บทที่1 X

เจ้าหน้าที่รหัส: 09-X

สถานะ: ภาชนะชีวภาพเดินดิน

ผมมองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาของห้องทดลอง X&X แสงไฟนีออนเย็นเยียบสาดกระทบผิวพรรณที่เนียนนุ่มจนแทบจะโปร่งแสง ร่างกายของผม ร่างกายที่ถูกบรรจงปั้นแต่งผ่านการตัดต่อยีนมานับร้อยครั้ง มันไม่ใช่ร่างกายของมนุษย์ทั่วไป แต่งมันคือผลงานศิลปะที่มีชีวิตและเต็มไปด้วย 'ความต้องการ' ที่ถูกโปรแกรมไว้จนลึกถึงระดับไขกระดูก

ส่วนสูงกับสรีระที่เพรียวบางทว่าสะโพกกลมกลึงงอนงามเย้ายวนเกินจริง ทำให้ผมรู้ดีว่าทุกย่างก้าวที่เดินไป หรือแม้แต่กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ป่าที่อบอวลอยู่รอบตัว มันคืออาวุธที่ผมใช้มัดปลุกสัญชาตญาณดิบของมนุษย์สายพัธุ์ผสม

ดวงตาสีอำพันของผมตอนนี้มันฉ่ำเยิ้มเพราะระบบฮอร์โมนในร่างกายผลิตออกมาอย่างต่อเนื่อง ความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง ความรู้สึกกระสันที่ต้องการการเติมเต็มและถูกบดขยี้ มันคือภารกิจที่ยิ่งใหญ่มากในความรู้สึกของผม

เพราะผมคือเจ้าหน้าที่เก็บน้ำเชื้อขององค์กร XX

ผมยกมือขึ้นลูบไล้ผิวหนังของตัวเองที่ไวต่อสัมผัสจนน่ากลัว แค่ปลายนิ้วเฉียดผ่าน ความสั่นสะท้านก็แล่นปราดไปทั่วร่าง เด็กหนุ่มที่ดูแสบสัน แก่นเซี้ยว และดื้อดึง แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นภาชนะที่จำนนต่อแรงปรารถนา

"วันนี้ จะมีการทดลองอะไรอีกมั้ยน้า~"

ผมยกยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่มือเรียวสวยเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวจิ๋วออกช้าๆ เผยให้เห็นแผ่นอกขาวจัดที่่ขึ้นสีระเรื่อจากการกระตุ้นของฮอโมน ความรู้สึกหน่วงกลางกายมันรุนแรงจนผมต้องกัดริมฝีปากตัวเองไว้ ร่างกายนี้พร้อมแล้ว มันหิวโหยและกระหายที่จะถูกรุกรานอย่างรุนแรงที่สุด

ผมก้าวเดินลึกเข้ามาใน 'เขตมรณะ' โซนกักกันที่ธรรมชาติครอบครองตุกรามบ้านช่องในอดีตถูกปล่อยให้รกร้างจนกลายเป็นป่าดิบชื้นที่มืดทึบ ต้นไม้ที่นี่มันบิดเบี้ยว รากไม้ยักษ์เลื้อยพันกันเหมือนเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดความชื้นขึ้นไปเลี้ยงใบไม้หนาทึบจนแสงแดดตกกระทบไม่ถึวถึงพื้น

ทุกอย่างดูชื้นแฉะและปกคลุมด้วยมอสสีเขียวเข้มที่ดูนุ่มหยุ่นเหมือนเนื้อเยื่อ หมอกจางๆ สีเทาหม่นลอยต่ำเลี่ยดิน ทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัว ต้นไม้แต่ละต้นมีรูปร่างประหลาด บางต้นมีปุ่มปมคล้ายรอยแผลเป็นบนผิวหนังมนุษย์ แสงแดดส่องผ่านร่องใบลงมาเป็นลำๆ ทำให้เห็นละอองสปอร์ของเชื้อราฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศเหมือนฝุ่นผงที่กำลังเริงระบำ

อากาศหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นดินเปียกผสมกลิ่นหวานๆ ของซากพืชที่ทับถมกันมานานหลายทศวรรษ แต่มันมีความแปลกประหลาดคือ กลิ่นสาบของสัตว์ป่าที่รุนแรงและฉุนกึก แซมด้วยกลิ่นอายความชื้้นของฟีโรโมนที่ผมปล่อยออกมาเอง

มันคือส่วนผสมของกลิ่นหอมดอกไม้ป่าที่อบอวลปนกับกลิ่นคาวของเลือดจางๆ และกลิ่นสาบของพวกสัตว์ที่กำลังดักซุ่มอยู่ เสียงในป่านี้ไม่ใช่ความเงียบ แต่เป็นเสียงขยับไหวที่ชวนสยิว

เปรี๊ยะ

เสียงกิ่งไม้หักเบาๆ จากมุมมืดดังคลอมากับเสียงลมหายใจฟืดฟาดที่ดังมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ และเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบใบไม้ดัง แปะ แปะ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความชื้นในอากาศสูงจนผมรู้สึกถึงไอเย็นที่เคลือบผิวหนัง สลับกับความร้อนที่พุ่งพล่านจากข้างในตัว

อากาศชื้นเหนียวเหนอะหนะจนเสื้อผ้าบางๆ แนบไปกับผิวหนังที่เริ่มไวต่อสัมผัส ทุกก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นดินโคลนแฉะๆ มันยุบตัวเหมือนกำลังจมลงไปในเนื้อนุ่มๆ ของสิ่งมีชีวิตสักอย่าง มันเป็นสถานที่ที่กระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของผมกรีดร้องออกมาว่ากลิ่นมันแรงขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะ

ขณะบดเบียดร่างกายไปกับต้นไม้ใหญ่ พื้นผิวของเปลือกไม้สากระคายตัดกับความนุ่มลื่นของผิวหนังที่ชุ่มด้วยเหงื่อและน้ำเมือกของผมมันเข้มข้นรอเป้าหมายลูกครึ่งสัตว์เดรัจฉานพวกนั้น

"อยู่ไหนกันนะ..เจ้าหมูป่า"

ผมสูดเอากลิ่นอายของป่าดิบชื้นที่เข้มข้นจนทำให้หัวใจผมเต้นรัว ผิวหนังที่ถูกปรับแต่งมาให้ไวต่อสัมผัสเริ่มรู้สึกเริ่มคายความร้อนพุ่งพล่านออกมาจากภายใน

ผมเดินตรงเข้าไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่เปลือกของมันมีลักษณะขรุขระพอที่จะทำให้ร่างกายนี้บรรเทาอาการร่านให้ทุเลาลงแล้ว...