eh!""Aba, nagrereklamo ka pa? Kasalanan mo ’yan, ginawa mo namang punching bag ’yung mukha mo!"Napakunot ang noo ko habang pinapanood sina Justine, Chloe at David sa sulok ng aming pamilyar na tambayan sa likod ng building namin. Kinaumagahan pagkatapos ng rambulan sa parking lot, pumasok kaming lahat na may bitbit na kanya-kanyang sikreto. Nagkasundo ang buong squad na hinding-hindi namin ipapaalam kina Kuya Zaitan o sa administrasyon ng paaralan ang nangyari kagabi. Masyado nang maraming gulo ang dumaan sa amin nitong mga nakaraang linggo; ang huling kailangan namin ay isa namang police report tungkol sa away-kalye.Kaya heto kami ngayon—pilit na itinatago ang mga pasa nila sa ilalim ng mga makakapal na kwelyo at maingat na kilos.Si Justine ay may malaking band-aid sa kaniyang noo dahil sa ginawa niyang headbutt kagabi, habang si Kairo naman na nakaupo sa tabi k







